Hoewel Amber Leventry en haar-ex vrouw al meer dan twee jaar gescheiden zijn, wonen ze nog steeds samen. Op haar blog legt ze uit waarom én hoe dat ze lukt.
Lees verder onder de advertentie
Amber woont al ruim twee jaar met haar ex-vrouw in het huis dat ze samen kochten. ‘Dat klinkt misschien vreemd’, zegt ze, ‘maar gek genoeg werkt het. Toen we besloten te gaan scheiden, was het in eerste instantie een strikt financiële beslissing om beide in het huis te blijven wonen.’
Amber was altijd de thuisblijfmoeder geweest en kon zich een nieuw huis in haar eentje niet veroorloven. ‘En mijn ex kon het huis in haar eentje niet betalen, dus bleef ik – voorlopig.’
Wij versus zij
Hun kinderen waren op dat moment zes en acht. ‘We probeerden het thuis voor hen zo min mogelijk stressvol te maken’, vertelt Amber. ‘Zo vormden respect naar elkaar en onze vriendschap, ook al lagen we in scheiding, de basis. We hadden een ‘wij-versus-zij’-mentaliteit als het ging om het opvoeden van de kinderen. En natuurlijk, soms ging het allemaal behoorlijk moeizaam. Maar we hadden onder meer hulp van een bemiddelaar en coach en waren nooit hard of beledigend naar elkaar. Zelfs niet toen de pandemie begon en we 24/7 op elkaars lip zaten.’
Hun kinderen wisten al die tijd dat zij samen met Amber op een dag het huis zouden gaan verlaten, zodra zij een andere woning zou hebben gevonden. ‘Dat was oké. Ze zagen dat de scheiding op een respectvolle manier verliep en realiseerden zich tegelijkertijd dat sommige dingen nooit zullen veranderen. Bijvoorbeeld onze liefde voor hen en de manier waarop we altijd samen langs het sportveld staan, naar schoolopvoeringen gaan, enzovoorts.’
Zeldzaam
Inmiddels is het volgens Amber tijd voor de volgende stap: een eigen huis. ‘We hebben nu allebei nieuwe partners en ik ben actief op zoek naar een nieuw huis, samen met de kinderen.’
Ze weet dat haar situatie niet vanzelfsprekend is. ‘Het is bijzonder dat we onze scheiding en co-ouderschap op een gezonde manier voor ons en voor de kinderen hebben kunnen laten werken. Tegenwoordig lijkt dat zeldzaam te zijn. Ik ben dan ook echt dankbaar dat ik getrouwd ben en vervolgens gescheiden met iemand die nog steeds een vriendin is.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.