Kek Mama-columniste Claudia kijkt samen met haar dochter Fardau naar ‘Vier Handen op Een Buik’, en verbaast zich over meer, veel meer dan alleen het rookgedrag van de tienermoeders.

“Na ja zeg, die mevrouw rookt gewoon. Dat is toch zielig voor de baby?” Het is dinsdagavond en ik kijk samen met mijn dochter naar ‘Vier Handen op een Buik’, een van de weinige programma’s die we beiden leuk vinden. Komt ook door het hoge Songfestival-gehalte: lekker commentaar geven.
 

Dapper

Wil ik eigenlijk niet. Ik vind het namelijk dapper dat deze tienermoeders met hun gezicht én buik op tv gaan (ook al vrees ik dat deze meisjes gezwicht zijn voor een financiële beloning en de consequenties van kermis-tv niet kunnen overzien). En toch kan ik het loeren niet laten. Ik voel me net prinses Beatrix die volgens de overlevering bij onwaarschijnlijk wereldnieuws riep: “Dat kan niet waar zijn. Dat geloof je toch gewoon niet.”

En ‘Vier Handen’ is een aaneenschakeling van Kan Niet Waar Zijn/ Geloof Je Toch Niet. De ingrediënten: de hoofdpersoon is een tiener. Rookt. Drinkt de godganse dag energiedrank. Heeft veelal schulden. Woont in een bezemkast. En er is vaak geen vader in beeld. Of het is “een vriend van de familie”. Wat je maar familievriend noemt als iemand van 35 je zestienjarige dochter zwanger maakt.
 

Toekomst

De tienermoeders worden gecoacht door een BN’er, die hen stevig achter de broek aan zit om de boel weer op de rit te krijgen. Of zoals Monique Smit het zo treffend verwoordde in de uitzending van gisteravond: “Ik wil de moeder laten zien dat er ‘n toekomst is, want dat is ook de toekomst van de baby.”

En dit programma kijk ik dus samen met mijn dochter van tien. Mijn sprankelende, energieke dochter. Geboren in Amerika, geadopteerd door ons toen ze vijf dagen was. Maar voordat het zover was, zaten we drie lange jaren in een adoptietraject. En dat is serious business, want je wordt van boven naar beneden gescreend. Je doopceel wordt gelicht alsof je op het punt staat een bank te beroven.

Terwijl het programma loopt, dwalen mijn gedachten af naar alle verplichte zaken waar wij doorheen moesten, alles waar wij een GOED op moesten scoren voordat we door mochten naar de volgende ronde.

  1. Bewijs van Goed Gedrag. Voordat je mag adopteren moet je een bewijs van goed gedrag overleggen. Jahaa, er bestaat echt zo’n document met die naam. Ik had er nog nooit van gehoord, maar opeens draaide alles om deze heilige graal: HET DOCUMENT. Dat te pakken te krijgen was niet makkelijk, ambtelijke molens werken traag, maar als je ‘m dan hebt, voel je je bijna uitverkoren: goedgekeurd door de Staat der Nederlanden.
     
  2. Huisbezoek Kinderbescherming. Drie keer krijg je een medewerker van de Kinderbescherming over de vloer. Doorgezaagd word je, binnenstebuiten gekeerd. Alles wordt aan je gevraagd: je visie op kinderen, of je blijft werken (lees: eigenlijk moet je stoppen), hoe je eigen hechting met je ouders was. Het is bijna een wonder als je het stempel ‘approved’ krijgt.
     
  3. Je financiën moeten op orde zijn. Adoptie is loeiduur, belachelijk eigenlijk, want zo sluit je ook weer een groep wensouders uit. Terwijl ik dit tik, denk ik aan de wrange situatie uit ‘Vier Handen’. De tienerouders diep, diep in de schulden verveelden zich, vriendlief had een Wiii gekocht. Waarop Bekende Moeder Patty Brard ontzet riep: “Jongens dat kan niet. Geen geld. Wel een Wii. Koop dan iets voor de baby.” Moeder antwoordde: “Het is ook voor de baby, de joystick is roze.”
     
