Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Miranda (44), geeft les aan groep 7.
Dinsdagochtend. Eline staat voor mijn neus. Ze overhandigt me een potje tulpenbollen. En een briefje. Ik maak het open en lees: ‘Bedankt dat je me laat groeien, juf.’
Eline is mijn ijverigste leerling. Nou is dat niet zo moeilijk in mijn klas. Ik heb nog nooit zo veel onrustige kinderen bij elkaar gezien. Begin dit jaar nam ik ze over van een zieke collega die, op z’n zachtst gezegd, een andere manier van lesgeven heeft. Ik wist niet wat ik meemaakte. Iedereen praatte hardop tijdens de les. De helft zat achterstevoren. De jongetjes sloegen elkaar de hersens in. Eén kind gooide met boeken naar anderen; niet zomaar, maar keihard, om ze te verwonden. Andere jongens kwakten dan stoelen terug.
Ik heb er meteen de zweep over gelegd. Ik werd de strengste juf die er bestaat. Dat kan ik goed, streng zijn. En op den duur kreeg ik grip op de wilde jongens. Zelfs het kind dat met boeken gooide, zat op een gegeven moment redelijk rustig op zijn stoel.
Eline, een lief, verlegen kind, was me juist te rustig. Naarmate het jaar vorderde werd ze hoe langer hoe stiller. Ze volgde me de hele dag met haar ogen. Maar als ik haar iets vroeg, sloeg ze die ogen neer en mompelde ze een kort antwoord. Ze haalde onvoldoendes. Ik had het gevoel dat ze meer kon. Maar ik liep aan tegen het feit dat ze me afweerde.
Twee maanden geleden vroeg ik Eline even na te blijven na de les. Ik haalde een kopje thee voor haar, en nam er zelf ook een. “Eline, ik krijg het gevoel dat je iets voor me verbergt”, zei ik. “En ik wil graag weten wat. Ik denk dat je naar de havo kunt. En ik wil je daarbij helpen. Maar dan moet jij mij ook helpen. Waarom ben je zo verlegen?” Bij het woord ‘havo’ leek Eline wakker te worden. Heel zachtjes zei ze: “U bent zo streng, juf.”
Toen viel het kwartje. Ik kon wel geduldig tegen Eline zijn, maar als ik net een raddraaier ervan langs had gegeven, vond ze me toch eng. Blijkbaar lukte het me niet de omschakeling te maken. “Eline, kun je toevallig knipogen?” vroeg ik. “Als ik jou nou elke keer dat ik boos ben op een van jouw stoute klasgenootjes een knipoog geef? Zodat je weet dat het niet voor jou bedoeld is? En dat jij er dan een terug geeft?” Eline begon zachtjes te lachen. Toen gingen we oefenen in knipogen. We konden er allebei niets van. We hadden de grootste lol.
Sinds ons gesprek slaat Eline haar ogen niet meer neer als ik haar aan kijk. Integendeel, we knipogen erop los. Ze vraagt me geregeld om extra huiswerk. Haar cijfers zijn met sprongen vooruitgegaan. Ik verwacht dat ze een voorlopig havo-advies gaat krijgen.
En nu staat ze dus voor me met haar potje tulpenbollen. Ik ben ontroerd en geef haar een stevige knuffel. Ik ben het onderwijs ingegaan om het verschil te maken. Dit is een kind van wie ik weet: zij zal me niet vergeten. De Elines van deze wereld, daar ben ik het onderwijs voor in gegaan.
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
“’s Middags na school schoot ik Cleo aan en vertelde het gebeuren. Ik zei dat ik erop stond dat de kinderen in het nieuwe schooljaar in aparte klassen kwamen. Als het dan niet beter ging, konden ze het jaar daarna weer samen komen te zitten. Cleo wilde daarop de directeur spreken.” Je leest het verhaal van juf Vera hier.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Je denkt: cadeautjes geregeld, feestje geslaagd, klaar. Tot er ineens een Tikkie binnenkomt waar je spontaan van gaat fronsen.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
