Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: Lieve's eerste keer op Tinder.

Als ik voor een stoplicht sta en ik naar rechts loer, kijk ik in enorm mooie blauwe ogen. Ik voel een kriebel in mijn buik en schrik. Hoe kan ik in godsnaam nu al een kriebel krijgen van een andere vent?! Net verlaten en met twee kinderen op de achterbank wend ik snel mijn hoofd af en kan ik het rode licht wel groen kijken. Ik schaam me.

 

Stoute schoenen

Die avond, ik zit bij mijn lieve vrienden een zaterdagborrel te drinken, beken ik het voorval van die middag. We besluiten unaniem dat het tijd wordt voor een paar heerlijke complimenten van knappe kerels. Ik trek de stoute schoenen aan en installeer de Tinder-app.

We checken wel honderd keer of niemand op Facebook kan zien dat ik deze app heb geïnstalleerd en daarna bewerken we mijn beste foto’s. Kinderen uit beeld, omgeving onherkenbaar en mijn werk afgeschermd. Een foto waarop ik verleidelijk in de camera kijk, een foto waarop ik in het buitenland een plattegrond lees en een foto waarop ik wegkijk is de selectie waarmee het moet gaan lukken.

 

Kuiltjes in zijn wangen

Bij de eerste twintig mannen gruwel ik. Mannen in boxers, heel veel haar, met een biertje, bij een kampvuurtje, op een racefiets of met andere, héle mooie vrouwen. Proberen deze mannen hun potentiële partners nu al jaloers te maken? Na een paar exemplaren die ik wel ‘oké’ vind, stuit op een knappe jongen met stoppelbaardje, mooie bos haar en twee kuiltjes in zijn wangen. Voor het eerst druk ik op het ‘hartje’. Direct volgt er een match.

Bekomen van de schrik, ontvang ik het eerste Tinder-bericht uit mijn datecarrière. Stiekem durf ik het niet te openen en voel ik me enorm opgelaten. Officieel ben ik natuurlijk nog hartstikke getrouwd en voel ik me best een beetje sneu. Waarom ben ik zo puberaal? Heb ik nou echt likes op deze vleeskeuring nodig om me wat beter te voelen?

 

Wat een fantastische vent

Mijn telefoon trilt weer en ik open het bericht. Ik moet even drie keer lezen: ‘Hey, ben jij niet de vrouw van…?’ Twee gedachten schieten door mijn hoofd: wat bijzonder dat er tóch nog sociale controle is op deze app en wat een fantastische vent dat hij zo eerlijk is om te vragen of dit wel klopt. Hij had ook zijn mond kunnen houden en mij het bed in kunnen praten.

De gedachte een puberale vrouw te zijn laat ik vrijwel direct varen en ik besluit met deze hartgrondige en billijke man het gesprek aan te gaan. Ik voel dat dit ergens toe gaat leiden...

kinderen kamer delen
Beeld: Unsplash

Als kind wil je het liefst een kamer voor jezelf, maar in huis is daar niet altijd ruimte voor. Bij moeder en blogger Christine Organ is die ruimte er wel, maar ze laat haar kinderen toch samen slapen. En daar heeft ze zo haar redenen voor.

'Zo leren ze dat groter niet altijd beter is', schrijft ze op Scary Mommy.

 

Schone sokken

Vroeger wist Christine het zeker: als ik later kinderen heb, zorg ik ervoor dat ze een eigen slaapkamer krijgen. ‘Zelf deelde ik als kind een kamer met mijn jongere zus’, legt ze uit. ‘Dat kon niet anders, gezien de ruimte, maar soms had ik echt behoefte aan mijn eigen plek. Mijn zusje en ik zetten kasten in het midden van de kamer om een ‘eigen’ kamer te creëren, maar dat duurde maar een paar dagen. Tot één van ons geen schone sokken meer had en naar ‘de andere kant’ moest om een nieuw paar te lenen. Lastig, want ik wilde ruimte en onafhankelijkheid.’

 

Lees ook:
Kamertje kijken: 'Als het maar schattig is' >

 

Blijvende herinneringen

Toch hebben haar twee kinderen tegenwoordig niet een eigen kamer – ook al is daar in huis wel plek voor. ‘We laten onze kinderen bewust samen slapen, want daar hebben we een aantal heel goede redenen voor’, vervolgt Christine. ‘Ten eerste leren ze zo om ruimte te delen, wat later alleen maar goed van pas komt – of het nou om een huisgenoot, partner of collega gaat. Daarnaast zullen ze blijvende herinneringen hebben: hun moeder die boos de trap op komt dat ze moeten gaan slapen, maar hopelijk óók dat ze samen mooie gesprekken hebben gehad ’s avonds laat.’

Christine denkt ook dat het delen van een kamer haar kinderen dichter bij elkaar brengt. ‘Onze kinderen schelen 3,5 jaar en delen verder niet heel veel. Maar als het licht uitgaat, hoor ik ze giechelen en grapjes maken of fluisteren over wat er op school is gebeurd. En de laatste levensles? Ze leren dat groter niet altijd beter is. Spullen – huizen, slaapkamers, bezittingen – zijn niet zo belangrijk als relaties.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fastfood-kind

Vroeger zou blogger Marjorie Brimley ouders veroordelen als kinderen fastfood voorgeschoteld kregen, maar sinds ze door het overlijden van haar partner alleenstaande moeder is, denkt ze hier wel anders over.

Op Scary Mommy vertelt ze hoe dat komt.

 

'Het is soms onmogelijk'

''Waarom kan ze niet gewoon een eenvoudige maaltijd met groenten op tafel zetten vanavond?', dacht ik vaak genoeg als ik een moeder door de drive zag rijden', schrijft Marjorie. 'Maar nu weet ik het antwoord op die vraag: ze kan het niet omdat het simpelweg verdomd moeilijk is. Als je de hele dag druk bent met werk en kinderen, ben je uitgeput. En als alleenstaande moeder weet ik nu dat het niet alleen een enorme uitdaging is om de perfecte maaltijd op tafel te zetten, het is soms zelfs onmogelijk.'

 

Lees ook
Deze restaurants serveren de lekkerste burgers >

 

Glimlach

Marjorie snapt de 'drive thru-moeder'. 'Zodra ik financieel de mogelijkheid heb, sta ik daar ook. Dan kijk ik naar je een glimlach ik, omdat ik weet dat we allebei het beste willen voor onze kinderen.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >