Kek Mama-columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. In zijn columns legt Jan het ons nog één keer uit. Deze maand: de hulpeloosheid van een prepuber.
Zo af en toe schiet ineens weer door me heen hoe ongenadig hulpeloos kinderen eigenlijk zijn. Hoe weerloos, machteloos, ongeschikt om zelfs maar de kleinste probleempjes op te lossen zonder tussenkomst van mij, hun vader, want hun moeder, dat zeg ik er ook meteen maar bij, daar heb je soms ook maar bar weinig aan.
Even voor de goede orde: dan heb ik het dus niet over baby’s of peuters en vooruit, ook basisschoolkinderen. Ik heb het over prepubers. Slungels van twaalf die precies weten hoe je met een meisje schuurt. Die alle spelers van alle belangrijke voetbalcompetities uit hun hoofd kennen, inclusief het aantal meters dat ze gemiddeld per wedstrijd afgalopperen, hun seksuele voorkeur, favoriete haardracht en de naam van hun liefste huisdier ooit. Vlegels die elke week een paar keer uit de les worden gestuurd wegens leraar-tot-waanzin-drijven, toch ineens klusjes kunnen doen als er een patatje valt te hosselen en de agenda ineens wél paraat hebben als er feestjes, vakanties en uitjes op het programma staan.
Je denkt nu misschien: goh, als ik dit zo lees valt het nogal mee met die hulpeloosheid. Nou, niet dus. Want dezelfde jongen die ’s middags nog helemaal alleen en spontaan de nieuwe computer heeft aangekoppeld en opgestart, krijgt het niet voor elkaar papier in de printer te doen. Terwijl je toch denkt: papierlade eruit trekken, netjes een stapeltje nieuw papier erin leggen, papierla weer dicht. Kind kan de was doen. Maar nee hoor: daar dreint het alweer: “Papaaaaaaaaa… Hij doet het niet.” “Echt niet? Alles geprobeerd?” “Echt niet!” En daar sjokt papa weer de trap op, die kamer in, één blik op die printer… diepe zucht. “Zullen we anders de papierlade maar weer in de printer duwen?” Duw. Klik. Printen. “O, sorry pap.”
Zelfde met geval ‘de fiets’. Na een dag of drie valt me op dat Brugpieper telkens op moeders fiets naar school vertrekt. Ik vraag toch maar eens waarom. Wat blijkt? Meneer is gevallen met zijn jongensfiets met wildrek en extra brede banden, en nu staat het stuur scheef. “We krijgen het niet meer recht pap!” Blijkt dat hij en zijn moeder drie dagen geleden een half uur met vier linkerhanden en een waterpomptang aan dat stuur hebben staan rommelen en toen maar de fiets maar als ‘overleden’ hebben opgegeven. Dus vader zuchtend naar de schuur, stuurstang losschroeven, stuur rechtzetten, stuurstang vastschroeven. Zuivere reparatietijd: 2 minuut 43 seconden, inclusief koffiedrinken. En boem: fiets weer heel. “Ooooo, gaat dat zó?”
Op zulke momenten mag ik graag in wanhoop roepen: “Jullie zouden het nog geen drie minuten volhouden in de jungle!” En dan hoofdschuddend wegbenen. En stiekem heel blij zijn dat ze me nog zo nodig hebben.
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
