Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Ik kan om alle emoties op het spectrum huilen. Angst, woede, verdriet, blijdschap, ontroering, opluchting. Dat werd maar weer eens pijnlijk duidelijk toen we onze jongste zoon kwijt waren.
Ja, dat lees je goed. Kwijt. Drie kwartier lang. Dat voelt als een jaar, kan ik je vertellen. We wonen in een klein dorp. Overzichtelijk. Veel sociale controle van buren die elkaars kinderen in de gaten houden. En toch was hij ineens weg, op zijn loopfietsje. Ik begon eerst nog met koken, totaal in de veronderstelling dat hij zo weer tevoorschijn zou komen.
Na een kwartier ging ik zelf ook mee zoeken. Na een half uur sloeg de paniek toe. En daarmee kwamen ook de tranen. Je brein gaat hele nare dingen doen op zo’n moment. Ineens wist ik het zeker: hij is verdronken. Ik durfde bijna niet bij de vijver te gaan kijken. Ik zag het al voor me, daar drijft hij, met z’n gezicht in het water. Toch bleek hij daar niet te zijn. Dan heeft iemand hem meegenomen. De ene na de andere destructieve gedachte kwam in me op. T belde de politie. Omdat het een jochie van twee betreft, gingen ze meteen op zoek.
Uiteindelijk hielp onze hele straat hem zoeken. Weer tranen. Van ontroering, dit keer. Want hoe lief, dat iedereen hun avondeten laat staan om ons te komen helpen? Toen ik bij de buren aanbelde om (half huilend, uiteraard) te vragen of onze oudste zoon daar even mocht blijven, omdat we de jongste kwijt waren, was er geen enkele twijfel. De buurman stapte meteen op de fiets om te helpen zoeken en de buurvrouw ontfermde zich over ons oudste kind. Die het overigens helemaal prima vond, want zo kon hij langer met zijn favoriete buurjongen spelen. De hele straat rukte uit, zelfs twee ouders van school zochten mee. Zo ontroerend lief.
Toen uiteindelijk het verlossende appje van de buurman binnen kwam, “Gevonden!!!”, barstte ik al fietsend keihard in huilen uit. Dit keer van opluchting. Hij was niet dood. Hij was ook niet meegenomen. Gewoon een stukje gaan fietsen, in z’n eentje. Afgeweken van het afgesproken rondje om het huis, waar zijn broer leerde fietsen zonder zijwieltjes. Ineens was hij een andere weg ingeslagen en op eigen houtje verder gegaan.
Intussen werd de politie weer gebeld, dit keer door ouders die het wel wat vreemd vonden, zo’n klein jongetje op een loopfiets, zonder ouders in de buurt. De politie was al op de hoogte natuurlijk, dus zij belden T terug. Op datzelfde moment fietste de buurman toevallig de straat en zag daar dus ons zoontje. Gevonden. Eindelijk. Drie kwartier, zes hartaanvallen en tien huilbuien verder.
De zoon was zich trouwens van geen kwaad bewust. Die gaat morgen nog een keer, denk ik zo. Hij had de tijd van z’n leven. Lekker een eindje toeren op de loopfiets, pompiedom. Nieuwe vrienden gemaakt met de kinderen van de mensen die de politie belden. Hij kreeg zelfs een chocolaatje van de moeder. Winning! Hé, daar heb je de buurman ook. En hé, daar is papa met de bakfiets. Hoi pap! En kijk nou, alle buren buiten in de straat. Is er een feestje ofzo? Gezellig! Wow, een politieauto. En ik mag er zelfs even in zitten. Laat ik dan ook eens dit knopje indrukken. Oh, oeps, dat was de sirene. Cool. Best day ever.
Hij heeft er niks van geleerd, vrees ik. Wij daarentegen wel. En we zijn tien jaar ouder geworden. Dat ook.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (7) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
