Kek Mama-columniste Claudia kijkt samen met haar dochter Fardau naar ‘Vier Handen op Een Buik’, en verbaast zich over meer, veel meer dan alleen het rookgedrag van de tienermoeders.

“Na ja zeg, die mevrouw rookt gewoon. Dat is toch zielig voor de baby?” Het is dinsdagavond en ik kijk samen met mijn dochter naar ‘Vier Handen op een Buik’, een van de weinige programma’s die we beiden leuk vinden. Komt ook door het hoge Songfestival-gehalte: lekker commentaar geven.
 

Dapper

Wil ik eigenlijk niet. Ik vind het namelijk dapper dat deze tienermoeders met hun gezicht én buik op tv gaan (ook al vrees ik dat deze meisjes gezwicht zijn voor een financiële beloning en de consequenties van kermis-tv niet kunnen overzien). En toch kan ik het loeren niet laten. Ik voel me net prinses Beatrix die volgens de overlevering bij onwaarschijnlijk wereldnieuws riep: “Dat kan niet waar zijn. Dat geloof je toch gewoon niet.”

En ‘Vier Handen’ is een aaneenschakeling van Kan Niet Waar Zijn/ Geloof Je Toch Niet. De ingrediënten: de hoofdpersoon is een tiener. Rookt. Drinkt de godganse dag energiedrank. Heeft veelal schulden. Woont in een bezemkast. En er is vaak geen vader in beeld. Of het is “een vriend van de familie”. Wat je maar familievriend noemt als iemand van 35 je zestienjarige dochter zwanger maakt.
 

Toekomst

De tienermoeders worden gecoacht door een BN’er, die hen stevig achter de broek aan zit om de boel weer op de rit te krijgen. Of zoals Monique Smit het zo treffend verwoordde in de uitzending van gisteravond: “Ik wil de moeder laten zien dat er ‘n toekomst is, want dat is ook de toekomst van de baby.”

En dit programma kijk ik dus samen met mijn dochter van tien. Mijn sprankelende, energieke dochter. Geboren in Amerika, geadopteerd door ons toen ze vijf dagen was. Maar voordat het zover was, zaten we drie lange jaren in een adoptietraject. En dat is serious business, want je wordt van boven naar beneden gescreend. Je doopceel wordt gelicht alsof je op het punt staat een bank te beroven.

Terwijl het programma loopt, dwalen mijn gedachten af naar alle verplichte zaken waar wij doorheen moesten, alles waar wij een GOED op moesten scoren voordat we door mochten naar de volgende ronde.

  1. Bewijs van Goed Gedrag. Voordat je mag adopteren moet je een bewijs van goed gedrag overleggen. Jahaa, er bestaat echt zo’n document met die naam. Ik had er nog nooit van gehoord, maar opeens draaide alles om deze heilige graal: HET DOCUMENT. Dat te pakken te krijgen was niet makkelijk, ambtelijke molens werken traag, maar als je ‘m dan hebt, voel je je bijna uitverkoren: goedgekeurd door de Staat der Nederlanden.
     
  2. Huisbezoek Kinderbescherming. Drie keer krijg je een medewerker van de Kinderbescherming over de vloer. Doorgezaagd word je, binnenstebuiten gekeerd. Alles wordt aan je gevraagd: je visie op kinderen, of je blijft werken (lees: eigenlijk moet je stoppen), hoe je eigen hechting met je ouders was. Het is bijna een wonder als je het stempel ‘approved’ krijgt.
     
  3. Je financiën moeten op orde zijn. Adoptie is loeiduur, belachelijk eigenlijk, want zo sluit je ook weer een groep wensouders uit. Terwijl ik dit tik, denk ik aan de wrange situatie uit ‘Vier Handen’. De tienerouders diep, diep in de schulden verveelden zich, vriendlief had een Wiii gekocht. Waarop Bekende Moeder Patty Brard ontzet riep: “Jongens dat kan niet. Geen geld. Wel een Wii. Koop dan iets voor de baby.” Moeder antwoordde: “Het is ook voor de baby, de joystick is roze.”
     
  4. Doen wat de rechterlijke macht zegt.  Het ‘finalizen’ van een Amerikaanse adoptie gebeurt na een jaar bij een Nederlandse notaris. Er wordt gebeld met een Amerikaanse rechter. Wij met onze hand op ons hart ‘I do solemnly swear’ (en dat terwijl niemand ons kon zien). Slapstick was het, als het niet bittere noodzaak was.
     

