Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: Lieve’s eerste keer op Tinder.
Als ik voor een stoplicht sta en ik naar rechts loer, kijk ik in enorm mooie blauwe ogen. Ik voel een kriebel in mijn buik en schrik. Hoe kan ik in godsnaam nu al een kriebel krijgen van een andere vent?! Net verlaten en met twee kinderen op de achterbank wend ik snel mijn hoofd af en kan ik het rode licht wel groen kijken. Ik schaam me.
Die avond, ik zit bij mijn lieve vrienden een zaterdagborrel te drinken, beken ik het voorval van die middag. We besluiten unaniem dat het tijd wordt voor een paar heerlijke complimenten van knappe kerels. Ik trek de stoute schoenen aan en installeer de Tinder-app.
We checken wel honderd keer of niemand op Facebook kan zien dat ik deze app heb geïnstalleerd en daarna bewerken we mijn beste foto’s. Kinderen uit beeld, omgeving onherkenbaar en mijn werk afgeschermd. Een foto waarop ik verleidelijk in de camera kijk, een foto waarop ik in het buitenland een plattegrond lees en een foto waarop ik wegkijk is de selectie waarmee het moet gaan lukken.
Bij de eerste twintig mannen gruwel ik. Mannen in boxers, heel veel haar, met een biertje, bij een kampvuurtje, op een racefiets of met andere, héle mooie vrouwen. Proberen deze mannen hun potentiële partners nu al jaloers te maken? Na een paar exemplaren die ik wel ‘oké’ vind, stuit op een knappe jongen met stoppelbaardje, mooie bos haar en twee kuiltjes in zijn wangen. Voor het eerst druk ik op het ‘hartje’. Direct volgt er een match.
Bekomen van de schrik, ontvang ik het eerste Tinder-bericht uit mijn datecarrière. Stiekem durf ik het niet te openen en voel ik me enorm opgelaten. Officieel ben ik natuurlijk nog hartstikke getrouwd en voel ik me best een beetje sneu. Waarom ben ik zo puberaal? Heb ik nou echt likes op deze vleeskeuring nodig om me wat beter te voelen?
Mijn telefoon trilt weer en ik open het bericht. Ik moet even drie keer lezen: ‘Hey, ben jij niet de vrouw van…?’ Twee gedachten schieten door mijn hoofd: wat bijzonder dat er tóch nog sociale controle is op deze app en wat een fantastische vent dat hij zo eerlijk is om te vragen of dit wel klopt. Hij had ook zijn mond kunnen houden en mij het bed in kunnen praten.
De gedachte een puberale vrouw te zijn laat ik vrijwel direct varen en ik besluit met deze hartgrondige en billijke man het gesprek aan te gaan. Ik voel dat dit ergens toe gaat leiden…
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
