Beeld: Marc Deurloo
Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: pesten
Er zat een jongetje in mijn klas. Christiaan heette hij. Eén kant van zijn gezicht was verbrand omdat er ooit, toen hij een baby was thee over hem heen gevallen was. Daar kon Christiaan niks aan doen, maar toch moesten we er vaak om lachen.
Er zat een meisje bij mij op turnen. Marieke heette ze. Ze was dik en had altijd vet haar. Haar ouders waren niet als de onze. Ze vonden douchen en schone kleren gewoon niet zo belangrijk. Daar kon Marieke niks aan doen, maar toch fluisterde iedereen over luizen als ze langsliep.
Er woonde een mevrouw in onze straat. Ze heette mevrouw Schaap. Ze had nooit kinderen gekregen en was nu al oud. Daar kon mevrouw Schaap niets aan doen, maar toch riepen we “Heks” naar haar huis als we er langskwamen.
Er was een juf op school. Juf Pieterse heette ze. Ze werd altijd heel snel boos en als ze dat deed moest ze soms zelfs huilen. Daar kon mevrouw Pieterse niets aan doen, maar toch probeerden we allemaal wie haar het snelste aan het huilen kon krijgen.
Er was een jongetje uit de buurt. Hij heette Rutger en hield van meisjesdingen. Hij spaarde My Little Pony’s. Daar kon Rutger niks aan doen, maar toch gniffelden kinderen ‘homo’ over hem. Ik hield zelf niet echt van meisjesdingen, maar mooi dat ik dat niet zei, wie weet wat er kon gebeuren.
Er was een stagiaire. Ze heette Maria. Ze zou over drie jaar gaan trouwen en het er nu al elke dag over. Ze maakte gastenlijsten en een overzicht van de cadeaus die ze wilde hebben. Wij maakten grapjes.
Er was een leidinggevende. Ze heette Marijke. Ze droeg leren jurkjes die ze zelf heel chic vond. Wij gniffelden achter haar rug over hoe moeilijk het moest zijn om er zo goedkoop uit te zien terwijl ze toch zo goed verdiende.
Er was een meisje. Hannah heette ze. Op een dag huilde ze in haar bed. Ik vroeg haar wat er was. “Vandaag werd ik op school uitgelachen, mama,” zei ze. “Omdat jij dik bent.” Ik wist niet zo goed wat ik tegen haar moest zeggen. Want wat zeg je op zoiets. “Sorry dat ik dik ben”? of “Sorry dat de wereld zo is dat we mensen die anders zijn uitlachen”?
Dit is de week tegen pesten. Dat betekent dat we deze week extra stilstaan bij pesten en dat dat niet oké is. Ik wilde een column maken over hoe ik het vaak opgenomen heb voor kinderen of grote mensen die gepest werden, want ik doe dat vaak. En daar wilde ik natuurlijk graag over schrijven. Lekker mezelf feliciteren en jullie laten weten hoe goed ik de dingen doe. Toen dacht ik aan alle keren dat ik niet ingegrepen had. Want dat doe ik nog veel vaker. De keren dat ik mijn mond hield omdat ik bang was dat ik anders de volgende zou worden. Of omdat ik de leren jurkjes en de vrouw erin ook stom vond. En hoe erg dat is. Omdat zwijgen toestaan is. Niet ingrijpen is laten bestaan dat er gepest wordt.
Dus dit is mijn voornemen. Ik ga er voortaan wat van zeggen. Ook als ik degene die gepest wordt stom vind. Of als diegene zelf ook wel eens iemand pest. Vanaf nu ga ik zeggen dat het niet oké is. Gewoon omdat ik dat kan. Net als jullie.
Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
