Beeld: Shutterstock
Starende blikken als je in de supermarkt loopt met twee koters aan je arm en één in de wagen? Dan moet je je een leven met een identieke drieling eens voorstellen. Moeder en blogger Christie Cuthbert is dagelijks onderwerp van gesprek – en is daar inmiddels wel klaar mee.
‘Ik begrijp dat we een bijzondere verschijning zijn, maar kom op: het zijn maar baby’s’, schrijft ze op haar blog.
Christie trekt met haar drieling altijd bekijks – of ze nou een dagje weg gaat of gewoon een uurtje naar de supermarkt. ‘Als mensen ons zien, hebben ze altijd het idee alsof ze op de kinderboerderij zijn’, legt Christie uit. ‘Vreemden aaien en zoenen onze kinderen zonder het te vragen en maken foto’s van ze, zonder toestemming.’
Christie kan inmiddels een hele lijst maken van bizarre dingen die ze heeft meegemaakt. ‘Ik was ooit met onze kinderen en mijn zus in een pretpark, waar we werden aangegaapt door toeristen. Zie hadden nog nooit een drieling gezien, leek het. Ze kwamen op ons af met camera’s alsof we beroemdheden waren.’
Lees ook:
Zo mooi: deze fotoserie van een drieling >
Christie begrijpt dat ze met drie identieke kinderen de aandacht trekt. ‘Je ziet een drieling niet iedere dag. Maar kom op, het zijn maar baby’s, hoor.’ Ze ergert zich ook behoorlijk aan de vragen die mensen haar stellen. ‘Ze willen elk detail weten van je zwangerschap en over je leven. ‘Zijn ze allemaal van jou?’ en ‘Wauw, heb je ze natuurlijk gekregen?’ hoor ik heel vaak.’ Vooral die laatste vraag is één van de meest vervelende, vindt Christie. ‘Waarom hebben vreemden het gevoel dat ze het recht hebben om te vragen naar de conceptie van mijn kinderen?’
Ze zou het fijn vinden als mensen haar voortaan complimenten geven, in plaats van het hemd van het lijf vragen. ‘Als je mij of een andere moeder met een drieling tegenkomt, zeg dan iets bemoedigends. ‘Je doet het goed’ of ‘Ga zo door!’ Dáár hebben we tenminste wat aan.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
