Beeld: Shutterstock
Caila Smith kreeg behoorlijk wat commentaar toen ze op haar twintigste moeder werd. Ze heeft het gevoel dat ze zich als jonge moeder moet verantwoorden en daar is ze helemaal klaar mee.
‘Als tiener ging ik los. Dus toen ik op mijn twintigste zwanger werd van een tweeling, zagen veel mensen dat niet aankomen’, vertelt Caila. ‘Maar ik had nooit verwacht dat mensen zouden denken dat ik niet klaar was voor het moederschap. Sommigen in mijn omgeving stelden zelfs adoptie voor. Ze dachten waarschijnlijk: zij is ongeschikt om haar eigen kinderen op te voeden.’
Lees ook:
8x komische strips over het moederschap >
Als Caila de afgelopen jaren íets geleerd heeft, is het wel dat haar leeftijd niet bepaalt wie zij als moeder is. ‘Ik heb kinderen gekregen toen ik jong was en geen cent te makken had. Maar ik had het niet anders gewild. Financieel gezien is het nu nog steeds pittig – een vakantie met mijn kinderen zit er niet in. Maar onze rekeningen worden betaald en de kinderen worden gevoed. Het heeft tijd nodig om financieel een goede basis te bouwen. Anderen hebben daar jaren de tijd voor, voordat ze moeder worden, ik had die tijd niet. Maar dat maakt mij niet minder als ouder.’
Mensen noemen haar een jonge moeder, maar ze is meer dan dat, vindt ze. ‘Ik ben niet meer dezelfde wilde en zorgeloze persoon die ik ooit was. Kijk alsjeblieft niet naar mijn leeftijd, maar naar hoe ik als moeder ben.’ Ze is dan ook niet anders dan moeders van 30 of 40 jaar oud: ‘Mijn wekker gaat ook vroeg en onze auto ziet er soms ook uit als een speelgoedwinkel. Ik ben een moeder als ieder ander.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
