Lina: ‘We keken één moment niet en ineens was onze dochter spoorloos verdwenen op het strand’

Illustratie bij: Lina: ‘We keken één moment niet en ineens was onze dochter spoorloos verdwenen op het strand’ Beeld: Canva
Fenne van der Woude
Fenne van der Woude
Leestijd: 4 minuten

Een zomerse stranddag in Katwijk veranderde voor Lina binnen een paar seconden in een nachtmerrie. Haar dochter Aisha (4) was ineens nergens meer te bekennen. Vijftien minuten lang zochten Lina en haar man in paniek het overvolle strand af.

Lees verder onder de advertentie

Lina (36), getrouwd en moeder van Aisha (4) en Eli (8): “Het was zo’n bloedhete zomerdag waarop er eigenlijk maar één goed plan is: naar het strand. Dus vertrokken mijn man en ik met onze kinderen richting Katwijk. Dat we daar even later ons kind kwijt zouden raken op het strand, was echt het laatste waar ik rekening mee hield.

Lees verder onder de advertentie

We waren duidelijk niet de enigen met dat briljante idee. Het strand stond vol met handdoeken, parasols, strandtentjes en gezinnen. Hartstikke druk dus, maar we vonden een plekje en installeerden ons met alle spullen die je blijkbaar nodig hebt voor één dag strand met kinderen. Aisha wilde natuurlijk maar één ding: naar de zee.

Waar is Aisha?

Aisha was een klein stukje verder op het strand met wat andere kinderen in het zand aan het spelen. Maar wel op een plek waar mijn man en ik er nog zicht op hadden. Op een gegeven moment waren we even met iets anders bezig. Echt maar heel kort. Toen ik weer keek, zag ik Aisha niet meer.

Eerst denk je nog: ze staat vast achter iemand. Of ze is een paar meter verderop aan het spelen. Dus ik keek om me heen. Niks. ‘Waar is Aisha?’ Mijn man wist het ook niet. Op dat moment voelde ik de paniek door mijn hele lijf schieten. We begonnen meteen te zoeken. Richting het water, langs de handdoeken, tussen de mensen. Overal zag ik kinderen, maar nergens dat ene kind dat ik wilde zien.

Alle rampscenario’s

Ik bleef maar denken: ze is vier. Ze kan toch nooit ver zijn? Tegelijkertijd doet je hoofd op zo’n moment precies wat je níét wilt. Wat als ze het water in is gelopen? Wat als ze steeds verder de verkeerde kant op loopt? Wat als iemand haar heeft meegenomen?

Mijn man en ik liepen allebei een andere kant op om sneller te kunnen zoeken. Ondertussen probeerde ik mezelf wijs te maken dat we haar ieder moment zouden zien. Maar met iedere minuut die voorbijging, werd ik banger.

Daar stond ze

Toen kwam gelukkig het verlossende moment. Iemand op het strand had gezien dat er een klein meisje alleen rondliep en duidelijk haar ouders zocht. Diegene had zich over haar ontfermd. Het waren uiteindelijk ongeveer vijftien minuten, maar voor mijn gevoel duurde het uren.

En daar stond Aisha. Ik weet nog dat ik haar zag, ik vloog naar haar toe. Zij was overstuur, ik inmiddels minstens zo erg. Ik heb haar volgens mij nog nooit zo stevig vastgehouden. En toen begrepen we ook wat er was gebeurd.

Een ijskar

Terwijl Aisha in het zand aan het spelen was, was er precies vóór onze plek een ijskar komen te staan. Toen ze terug wilde lopen, kon ze onze handdoeken en spullen daardoor niet meer zien. Voor een volwassene denk je: loop even om die kar heen en kijk verder. Maar Aisha was vier. Voor haar was het herkenningspunt gewoon verdwenen. Dus was ze gaan zoeken. En op een strand vol mensen, parasols en handdoeken was ze daarbij steeds verder van ons vandaan geraakt. Zo simpel kan het dus gaan.

Lees verder onder de advertentie

Geen seconde meer uit het oog

Achteraf ben ik vooral ontzettend dankbaar dat iemand doorhad dat Aisha alleen was en haar hielp. Na ongeveer vijftien minuten hadden we haar weer terug, maar ik kan je vertellen: dat waren de langste vijftien minuten van mijn leven.

De rest van die middag week Aisha nauwelijks meer van onze zijde. En wij hielden haar ongeveer iedere drie seconden in de gaten. Sindsdien denk ik op een druk strand nog regelmatig aan die dag in Katwijk. Je denkt altijd dat zoiets jou niet gebeurt. Dat je je kinderen heus wel in de gaten houdt.

Tot je één moment opkijkt en je kind nergens meer ziet. En een ijsje? Dat hebben we daarna natuurlijk nog gehaald. Alleen wel bij een ijskar die héél ver bij onze handdoeken vandaan stond.”

Je kind één seconde uit het oog verliezen en ineens is-ie nergens meer te zien: de nachtmerrie van iedere ouder. Gelukkig kun je een paar dingen doen om de kans daarop kleiner te maken. Zo raak je je kind niet kwijt op het strand (en zo vind je ’m terug).

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail