Beeld: Getty
Beeld: Getty

En weer werd ik vanochtend wakker met een newsalert. Frankrijk, aanslag, doden, gewonden – meteen zat ik vastgeplakt aan mijn telefoon, terwijl er een klein meisje dicht tegen me aan lag en in de kamer naast me iemand slaperig ‘schaapje, schaapje’ begon te zingen.

Mijn zoon is twee. Hij heeft geen idee van wereldproblematiek. Hij snapt niks van landen, laat staan religies. Vrachtwagens zijn zijn lievelingsvoertuigen. Zoiets groots en engs als aanslagen houd ik bij hem weg. Het liefst de rest van zijn leven, maar dat gaat natuurlijk niet. Als het moment komt dat hij besef krijgt van de vreselijke dingen die in de wereld gebeuren zal ik hem vertellen dat dat natuurlijk verschrikkelijk is, maar dat de kans dat er dicht bij hem zoiets gebeurt echt heel klein is. En dan zal ik hopen dat dat waar is, want zo langzamerhand weet ik dat zelf niet meer.

Over twee weken gaan we naar Frankrijk. Ik heb er als kind zo’n beetje elke vakantie doorgebracht en nooit heb ik gedacht: als dat maar goed gaat. Destijds niet, en ook niet toen we deze vakantie boekten. Toen we zonnige websites doorspitten op zoek naar een vakantiebestemming met mooi weer, zwembaden en huisjes met een campingbedje. Geen moment dacht ik: hoe zit het met de beveiliging? Hoe gevoelig is dit gebied voor aanslagen? Wat moet ik doen als het toch gebeurt? Vragen die nu wel door mijn hoofd gaan. Ik vind het belachelijk van mezelf dat ik het überhaupt denk, maar aan de andere kant: het is niet langer de tijd om mijn kop in het zand te steken. Ik wil me niet bang laten maken, maar ik maak me wel zorgen. Mijn kinderen zijn nu nog klein, maar hoe leer ik ze de combinatie van je nergens door laten tegenhouden en tegelijk voorzichtig zijn, die ik zelf nog niet eens onder de knie heb? Hoe leer ik ze zorgeloos over straat te lopen en tegelijkertijd op te letten? Hoe leer ik ze dat gevaar zowel wel als niet schuilt in ogenschijnlijk heel normale mensen? Hoe leg ik uit dat het natuurlijk niet gevaarlijk is om op vakantie te gaan en tegelijkertijd voor sommige mensen op sommige plekken wel? Plekken waarvan niemand denkt: je speelt er met je leven. Plekken met een prachtig strand, een fijn zwembad, een lekker zonnetje. Plekken waar ik zelf ben geweest. Ik heb het antwoord niet. Ik hoop dat ik het vind voordat mijn kinderen groot genoeg zijn om besef te hebben over wat er in de wereld gebeurt, maar ik vrees dat ik het nooit ga vinden.

Heel even heb ik gedacht: thuisblijven is altijd veiliger. Meteen daarna: doe normaal. Over twee weken gaan we gewoon naar Frankrijk. Natuurlijk gaan we. Omdat ik me niet wil laten beïnvloeden door gekken met verschrikkelijke ideeën en nog verschrikkelijker daden. Omdat in het piepkleine dorpje waar we vakantie vieren de kans op een aanslag waarschijnlijk nog kleiner is dan in mijn eigen woonplaats. En vooral: omdat ik wil dat mijn kinderen leren dat een leven in angst geen leven is.

Mariëtte Middelbeek (33) is chef redactie van Kek Mama en moeder van Casper (2) en Nora (6 maanden). Voor kekmama.nl blogt ze iedere week.

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >