Zodra Kek Mama’s Malu d’r telefoon in de buurt van haar zoon (1) houdt, zit hij met z’n grijpgrage handen aan het scherm. Dat is vagen om gedoe natuurlijk, tot ze over deze fantastische instelling hoorde.
Hoewel mijn dagelijkse leven bol staat van de digitale apparaten, ben ik, laten we het netjes zeggen, niet bepaald digitaal onderlegd. Natuurlijk weet ik hoe je met een smartphone mailtjes verstuurt, foto’s maakt, een story op Instagram plaatst en FaceTimet. Notificaties activeren? Inkomende afspraken accepteren in mijn agenda? Ook kat in het bakkie. Maar vraag me niet om fabrieksinstellingen te wijzigen om je apparaat nét wat gebruiksvriendelijker te maken, want daar geeft deze millennial geen kaas van gegeten.
Mijn oren klapperden dan ook toen een collega onlangs vertelde dat je het scherm van je iPhone of iPad kunt blokkeren als je kind naar een filmpje op YouTube kijkt. Noem me een digibeet, maar ik had daar dus nog nooit van gehoord. Een wereld vol mogelijkheden en gelukzaligheid ging voor me open.
Lees ook
Deze apps voor kinderen zijn ideaal in de vakantie >
Want zeg eens eerlijk; hoe vervelend is het dat je kind terwijl Teletubbies op staat met z’n plakkerige vingertjes over je scherm schuift, en hierdoor – als je even niet oplet – zes verschillende game-abonnementen aangeschaft? Of zonder dat je het weet een berichtje met 36 zoensmileys naar je baas stuurt? Om nog maar te zwijgen over die keren dat je telefoon een halfuur geblokkeerd was door een te vaak verkeerd ingevulde pincode…
Daarom, lieve mensen, de tip van het jaar. Het enige wat je hoeft te doen, is onderstaand stappenplan volgen:
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