  4. Doen wat de rechterlijke macht zegt.  Het ‘finalizen’ van een Amerikaanse adoptie gebeurt na een jaar bij een Nederlandse notaris. Er wordt gebeld met een Amerikaanse rechter. Wij met onze hand op ons hart ‘I do solemnly swear’ (en dat terwijl niemand ons kon zien). Slapstick was het, als het niet bittere noodzaak was.
     

Ondertussen pruttelt mijn tienjarige naast me: ”Een vriend van 29 jaar is toch stokoud?” “Per ongeluk een kind krijgen, wat is dat?” en de allermooiste: “Ik ga nooit dingessen, da’s vies, ik ga wel adopteren”.

En dat schiet er nog een ding door mijn hoofd:

  1. Ik gun alle moeders ter wereld een leuk kind, zoals deze. Dat. En de kracht om te stoppen met roken.

 

Claudia Straatmans (49) is hoofdredacteur van Nouveau. Ze is getrouwd met Wiepke. Samen zijn ze de ouders van Fardau de Vries (10).

BN'er-moeders op Instagram

Van het Jeugdjournaal kijken tot ontbijt op bed: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Lekker bankhangen

 

Eindelijk, languit op de bank! #jeugdjournaal #bankhangen #mijnzoon❤️ @mees_kingston

Een bericht gedeeld door Bridget (@bridgetmaasland) op

 

Zou die ook eieren leggen?

 

🤔

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

De beste leraar

 

Kan best zwaar zijn, zo'n modellenleven

 

Setlife #modelforaday #SammyRose

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op

 

Alsof het niks is

 

Next level @lisaamil . #tweewaggies #alsoftniksis

Een bericht gedeeld door Tess Milne (@tessmilne_) op

 

Ontbijt op bed

 

Lees ook
Fotoserie: 8x Moederdag fails >

 

Kleine meisjes worden groot

 

So proud❤️ #vallenenopstaan #waarismijnbabygebleven #grotemeid💗

Een bericht gedeeld door Estavana Polman (@estavana) op

 

De beste selfie

 

Onze beste selfie EVER 🐻❤

Een bericht gedeeld door Liza Sips (@lizasips) op

 

Hallo dames...

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geen slechte moeder
Beeld: Unsplash

Iedereen die kinderen heeft, vraagt zich wel eens af: ben ik wel een goede moeder? Blogger Chaunie Brusie is klaar met die twijfels. ‘Ik ben een moeder die haar best doet. En dat is genoeg.’

‘De druk die we onszelf als moeder opleggen, is enorm’, schrijft ze op Babble.
 

Hele lijst

‘Elke avond kan ik een lijstje maken van situaties waaruit blijkt dat ik geen goede moeder ben’, vertelt Chaunie. ‘Ik strijk niet, zet mijn kinderen voor de televisie in plaats van met ze te spelen en breng veel te veel tijd door op mijn telefoon. Des te meer ik stil sta bij alles waarin ik niet goed ben, des te slechter ik als moeder lijk te zijn.'
 

Lees ook:
'Schreeuw jij tegen je kind? Dan ben je heus geen slechte moeder' >

 

Teveel druk

Volgens Chaunie leggen moeders zichzelf een enorme druk op. Ze moeten een goede moeder zijn en een goed mens, omdat de maatschappij dat van ze verwacht. ‘Maar als je aan kinderen begint’, zegt ze, ‘vertelt niemand je hoe je met die druk moet omgaan. We krijgen allerlei praktische tips aangereikt, zoals speciale pyjama’s waardoor je kinderen beter zouden moeten slapen, maar op het mentale vlak staan we er alleen voor. Ons idee ‘Ik ben een slechte moeder omdat ik X, Y of Z doe’, staat snel gelijk aan ‘Ik ben een slecht persoon.’ En dat is een heel moeilijke cirkel om te doorbreken.’
 

‘We doen ons best’

Chaunie vindt dat je eerst genoeg van jezelf moet houden om je kinderen lief te kunnen hebben. En dat betekent dat je de ‘slechte-moeder-gedachten’ in de ban moet doen. ‘We zijn geen ‘slechte’ moeders als we de kinderen even snel in bed stoppen of ongeduldig worden’, zegt ze. ‘En zelfs niet, zoals mijn middelste kind waarschijnlijk nooit zal vergeten, als je hun verjaardag overslaat om zonder hen op reis te gaan naar Mexico. Wij moeders doen ons best. En dat is echt genoeg.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >