Emotionele dag voor familie Bal uit Een Huis Vol: ‘Zo verdrietig’
Zondagochtend deelde de Familie Bal van Huis Vol een foto op Instagram van het gezin samen aan tafel.
Judith ging gezellig bij haar dochter langs, bij haar baantje in de kledingwinkel. Maar daar betrapte ze haar op een leugen.
Judith*, gescheiden, moeder van een dochter (16) en zoon (13): “Mijn dochter heeft sinds kort een bijbaantje in een kledingwinkel. Hartstikke leuk. Ze komt met veel verhalen thuis en het ik zie een hele andere kant van mijn eigen kind. Een veel serieuzere kant. Ze neemt haar werk heel serieus. Althans, dat dacht ik.
Ik ben regelmatig in de stad en als mijn dochter aan het werk is, ga ik altijd even langs in de winkel. Alleen had ik nooit verwacht dat ik haar zou betrappen op een uit de hand gelopen leugen. Ze liep namelijk ineens met een mitella om haar arm. Zo was ze ’s ochtends niet van huis gegaan. ‘Wat heb jij nou gedaan?’ vroeg ik verbaasd.
Ze keek betrapt om. ‘Mam, ssht!’ siste ze hard en keek angstig om zich heen. ‘Ik heb zo’n pijn aan mijn nek’, klaagde ze toen. ‘Wat ben je in godsnaam aan het doen?!’ Ik keek haar raar aan. Toen kwam de aap uit de mouw. Ze had zich een paar dagen eerder ziekgemeld voor werk, omdat ze liever met haar vriendinnen wilde afspreken.
Ze had daarbij een verhaal opgehangen over dat haar schouder uit de kom was geraakt bij gym en dat de gymleraar hem had moeten terugduwen. Ze voelde zich schuldig als ze nog een dag zou afbellen, maar had wel gegoogeld wat er eigenlijk zou gebeuren als je arm ernstig uit de kom was gegaan. Dan moest je dus in veel gevallen een mitella om. Dus daar liep ze, met een mitella, op haar werk.
Zo leer je ineens nóg een andere kant van je dochter kennen. Eentje die liegt en bedriegt, want tegen mij had ze die dag dat ze met vriendinnen was gezegd dat ze aan het werk was. Die immense pijn in haar nek door de mitella was haar verdiende loon, wat mij betreft. Dat heeft ze zelf ook geweten, want ze zou het nooit meer doen.”
Een leugentje om bestwil? Kinderen zijn er meester in. Soms onschuldig (“Nee hoor, ik heb mijn koekje niet opgegeten”), soms zó briljant dat het je als ouder bijna trots maakt. Je leest het hier.