Er is geen vrouw ter wereld wier wijze van praten ik zo heb bestudeerd als die van haar. Eindeloos keek ik naar haar mond, haar ietwat samengeknepen ogen, het openen van de lippen en dan luisterde ik. Nee, mijn obsessie kwam niet voort uit de woorden die Brooke uit The Bold and The Beautiful sprak. Doorgaans kwam ze niet verder dan “O Ridge” of “O Thorne” of “O vader van Ridge”, want daar legde ze het ook mee aan, de sloerie. Het ging me om de manier waarop ze sprak. Brooke had namelijk het buitengewone talent om voor iedere zin een zucht te plaatsen. En met die zucht is het net als met de meebewegende oortjes van Obama: als het je eenmaal is opgevallen, kun je het nooit meer níet registreren.
Tijdens mijn studententijd keek ik vaak naar Broek en Rits (ik ben een eeuwige puber die Nick en Simon ook graag gniffelend Pik en Piemel noemt). Op het laatst kon ik precies met haar meezuchten. Ik mag wel zeggen dat ik haar zuchttiming perfect onder de knie had.
Tegenwoordig zie ik The Bold nooit meer, maar nog altijd zucht ik wat af. Mijn leven lijkt namelijk op dat van een medewerkster op een helpdesk die de hele dag wordt getrakteerd op stomme vragen, onredelijke verzoeken of regelrechte scheldkanonnades. Ik als moeder onderga hetzelfde: stomme vragen (“Trillen mijn billen als ik mijn tandenpoets?”), onredelijke verzoeken (“Kijk dan even of mijn billen trillen als ik mijn tandenpoets”) en regelrechte scheldkanonnades (“Mijn billen trillen helemaal niet als ik mijn tandenpoets, stomme poeperd”).
Op die momenten zucht ik. Veel. Lang. Hard. En diep. Ik had het niet in de gaten, maar laatst hoorde ik het opeens. Al die ontsnappende lucht. Ik ben een zuchtmoeder geworden. Zo’n vrouw die moe is, puft, blaast en vergeet dat trillende billen een serieus kinderissue kunnen zijn.
Laatst zag ik in een glimblaadje een foto van Brooke, oftewel Katherine Kelly Lang. Ik moest twee keer kijken voor ik haar herkende. Haar huid spande strak over haar jukbeenderen, haar voorhoofd was rimpelloos en haar mond stond in een permanente O-stand. O Brooke. Was dit werk van een overijverige Hollywoodslager? Of had dat gezucht haar gezicht versteend? Ik neem in elk geval het zekere voor het onzekere. Ik was al gestopt met soaps kijken. Vanaf vandaag stop ik met zuchten.
Roos Schlikker is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (5) en Róman (3). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Video
Voor veel kinderen is Sint-Maarten een van de leukste avonden van het jaar. Met een zelfgemaakte lampion langs de deuren, liedjes zingen en thuiskomen met een tas vol snoep. Maar wat een gezellige avond moet worden, kan soms een onverwachte wending krijgen.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Elin (30) over het Tikkie dat ze vorig jaar na Sint Maarten van haar schoonmoeder kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Als moeder denk je vaak dat je precies weet hoe je reageert als er iets met je kind aan de hand is. Je blijf rustig, houdt het hoofd koel en lost het wel op. Tot je kind ineens nergens te vinden is. Dan blijkt die kalmte toch een stuk minder vanzelfsprekend.
