Beeld: Canva
Peuters hebben bijna een bovennatuurlijke gave: ze vinden álles. Vooral de dingen waarvan je hoopt dat ze die juist níét zien. Ook de peuter van Isa (37) bleek daar een meester in.
Isa (37) is moeder van twee kinderen: “Afgelopen zondag vierden we de verjaardag van mijn man. De woonkamer was versierd, we hadden taart en het was gezellig met het gezin. Halverwege de middag pakte ik een zak ballonnen. Onze peuter keek er gefascineerd naar.
Ik ging op de grond zitten en liet zien hoe je zo’n slap stukje rubber kon opblazen. Inademen, blazen, nog een keer en dan een knoopje erin. Ze keek me aan alsof ik een goocheltruc deed. Haar ogen volgden elke beweging. Natuurlijk wilde ze het zelf proberen. ‘Lazen!’ riep ze enthousiast. Met bolle wangen probeerde ze te blazen, al ging de meeste lucht langs het tuitje. Ze bleef het keer op keer proberen. Steeds serieuzer, ontzettend schattig. Toen wist ik alleen nog niet dat ze de volgende dag een ander ‘ballonnetje’ zou vinden..
Die avond, toen de kinderen sliepen en de verjaardagsdrukte achter de rug was, vierden mijn man en ik onze eigen afterparty. In de slaapkamer gaf ik hem een lange pijpbeurt. Terwijl mijn man sidderde van genot, griste hij een condoom van het nachtkastje en scheurde de blauwe, vierkante verpakking open. Hij kreeg alleen niet de kans om het condoom over zijn stijve te rollen, want niet veel later kwam hij met volle overgave klaar. ‘Verjaardagscadeautje’, grapte ik flirterig. Het condoom, dat half uit de gescheurde verpakking stak, dat ondertussen tussen de lakens was verdwenen, waren we allang vergeten. We zoenden, knuffelden en vielen uiteindelijk in elkaars armen in slaap.
De volgende dag was ik samen met de kinderen thuis. De was moest worden opgeruimd, dus samen met mijn peuter liep ik van kamer naar kamer. Ze kletste vrolijk, speelde wat en liet overal speelgoed achter. Ik liet het allemaal maar gaan. In de badkamer was ik handdoeken aan het sorteren, toen het me opviel hoe stil het ineens was. Elke ouder weet: stilte is meestal geen goed teken. Ik riep haar naam. Geen antwoord. Nog een keer, harder. Niets.
Toen kwam ze uit onze slaapkamer gelopen. Met een grote, trotse glimlach hield ze een rol wc-papier vast en… ons condoom zónder verpakking. Mijn hoofd draaide overuren. Hoe had ze die gevonden? Waarom hadden we die laten liggen? En wat was ze van plan? Toen zag ik haar blik. Diezelfde geconcentreerde blik als bij de ballonnen de dag ervoor. Shit, zij dacht natuurlijk dat ze weer een ballon had gevonden!
Met een iets te hoge stem en een veel te snelle beweging pakte ik alles uit haar handen. Ze keek teleurgesteld. Dit leek natuurlijk op een ballon waar je op kon blazen, net zoals ik het had laten zien. Toch logisch? Ik moest lachen. Zij snapte er natuurlijk niets van en verloor al snel haar interesse. Ze liep weg, op zoek naar iets anders om mee te spelen. Maar sindsdien ligt alles wat ook maar een beetje op een ballon lijkt, ver buiten haar bereik. Sommige lessen hoef je maar één keer te leren.”
Niet alleen peuters ontdekken is onverwachts, ook moeder Lily heeft een bijzonder verhaal: ‘Ik rook iets geks, trok mijn kussen omhoog en viel bijna flauw’. Hier lees je meer.
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van de 31-jarige Florien. Door haar eigen onzekerheid en ongemak heeft Tycho (4) geen vriendjes in de straat en dat steekt.
Je gooit ’m gedachteloos in je winkelmandje, snijdt ’m in reepjes voor bij de pasta of prikt ’m rauw van de borrelplank. Maar juist een groente die bij veel gezinnen standaard op tafel staat, blijkt nu onverwacht hoog te scoren als het gaat om bestrijdingsmiddelenresten.
Alsof het leven in de loods van De Bondgenoten nog niet spannend genoeg is, hangt er nu een extra dikke cliffhanger in de lucht.
Huiselijk geweld komt in allerlei vormen. Audrey Zetta kreeg er ook mee te maken, toen haar ex-man duidelijk maakte dat ze bij een zwangerschap voor abortus moest kiezen.
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
