Op vakantie hoop je op rust, zon en vrolijke gezinsmomenten. Maar soms zorgt één peuterdriftbui ervoor dat je vakantie een heel andere en onvergetelijke wending krijgt. Rosa (44) weet er alles van.
Rosa ging op vakantie met haar man Dave (46) en haar dochter Nora (3): “Ik zag het al helemaal voor me: mijn dochtertje van drie dat trots op een pony zat, wij ernaast met een camera, zonnetje erbij. Zo’n moment dat rechtstreeks in het familiealbum kan. Op het vakantiepark waar we zaten, mochten kinderen een klein rondje rijden op een paard. Perfect uitje, dachten mijn man en ik. Onze dochter was dol op dieren, dus dit kon eigenlijk alleen maar een succes worden. Dachten we.
Bij de stal stonden twee paarden klaar. Een wit paard en een bruin paard. Mijn dochter keek ernaar alsof ze een levensbepalende beslissing moest nemen. ‘Op die!’ riep een ander kind enthousiast terwijl hij naar het witte paard wees. Waarop de begeleider enthousiast naar het bruine paard wees voor mijn dochter. ‘Daar mag jij op.’
Mijn dochter verstijfde. Haar onderlip begon te trillen en er klonk een luide: ‘NEEEEEE!’ Wat volgde was geen gewoon peuterhuiltje. Nee, dit was een driftbui die waarschijnlijk zelfs in omliggende provincies te horen was. ‘IK WIL OP HET WITTE PAAAAAAAARD!’ gilde ze. Binnen vijf seconden lag ze dramatisch op de grond, compleet in protestmodus. Armen en benen wapperend, tranen, geschreeuw, het hele pakket.
In eerste instantie probeerden we haar nog te troosten. ‘Lieverd, het bruine paard is ook heel lief.’ Fout antwoord. ‘IK WIL GEEN BRUIN PAARD!’ Ondertussen was het halve vakantiepark toegestroomd. Mensen met ijsjes, mensen met kinderwagens, mensen die duidelijk alleen even kwamen kijken naar het spektakel.
Na een tijdje gaf de begeleider het op. Zelfs het paard leek ongemakkelijk te kijken. ‘Misschien een andere keer’, zei ze voorzichtig. Mijn dochter was inmiddels zo boos dat ze überhaupt niet meer op een paard wilde, dus iedereen was het met elkaar eens. We liepen terug naar ons huisje met een snikkende peuter.
Het mooiste moest toen nog komen. Een paar dagen later zaten mijn man en ik bij de speeltuin op het park toen een andere moeder naar ons toe kwam: ‘Was jullie dochter die van het paard?’ Ik wist meteen wat ze bedoelde. Nog geen tien minuten later gebeurde het weer. ‘Ah! Jullie zijn van dat meisje dat zo graag op het witte paard wilde!’ Blijkbaar was de driftbui inmiddels een soort lokaal vakantieparkverhaal geworden.
Een week later werden we nog steeds herkend. Het meest ironische? Een paar dagen na het incident liep ze langs de stal, wees naar een paard en zei heel vrolijk: ‘Die is ook mooi!’ Het was een bruin paard.”
Ook Zeynep heeft weleens een lastige situatie met haar dochter meegemaakt: die besloot de auto’s in de straat te wassen met een schuurspons. Hoe dat is afgelopen lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