Ondertussen pruttelt mijn tienjarige naast me: ”Een vriend van 29 jaar is toch stokoud?” “Per ongeluk een kind krijgen, wat is dat?” en de allermooiste: “Ik ga nooit dingessen, da’s vies, ik ga wel adopteren”.

En dat schiet er nog een ding door mijn hoofd:

  1. Ik gun alle moeders ter wereld een leuk kind, zoals deze. Dat. En de kracht om te stoppen met roken.

 

Claudia Straatmans (49) is hoofdredacteur van Nouveau. Ze is getrouwd met Wiepke. Samen zijn ze de ouders van Fardau de Vries (10).

moeder-sportouders-schreeuw-niet.

De dochter van Christine Burke vindt het lastig om contact te leggen, dus was het even spannend toen ze zei dat ze op basketbal wilde. Maar wat bleek: niet de kinderen uit haar team, maar de ouders langs de lijn waren het probleem.

Aan al deze 'overfanatieke' oudersschrijft Christine nu een brief.

 

Schreeuwen

'Ik was verbijsterd toen ik voor het eerst bij een wedstrijd was', vertelt ze. Ze schrok ervan hoe andere ouders de jonge kinderen op het veld kleineren. En toen Christine een andere moeder een opmerking hoorde maken over haar dochter, was ze helemaal van slag. 'Even serieus: zijn jullie vergeten dat jullie als kind ook beginners waren? En door jullie als veroordelende, schreeuwende ouders langs de lijn wordt het voor mijn dochter nóg moeilijker om te leren. Mijn mooie, verlegen, maar dappere dochter moet al die opmerkingen maar aanhoren.'

 

Lees ook
Waarom deze slapende moeder op het voetbalveld 'held' wordt genoemd >

 

'Laat het maar zien'

Christine is van mening dat al dat commentaar juist angst opwekt bij de kinderen. 'Jullie hebben geen idee hoe spannend het misschien voor die kinderen is geweest om het veld op te lopen. Het vereist veel lef om met zoveel publiek te spelen. En als je het zelf zo goed denkt te weten: laat het maar zien dan.'

 

Voetbalcontract

'Natuurlijk, deelnemen aan een team kost tijd, ook als ouders', gaat ze verder. 'Na uren rijden naar de training en kijken naar wedstrijden, wil je je kind zien winnen. En gebeurt dat niet? Dan is dat frustrerend, maar ik wil jullie één ding meegeven: het is geen professionele sport. Ze doen dit voor hun lol dus het is geen enorm 'ding'. En tot een scout de naam van jouw kind niet op een voetbalcontract van veertig miljoen heeft gezet, vraag ik je om je mond te houden als mijn kind niet speelt volgens jouw verwachtingen.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-mooie-spullen-kopen

Of je nou een mooie tas, lekkere parfum of crème in de winkel ziet staan: gewoon kopen als je portemonnee dat toelaat, vindt blogger en moeder Rita Templeton.

'Schuif dat 'moederschuldgevoel' eens opzij', schrijft ze op Scary Mommy.

 

'Denk aan jezelf'

Wanneer je iets duurs in je hand hebt, is het logisch dat je als moeder denkt: 'Hier kan ik drie paar broeken voor m'n kind van kopen.' En dat je liever een volle kar met boodschappen of stofzuiger koopt in plaats van kleding voor jezelf, is ook niet zo gek. Maar toch vindt Rita dat je ook aan jezelf moet blijven denken. 'Of je nu ziek, gestrest of verdrietig bent, je houdt het gezin als moeder altijd draaiende. Alleen al omdat je bereid bent om je eigen wensen op te offeren en je kinderen voorop te stellen, verdien je zelf af en toe iets moois.'

 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

'Draag het met trots'

Rita vergelijkt het moederschap met een betaalde baan: 'Als je een baan hebt, kun je vrije dagen aanvragen. Je krijgt misschien extra vakantiedagen of een bonus, maar moeders? Die krijgen nooit een vrije dag, laat staan iets extra's. En toch ben je er altijd, doe je je best en geef je je hart voor iets wat zoveel energie kost. Dus koop dat boek, die outfit, die nieuwe mascara of andere prullaria. Weet dat je het verdiend hebt.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >