Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Ik kan om alle emoties op het spectrum huilen. Angst, woede, verdriet, blijdschap, ontroering, opluchting. Dat werd maar weer eens pijnlijk duidelijk toen we onze jongste zoon kwijt waren.
Ja, dat lees je goed. Kwijt. Drie kwartier lang. Dat voelt als een jaar, kan ik je vertellen. We wonen in een klein dorp. Overzichtelijk. Veel sociale controle van buren die elkaars kinderen in de gaten houden. En toch was hij ineens weg, op zijn loopfietsje. Ik begon eerst nog met koken, totaal in de veronderstelling dat hij zo weer tevoorschijn zou komen.
Na een kwartier ging ik zelf ook mee zoeken. Na een half uur sloeg de paniek toe. En daarmee kwamen ook de tranen. Je brein gaat hele nare dingen doen op zo’n moment. Ineens wist ik het zeker: hij is verdronken. Ik durfde bijna niet bij de vijver te gaan kijken. Ik zag het al voor me, daar drijft hij, met z’n gezicht in het water. Toch bleek hij daar niet te zijn. Dan heeft iemand hem meegenomen. De ene na de andere destructieve gedachte kwam in me op. T belde de politie. Omdat het een jochie van twee betreft, gingen ze meteen op zoek.
Uiteindelijk hielp onze hele straat hem zoeken. Weer tranen. Van ontroering, dit keer. Want hoe lief, dat iedereen hun avondeten laat staan om ons te komen helpen? Toen ik bij de buren aanbelde om (half huilend, uiteraard) te vragen of onze oudste zoon daar even mocht blijven, omdat we de jongste kwijt waren, was er geen enkele twijfel. De buurman stapte meteen op de fiets om te helpen zoeken en de buurvrouw ontfermde zich over ons oudste kind. Die het overigens helemaal prima vond, want zo kon hij langer met zijn favoriete buurjongen spelen. De hele straat rukte uit, zelfs twee ouders van school zochten mee. Zo ontroerend lief.
Toen uiteindelijk het verlossende appje van de buurman binnen kwam, “Gevonden!!!”, barstte ik al fietsend keihard in huilen uit. Dit keer van opluchting. Hij was niet dood. Hij was ook niet meegenomen. Gewoon een stukje gaan fietsen, in z’n eentje. Afgeweken van het afgesproken rondje om het huis, waar zijn broer leerde fietsen zonder zijwieltjes. Ineens was hij een andere weg ingeslagen en op eigen houtje verder gegaan.
Intussen werd de politie weer gebeld, dit keer door ouders die het wel wat vreemd vonden, zo’n klein jongetje op een loopfiets, zonder ouders in de buurt. De politie was al op de hoogte natuurlijk, dus zij belden T terug. Op datzelfde moment fietste de buurman toevallig in die straat en zag daar dus ons zoontje. Gevonden. Eindelijk. Drie kwartier, zes hartaanvallen en tien huilbuien verder.
De zoon was zich trouwens van geen kwaad bewust. Die gaat morgen nog een keer, denk ik zo. Hij had de tijd van z’n leven. Lekker een eindje toeren op de loopfiets, pompiedom. Nieuwe vrienden gemaakt met de kinderen van de mensen die de politie belden. Hij kreeg zelfs een chocolaatje van de moeder. Winning! Hé, daar heb je de buurman ook. En hé, daar is papa met de bakfiets. Hoi pap! En kijk nou, alle buren buiten in de straat. Is er een feestje ofzo? Gezellig! Wow, een politieauto. En ik mag er zelfs even in zitten. Laat ik dan ook eens dit knopje indrukken. Oh, oeps, dat was de sirene. Cool. Best day ever.
Hij heeft er niks van geleerd, vrees ik. Wij daarentegen wel. En we zijn tien jaar ouder geworden. Dat ook.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Wie regelmatig naar Een Huis Vol kijkt, weet dat een groot gezin al snel voor de nodige reacties zorgt. Dat merkt ook Lisa Bal, die momenteel met haar gezin in het programma te zien is.
De familie Van der Vaart krijgt er binnenkort een nieuw lid bij. Rafael van der Vaart en Estavana Polman verwachten hun tweede kind samen en oma Lolita staat nú al te trappelen.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
‘Maham, ik verveeeeeel me.’ Of: ‘Maar waarom mag ik dat niet?’ Gevolgd door zo’n toonhoogte waarvan je spontaan overweegt jezelf vijf minuten op te sluiten in de wc. Zeuren: ieder kind doet het en bijna iedere ouder wordt er vroeg of laat knettergek van.
