Beeld: Shutterstock
Nadat Daphne met haar dochter van Australië naar Nederland vluchtte omdat haar ex psychiatrische problemen had, schreef ze een hulpboek voor kinderen van ouders met psychische problemen. ‘Nu kan ik voor anderen iets betekenen. Dat geeft me veel voldoening.’
Daphne Meijer (42), moeder van Jasmine (9): “Negen jaar geleden ben ik vanuit Australië terug naar Nederland gevlucht met mijn toen tien maanden oude dochter. Mijn ex, die daar vandaan komt, had psychiatrische problemen. Toen ik zeven weken zwanger was, raakte hij de eerste keer in een psychose. Hij hoorde stemmen en zwaaide om zich heen met een keukenmes, daarna werd hij gedwongen opgenomen. De artsen zeiden dat dit getriggerd werd door stress. Het zou weer beter worden. Met de juiste behandeling en medicatie zouden we er goed mee kunnen leven.
Ik was net zwanger en hoopte dat we er samen uit konden komen. Maar toen mijn dochter eenmaal was geboren, ontstond er bij hem kortsluiting. Hij weigerde medicijnen en deed het tegenovergestelde van wat de artsen adviseerden. Elke avond voordat we naar bed gingen, verstopte ik de keukenmessen en sliep niet meer, omdat ik doodsbang voor hem was. Toen hij op een ochtend naar zijn werk ging, ben ik naar een Blijf Van Mijn Lijf Huis gevlucht. Weg van de onveilige situatie. Vanuit daar ben ik na een tijd terug gereisd naar Nederland. Met mijn dochter, haar buggy en de kleren die we aanhadden stond ik op Schiphol. Toen begon er een nieuw leven.
Om er voor mijn dochter te kunnen zijn, ben ik een studie tot pedagogisch medewerker gaan doen en runde een opvang vanuit huis. Toen mijn dochtertje als driejarige vragen begon te stellen over haar vader, vond ik het belangrijk daar goed antwoord op te kunnen geven. Als iemand ziek is, dan zorg je voor diegene in mijn opinie, maar ik ben bij hem weggegaan. Hoe leg je dat uit?
Ik ging op zoek naar boeken die mij konden helpen, maar die waren er niet voor haar leeftijd. Zo is Papa is paars ontstaan. Het is een hulpboek voor jonge kinderen met ouders met psychische problemen dat bij verschillende hulpgroepen wordt ingezet. En ik geef zelf op vrijwillige basis lezingen.
Een gedeelte van de opbrengst van mijn boek gaat naar Stichting Het Vergeten Kind. Deze stichting geeft kinderen, die geen veilig thuis hebben of in gastgezinnen zitten, de mogelijkheid af en toe een onvergetelijke dag te beleven en aandacht te krijgen die ieder kind verdient. Na mijn lezingen leg ik uit wat de stichting doet en ik heb een potje klaarstaan voor mensen die willen doneren.
In april start ik als vrijwilliger bij De Kindertelefoon. Ik kan me door mijn ervaring goed verplaatsen in hun situatie en kan doorgeven wat voor mijn dochter en mij heeft gewerkt bij onze verwerking. Met mijn ervaring, begrip en kennis hoop ik kinderen een veilig gevoel te geven. Ondanks de enorme tegenslagen van het leven. Uiteindelijk is mijn ex uit de ouderlijke macht gezet en we hebben geen contact meer met hem. Het was een bizarre periode, waarin veel is gebeurd. Maar het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Nu kan ik voor anderen iets betekenen. Dat geeft me veel voldoening.”
Daphne met Jasmine.
Beeld: privébeeld.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
