Beeld: Kek Mama
Sommige situaties staan simpelweg niet in het grote handboek der opvoeding. Zoals betrapt worden op een moment dat absoluut niet voor kinderogen bedoeld was. En dan ook nog een bloedserieuze vraag krijgen die zó onschuldig is, dat je niet weet of je door de grond wilt zakken of keihard moet lachen.
Evelien (36), is 11jaar samen met Joris en moeder van een zoon (9) en een dochter (5): “Sinds ik kinderen heb, weet ik dat spontaniteit een concept is dat vooral bestaat voor mensen die nog nooit om 21:15 uur op de bank tegen hun partner hebben gezegd: ‘Zullen we seks hebben of zullen we gewoon naar bed?’
Vroeger kon ik daar echt om lachen. Van die stellen die beweerden dat ze intimiteit moesten ‘inplannen’. Hoe dan? Zet je dat op de gezamenlijke kalender tussen tandarts en de oud papierbak aan de weg zetten? Inmiddels weet ik beter. Als je kinderen hebt, is romantiek vooral een kwestie van timing, energie en heel veel geluk.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn man nog steeds aantrekkelijk. Heel aantrekkelijk zelfs. Alleen moet die aantrekkingskracht tegenwoordig concurreren met wasmanden, boterhamtrommels, Paw Patrol en het feit dat ik na acht uur ’s avonds eigenlijk door niemand meer aangeraakt wil worden. Er zijn avonden waarop Joris veelbetekenend mijn kant op kijkt en ik alleen maar kan denken: als jij nu een hand op mijn been legt, ga ik gillen. Niet omdat ik niet van hem hou, maar omdat Puck (5) me die dag al vierhonderd keer heeft aangeraakt. Ze heeft op mijn schoot gezeten, aan mijn arm gehangen, mijn gezicht vastgepakt omdat ik ‘even moest kijken’ en haar koude voeten onder mijn bovenbenen geschoven. Dan is de koek wel een keer op.
Op een zondagmiddag speelde Puck al bijna een halfuur alleen op haar kamer. Ze zat met haar barbies te spelen, waarin Barbie tegelijkertijd dierenarts, prinses en moeder van zeventien baby’s was. Ken had, voor zover ik kon zien, geen enkele verantwoordelijkheid. Ik liep naar beneden en plofte naast Joris op de bank. Hij keek naar mij. Ik keek naar hem. Allebei hadden we de blik. Vroeger betekende die blik: zullen we hier weggaan? Tegenwoordig: het kind vermaakt zichzelf, niemand heeft koorts en er hoeft de komende tien minuten waarschijnlijk geen bil afgeveegd te worden. Nu.
Ik riep naar boven dat papa en mama even iets gingen doen. Toen Puck vroeg wat, kwam mijn brein met het meest sexy antwoord ooit: opruimen. Samen. In de slaapkamer. Ze accepteerde het. We gingen naar boven, deden de deur dicht en vergaten hem op slot te draaien. Dat was een fout. Want als je kinderen krijgt, ben je naast geliefden ook een soort klein facilitair bedrijf. De meeste gesprekken gaan over zwemles, boodschappen en kwijtgeraakte knuffels. Dus die zeldzame momenten waarop je even gewoon Evelien en Joris bent, zijn heilig. Tot de slaapkamerdeur openging.
Ik had Puck niet horen aankomen. Het ene moment was ik nog volledig in een andere wereld, het volgende stond mijn vijfjarige dochter naast het bed. In haar pyjama met één sok aan. Ik bevroor. Joris bevroor. Puck keek naar ons en probeerde duidelijk te bedenken wat hier gebeurde. Toen klaarde haar gezicht op. ‘Mama, zijn jullie aan het paardje rijden?’
Ik overwoog serieus om uit het raam te klimmen. Joris maakte een verstikt geluid en ik durfde hem niet aan te kijken, omdat ik wist dat ik dan zou gaan lachen. Voor Puck was er niets gênants aan de situatie. Paardje rijden kende ze. Paardje rijden was leuk. ‘Mag ik meedoen?’
Ze zette al een stap richting het bed. ‘Nee!’ riepen Joris en ik tegelijk. Puck keek geschrokken. In haar hoofd speelden papa en mama blijkbaar een fantastisch spelletje en zij werd nu buitengesloten. Ze wilde weten waarom. Ooit zal er een dag komen dat ik haar moet uitleggen hoe baby’s in een buik komen, maar op dat moment kwam er niets briljants uit mijn mond. Ik flapte eruit dat Joris last had van zijn rug. Mijn dochter dacht na en kwam met een logische oplossing. ‘Dan kan papa toch op jou!’
Tekst gaat verder onder de video.
Ik trok het dekbed over mijn hoofd. Mijn waardigheid was verdwenen en Joris deed inmiddels zijn uiterste best om niet te lachen. Ik vertelde Puck dat het paardje rijden voor vandaag voorbij was. Ze wilde ook, dus beloofde ik haar dat we het morgen zouden doen. Morgen paardje rijden. Gezellig.
Gelukkig huppelde ze terug naar haar kamer alsof er niets was gebeurd. Joris en ik bleven achter in een sfeer die inmiddels meer leek op een wachtkamer bij de tandarts. Hij keek me aan en kon haast niet geloven dat ik had gezegd dat hij last van zijn rug had. Ik had ook kunnen zeggen dat we aan het stoeien waren, maar nee, ik moest mijn gezonde man per se een acute rugpatiënt maken.
We hebben die middag niets meer afgemaakt. Iedere keer als Joris in mijn buurt kwam hoorde ik in mijn hoofd: Mag ik meedoen? Onze romantische middag was daarmee definitief voorbij. Sindsdien gaat onze slaapkamerdeur altijd op slot. Ik controleer hem zelfs twee keer.”
Oeps, betrapt door je kind tijdens de seks. Hoe praat je je dáár weer uit? Volgens een expert kun je op zo’n ongemakkelijk moment het beste op deze manier reageren. Je leest het hier.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
