Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (53) is schrijver van romans, freelance tv-redacteur en columnist. Zijn bestseller Weg van Lila (meer dan 30.000 exemplaren verkocht) is voor het eerst verkrijgbaar als e- boek en dat vieren we de komende weken met steeds een nieuw voorproefje uit zijn boek. Dit is deel I.
‘Papa, pappie…’ Een zacht handje glijdt over mijn gezicht. ‘Papa, wakker worden…’ Ik trek mijn been onder het dekbed en rol me op. Mijn linkeroog waagt zich voorzichtig aan de buitenwereld. Schemering van ochtendzon door dichte gordijnen. Vlak boven mijn gezicht kijken twee ogen me vol verwachting aan. Mijn glimlach vecht zich door het slaapdronkenschap naar buiten.
‘Goeiemorgen, schatje…’ kraak ik. ‘Heb je lekker geslapen?’
‘Jaa. Pappie, gaan we spelen? Dan ben ik het kindje en jij de papa.’ Kreun.
‘Dat is goed, liefie. Ik ben zo wakk…’ Met een reuzensprong landen Lila’s knieën in mijn borstkas.
‘Auwwww… bruut!’ Lila heeft er zin in.
‘Ik ben het kindje dat springt op het bed en jij bent de papa die daarom heel hard moet lachen…’ Meteen zet ze het op een hupsen. Ik sluit mijn ogen en ontken dat ik beweeg, maar het matras danst driftig op het ritme van haar sprongen mee. Ik wil schelden, maar de oneindig geduldige vader die ik mezelf heb aangeleerd te zijn, glimlacht grondig door.
‘Pappaaa, kom je????’
Ik spring op en grom als een monster. Het duizelt. Doorgaan. Ze vindt het leuk.
‘Grrrrrauw, alle kindertjes die lopen te springen op hun arme papa’s worden nú opgegeten!’
Een even schel als blij geschreeuw boort zich in mijn slaaporen. Dan waggel ik als een ontsnapte gorilla achter mijn gillende kind aan richting haar prinsessenkamer.
‘Wroooaaarrrr…’ roep ik in de deuropening. Weer gelach en gegil. Lila grist Nijntje uit de hoek met knuffels en duikt met het speelgoedkonijn onder haar roze dekbed. Met mijn handpalmen maak ik naderende voetstappen op het bed. De roze bobbel in het dekbed giert het uit. Ik begin zachtjes aan het dekbedje te trekken.
‘Hejjjj… Wie zit hier onderrrrrr?’
‘Niemand!’ De bobbel deint hinnikend van plezier heen en weer. Ik trek harder. Eerst verschijnen er twee voetjes, dan samengevouwen beentjes met opgerolde pyjamapijpjes, twee billen, een knuffelkonijn en uiteindelijk het stralende gezicht van Lila.
‘Hebbes,’ roep ik lobbig. ‘… ik ben het knuffelmonsterrrrr!’
Lila springt hoog op in mijn tentakels, slaat haar armen en benen stevig om me heen en geeft me een kus.
‘Hallo, lief monster… Wat gaan we doen vandaag, pappie?’ Ik slik.
Vandaag. Het gebeurt vandaag. Het zwaard van Damocles. Die verdomde emmer met brandende pek die ons al bijna drie jaar boven het hoofd hangt. Ons alle drie – Lila, Mikki en mij. Vandaag is de allesbeslissende uitspraak. Hoe laat is het nu? Halfnegen. Pfff… Vanaf elf uur kan Sara bellen met de uitslag. Het bevrijdende telefoontje. De afsluiting van tweeënhalf jaar loopgravenoorlog en ellenlang juridisch touwtrekken om ons kind.
Weg van Lila is een autobiografische roman over de strijd van een vader om zijn kind, waarbij je tranen lacht en tranen huilt. Het ultieme vakantieboek voor onder je parasol. In zijn geheel te verkrijgen via deze link.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Gentle parenting – je komt het overal tegen. Van TikTok tot het schoolplein, iedereen lijkt er een mening over te hebben. Het klinkt mooi: opvoeden met geduld, empathie en zonder straf. Maar is het ook goed voor je kind? Of leren we onze kinderen juist niet om met teleurstellingen om te gaan? Twee opvoedexperts leggen […]
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Met lichte slapers kan een avond ineens heel anders verlopen dan gepland. Dat ondervond de 30-jarige Liz, die zichzelf op een avond noodgedwongen twee uur opsloot in de badkamer.
