mama is goed bezig veilig
Beeld: Shutterstock

Nadat Daphne met haar dochter van Australië naar Nederland vluchtte omdat haar ex psychiatrische problemen had, schreef ze een hulpboek voor kinderen van ouders met psychische problemen. 'Nu kan ik voor anderen iets betekenen. Dat geeft me veel voldoening.'
 

Daphne Meijer (42), moeder van Jasmine (9): “Negen jaar geleden ben ik vanuit Australië terug naar Nederland gevlucht met mijn toen tien maanden oude dochter. Mijn ex, die daar vandaan komt, had psychiatrische problemen. Toen ik zeven weken zwanger was, raakte hij de eerste keer in een psychose. Hij hoorde stemmen en zwaaide om zich heen met een keukenmes, daarna werd hij gedwongen opgenomen. De artsen zeiden dat dit getriggerd werd door stress. Het zou weer beter worden. Met de juiste behandeling en medicatie zouden we er goed mee kunnen leven.
 

More content below the advertising

'Ik sliep niet meer, omdat ik doodsbang was'

Ik was net zwanger en hoopte dat we er samen uit konden komen. Maar toen mijn dochter eenmaal was geboren, ontstond er bij hem kortsluiting. Hij weigerde medicijnen en deed het tegenovergestelde van wat de artsen adviseerden. Elke avond voordat we naar bed gingen, verstopte ik de keukenmessen en sliep niet meer, omdat ik doodsbang voor hem was. Toen hij op een ochtend naar zijn werk ging, ben ik naar een Blijf Van Mijn Lijf Huis gevlucht. Weg van de onveilige situatie. Vanuit daar ben ik na een tijd terug gereisd naar Nederland. Met mijn dochter, haar buggy en de kleren die we aanhadden stond ik op Schiphol. Toen begon er een nieuw leven.
 

'Hoe leg je dat uit?'

Om er voor mijn dochter te kunnen zijn, ben ik een studie tot pedagogisch medewerker gaan doen en runde een opvang vanuit huis. Toen mijn dochtertje als driejarige vragen begon te stellen over haar vader, vond ik het belangrijk daar goed antwoord op te kunnen geven. Als iemand ziek is, dan zorg je voor diegene in mijn opinie, maar ik ben bij hem weggegaan. Hoe leg je dat uit?

Ik ging op zoek naar boeken die mij konden helpen, maar die waren er niet voor haar leeftijd. Zo is Papa is paars ontstaan. Het is een hulpboek voor jonge kinderen met ouders met psychische problemen dat bij verschillende hulpgroepen wordt ingezet. En ik geef zelf op vrijwillige basis lezingen.

Een gedeelte van de opbrengst van mijn boek gaat naar Stichting Het Vergeten Kind. Deze stichting geeft kinderen, die geen veilig thuis hebben of in gastgezinnen zitten, de mogelijkheid af en toe een onvergetelijke dag te beleven en aandacht te krijgen die ieder kind verdient. Na mijn lezingen leg ik uit wat de stichting doet en ik heb een potje klaarstaan voor mensen die willen doneren.
 

'Ik hoop ze een veilig gevoel te geven'

In april start ik als vrijwilliger bij De Kindertelefoon. Ik kan me door mijn ervaring goed verplaatsen in hun situatie en kan doorgeven wat voor mijn dochter en mij heeft gewerkt bij onze verwerking. Met mijn ervaring, begrip en kennis hoop ik kinderen een veilig gevoel te geven. Ondanks de enorme tegenslagen van het leven. Uiteindelijk is mijn ex uit de ouderlijke macht gezet en we hebben geen contact meer met hem. Het was een bizarre periode, waarin veel is gebeurd. Maar het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Nu kan ik voor anderen iets betekenen. Dat geeft me veel voldoening."
 

Daphne met Jasmine.
Beeld: privébeeld.


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >