Beeld: Michelle Phaf
Jeanette (45) is moeder van dochter Nienke (12) en met heeft met haar man Jan een samengesteld gezin van in totaal vijf kinderen. Naast haar betaalde baan als zorgverlener werkt ze bij de vrijwillige brandweer.
“Mijn leven is allesbehalve standaard. Sinds 2012 werk ik als brandweervrouw bij de vrijwillige brandweer en volgde de opleiding terwijl ik zwanger was. Het was geen verrassing, toen ik me aanmeldde vertelde ik al dat ik een kinderwens had. Toch maakte een enkele mannelijke collega een flauwe opmerking. Nee joh, niks seksuele intimidatie; het boeide me niet. Ik heb in mijn vroege carrière jaren gewerkt als vrachtwagenchauffeur, een uitgesproken mannenwereld. Ik ben niet iemand die zich laat wegjagen, ik doe gewoon wat nodig is.
Inmiddels ben ik ook bevelvoerder en chauffeur-pompbediende – het is pure passie. Mijn werk is fysiek pittig, vooral door de zware materialen waarmee we werken. Soms moet ik auto’s openknippen. De opleiding is intensief en je moet altijd fit blijven, want je kunt elk moment worden opgeroepen. Maar ik word er blij van. Mensen helpen, de adrenaline, samenwerken in een team – het zit gewoon in me.
Ik heb best wat meegemaakt in mijn werk. Brandende huizen, dodelijke ongevallen, veel dierenleed. Vooral dat laatste raakt me: bij een stalbrand waarbij honderden varkens of kippen omkomen, ben ik vaak volkomen machteloos. Ik kan er professioneel mee omgaan, raak doorgaans niet emotioneel betrokken bij de slachtoffers. Dat klinkt misschien hard, maar het helpt me om mijn werk goed te doen. Mijn dochter vertel ik alleen oppervlakkig over wat ik meemaak, ik wil haar niet emotioneel belasten. Mijn man, haar stiefvader, werkt ook bij de vrijwilliger brandweer, als installateur. Op de laatste dag in groep 8 brachten we haar met de brandweerwagen naar school. Apetrots was ze.
Voorheen, na mijn werk als vrachtwagenchauffeur, werkte ik zeventien jaar bij de politie. Daar kreeg ik op mijn 27e lymfeklierkanker, en op mijn 41e schildklierkanker. Toch ging ik elke keer weer aan het werk. Niet omdat ik wil laten zien hoe sterk ik ben, maar omdat stilzitten me ongelukkig maakt. Nu rijd ik als chauffeur op de ambulance, naast mijn werk voor de vrijwillige brandweer. Daar doe ik van alles, van het onderhoud van mijn auto tot monitoren aansluiten op patiënten en bloeddruk meten, zuurstof geven en infusen voorbereiden. Elke rit is anders, dat maakt het werk intens en waardevol.
Stoer? Nee joh, dat ben ik niet. Mijn ouders zeiden altijd: ‘We hebben een dochter maar het had net zo goed een kereltje kunnen wezen, het scheelt maar een paar centimeter.’ Onzin natuurlijk; ik houd ook van jurken en make-up.”
Anne (33) heeft ook een pittige baan. Ze werkt bij de reddingsbrigade en kijkt – sinds dat ze moeder is – anders naar vermiste kinderen. Hier lees je haar verhaal.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Nederland is wakker geworden onder een dikke laag sneeuw en je kinderen staan al met hun neus tegen het raam geplakt. Want sneeuw = magie. Sneeuw = buitenspelen. Sneeuw = NU.
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
