Beeld: Canva
Wat als je dochter niet goed mee komt in de groep en wordt buitengesloten in de klas? Het breekt Fleurs hart, en dat van haar dochter.
Fleur*, samen met Owen, moeder van Jinthe (8) en Lars (6): “Als moeder wil je niets liever dan je kind gelukkig zien. Natuurlijk weet ik ook wel dat ik haar niet overal voor kan beschermen. Er zullen teleurstellingen komen, ruzietjes op het schoolplein en vriendinnetjes die weer overwaaien. Dat hoort erbij. Maar hier had ik me niet op voorbereid.
Mijn dochter wordt buitengesloten in haar klas. Niet op een manier die meteen opvalt. Niemand zegt recht in haar gezicht dat ze niet mee mag doen. Er wordt niet gepest waar de juf bij staat. Het zit juist in de kleine dingen. In alles waar ze níét bij hoort.
Zo wordt ze nooit gevraagd om na school te spelen. Nooit. Kinderfeestjes gaan ongemerkt aan haar voorbij. Soms zie ik op sociale media foto’s van een groep giechelende meisjes uit haar klas. Slingers, cadeautjes, schmink en taart. Mijn dochter staat er niet tussen.
Er zijn feestjes geweest waarbij alle meisjes uit de klas waren uitgenodigd, behalve zij. Zó pijnlijk vind ik dat. Steeds vaker hoor ik haar vragen: “Mama, waarom vraagt niemand mij?” Ze zegt dat niemand haar echt aardig vindt. En iedere keer breekt mijn hart opnieuw.
Ze begint aan zichzelf te twijfelen. Vraagt of ze raar is. Of ze iets verkeerd doet. Of ze te druk is. Of juist te stil. Ze probeert zich aan te passen, nog liever gevonden te worden, nog harder haar best te doen. Dat is misschien nog wel het ergste om te zien. Want ik zie een lief, grappig en zorgzaam meisje. Waarom zien de kinderen in haar klas dat niet?
Ik heb met school gesproken. De juf let extra op de groepsdynamiek en doet wat ze kan. Maar vriendschap kun je niet afdwingen. Je kunt kinderen stimuleren om samen te spelen, maar niet verplichten om elkaar aardig te vinden. Zij kan er ook weinig aan doen. Dus sta ik machteloos toe te kijken hoe mijn dochter steeds onzekerder wordt.
Soms zie ik haar na school hoopvol om zich heen kijken. Alsof ze hoopt dat iemand nog roept: “Kom je ook mee?” Maar dat gebeurt nooit. En ze durft het zelf ook niet meer te vragen. Bang voor afwijzing. Bang voor de “Nee, ik ga al naar die en die.” En dan niet meegevraagd worden.
Thuis probeert ze dapper te zijn. Maar als ze ’s avonds in bed ligt, komen de tranen er soms alsnog uit. Dan fluistert ze dat ze ook weleens ergens bij wil horen. En ik huil met haar mee, want ik vind het zo vreselijk voor haar. Ze krijgt het gevoel alsof ze niet goed genoeg is, terwijl er helemaal niks mis is met haar.
Ik zou het liefst alle ouders uit de klas willen vragen om ook eens aan haar te denken. Dat je als je een kinderfeestje organiseert, niet alle meisjes uit de klas uitnodigt op een na. Als je dochter vraagt of er iemand mag komen spelen, denk dan eens aan dat ene kind dat nooit wordt gekozen. Maar ik snap ook wel dat andere ouders niet met mijn dochter bezig zijn.
Je hoeft niet met iedereen beste vriendinnen te zijn. Maar voor een kind kan één uitnodiging het verschil maken tussen zich onzichtbaar voelen of eindelijk het gevoel hebben dat het erbij hoort.
Ik hoop dat mijn dochter ooit inziet wat ik nu al zie: dat haar waarde niet wordt bepaald door het aantal uitnodigingen dat ze krijgt. Tot die tijd blijf ik haar vertellen hoe bijzonder ze is, ook als het nu nog niet landt. En hoop ik dat er binnenkort iemand aanbelt met de vraag waar ze al zo lang op wacht: “Kom je bij mij spelen?””
Andrea’s dochter lag nooit zo heel lekker in de groep, maar in de brugklas ging het echt mis. Ze werd vreselijk gepest, maar toen ze een niveau lager ging doen, vonden Andrea’s schoonouders dat een schande. Je leest het verhaal hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Er is gezinsuitbreiding op komst bij Rens Kroes (38). De schrijfster en ondernemer maakt maandag bekend dat zij en haar man Sid hun tweede kind verwachten.
