Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: Lieve’s eerste keer op Tinder.
Als ik voor een stoplicht sta en ik naar rechts loer, kijk ik in enorm mooie blauwe ogen. Ik voel een kriebel in mijn buik en schrik. Hoe kan ik in godsnaam nu al een kriebel krijgen van een andere vent?! Net verlaten en met twee kinderen op de achterbank wend ik snel mijn hoofd af en kan ik het rode licht wel groen kijken. Ik schaam me.
Die avond, ik zit bij mijn lieve vrienden een zaterdagborrel te drinken, beken ik het voorval van die middag. We besluiten unaniem dat het tijd wordt voor een paar heerlijke complimenten van knappe kerels. Ik trek de stoute schoenen aan en installeer de Tinder-app.
We checken wel honderd keer of niemand op Facebook kan zien dat ik deze app heb geïnstalleerd en daarna bewerken we mijn beste foto’s. Kinderen uit beeld, omgeving onherkenbaar en mijn werk afgeschermd. Een foto waarop ik verleidelijk in de camera kijk, een foto waarop ik in het buitenland een plattegrond lees en een foto waarop ik wegkijk is de selectie waarmee het moet gaan lukken.
Bij de eerste twintig mannen gruwel ik. Mannen in boxers, heel veel haar, met een biertje, bij een kampvuurtje, op een racefiets of met andere, héle mooie vrouwen. Proberen deze mannen hun potentiële partners nu al jaloers te maken? Na een paar exemplaren die ik wel ‘oké’ vind, stuit op een knappe jongen met stoppelbaardje, mooie bos haar en twee kuiltjes in zijn wangen. Voor het eerst druk ik op het ‘hartje’. Direct volgt er een match.
Bekomen van de schrik, ontvang ik het eerste Tinder-bericht uit mijn datecarrière. Stiekem durf ik het niet te openen en voel ik me enorm opgelaten. Officieel ben ik natuurlijk nog hartstikke getrouwd en voel ik me best een beetje sneu. Waarom ben ik zo puberaal? Heb ik nou echt likes op deze vleeskeuring nodig om me wat beter te voelen?
Mijn telefoon trilt weer en ik open het bericht. Ik moet even drie keer lezen: ‘Hey, ben jij niet de vrouw van…?’ Twee gedachten schieten door mijn hoofd: wat bijzonder dat er tóch nog sociale controle is op deze app en wat een fantastische vent dat hij zo eerlijk is om te vragen of dit wel klopt. Hij had ook zijn mond kunnen houden en mij het bed in kunnen praten.
De gedachte een puberale vrouw te zijn laat ik vrijwel direct varen en ik besluit met deze hartgrondige en billijke man het gesprek aan te gaan. Ik voel dat dit ergens toe gaat leiden…
Nog vóór je kind de deur uit stapt, is de emotionele “basislijn” voor de dag vaak al bepaald. Niet door een strak schema of een perfect afgevinkte routine, maar door iets anders: hoe veilig en verbonden je kind zich bij jou voelt.
Kalvijn en Nina hebben ervoor gekozen om hun kindje zo min mogelijk op social media te delen.
Er is zo’n opvoedwijsheid die hardnekkig blijft hangen: zoals je een kind aanspreekt, zo gaat het zich ook gedragen. Geef je vertrouwen, dan groeit het. Praat je alsof het kind iets kan, dan gaat het eerder proberen om inderdaad “dat kind” te zijn.
Er zijn van die zinnen die automatisch uit je mond rollen zodra je moeder wordt. Je hoeft er niet eens over na te denken, ze zitten ergens opgeslagen tussen de gebroken nacht en de koude koffie. Een daarvan? “Omdat ik het zeg.” Maar hoe vertrouwd die uitspraak ook voelt, hij blijkt in de praktijk minder […]
Steeds meer kinderen hebben een overvol schema, van sport en muziek tot kunst. Waar vroeger één naschoolse activiteit genoeg was, is nu bijna elke vrije minuut ingevuld. Experts spreken van FOMO-parenting.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Romy* tijdens het optuigen van de kerstboom.
