Beeld: Kek Mama
De dochter van Madelief (39) mag sinds kort zelf van school naar huis lopen. Normaal staat ze binnen tien minuten voor de deur, maar op een middag blijft het ineens verdacht stil.
Madelief: ”Mijn dochter Jasmijn (10) heeft sinds een paar maanden toestemming om zelf van school naar huis te lopen. Het is nog geen tien minuten, ze hoeft nergens een drukke weg over en meestal staat ze rond kwart over drie alweer in de keuken met haar hoofd in de koelkast. Maar die middag bleef het verdacht stil.
Om half vier keek ik voor de vierde keer uit het raam. Geen Jasmijn. Ik stuurde mijn man Joost (41) een appje dat ze nog niet thuis was. Hij reageerde dat ze vast ergens stond te kletsen.
Jasmijn kan een wandeling van tien minuten moeiteloos oprekken tot een klein dagprogramma. Een vriendin tegenkomen, een interessant insect zien, een kat aaien, nog even iets op het schoolplein doen: allemaal plausibel. Maar het irritante aan moeder zijn is dat je hoofd zich niet beperkt tot plausibele scenario’s.
Na twintig minuten was ik nog redelijk ontspannen. Een halfuur later stond ik iedere twee minuten uit het raam te kijken. En na drie kwartier had mijn brein een volledig misdaadscenario geschreven. Om twintig voor vier trok ik mijn jas aan.
Ik liep haar vaste route richting school en vertelde mezelf dat ik niet in paniek was. Ik ging gewoon even kijken waar ze bleef. Heel normaal. Super ontspannen. Ondertussen registreerde ik wel iedere auto die iets te langzaam reed en bedacht ik alvast wie ik als eerste moest bellen als ze niet op school was. Zo ontspannen dus. Toen ik het schoolplein op liep, zag ik in de verte een groepje kinderen staan. Een stuk of zes, allemaal verzameld rond de bosjes naast het hek.
Jasmijn stond er tussen. Mijn hartslag daalde onmiddellijk. Mijn irritatie daarentegen maakte een indrukwekkende comeback. Ik liep naar haar toe met een hoofd waarop waarschijnlijk precies te lezen was dat ik de afgelopen twintig minuten mentaal al bij Opsporing Verzocht zat. Jasmijn leek daar weinig van onder de indruk. Er was namelijk iets veel belangrijkers aan de hand: er lag een duif in de bosjes.
De duif kon niet meer vliegen. Jasmijn en een paar kinderen uit de buurt hadden hem gevonden en besloten dat ze hem onmogelijk alleen konden laten. En eerlijk: ze bleken de situatie behoorlijk professioneel te hebben aangepakt. Ze hadden opgezocht wat ze moesten doen, iemand had water gehaald en uiteindelijk hebben ze de dierenambulance gebeld. Die was onderweg. Tot die tijd hielden ze met z’n allen de wacht.
Ik keek naar mijn dochter, naar de andere kinderen en vervolgens naar de zielige duif. Daar ging mijn boze speech. Want natuurlijk had Jasmijn naar huis moeten komen. Natuurlijk had ze iets moeten laten weten. Maar was is ook wel heel lief. Niet veel later arriveerde de dierenambulance.
Op weg naar huis legde ik Jasmijn nog maar eens uit dat ik haar reddingsactie heel lief vond, maar dat het ook handig is om haar moeder even te laten weten dat ze niet verdwenen is. Daar had ze, zo blijkt, eigenlijk niet bij stilgestaan.
Ik ben die middag vermoedelijk vijf jaar van mijn leven kwijtgeraakt. Maar vooruit. Mijn kind heeft wel een duif gered.”
Deze moeder denkt dat haar zoon klaar is voor meer vrijheid, maar dan begint ze toch te twijfelen. Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
