Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: pesten

Er zat een jongetje in mijn klas. Christiaan heette hij. Eén kant van zijn gezicht was verbrand omdat er ooit, toen hij een baby was thee over hem heen gevallen was. Daar kon Christiaan niks aan doen, maar toch moesten we er vaak om lachen.

Er zat een meisje bij mij op turnen. Marieke heette ze. Ze was dik en had altijd vet haar. Haar ouders waren niet als de onze. Ze vonden douchen en schone kleren gewoon niet zo belangrijk. Daar kon Marieke niks aan doen, maar toch fluisterde iedereen over luizen als ze langsliep.

Er woonde een mevrouw in onze straat. Ze heette mevrouw Schaap. Ze had nooit kinderen gekregen en was nu al oud. Daar kon mevrouw Schaap niets aan doen, maar toch riepen we “Heks” naar haar huis als we er langskwamen.

Er was een juf op school. Juf Pieterse heette ze. Ze werd altijd heel snel boos en als ze dat deed moest ze soms zelfs huilen. Daar kon mevrouw Pieterse niets aan doen, maar toch probeerden we allemaal wie haar het snelste aan het huilen kon krijgen.

Er was een jongetje uit de buurt. Hij heette Rutger en hield van meisjesdingen. Hij spaarde My Little Pony’s. Daar kon Rutger niks aan doen, maar toch gniffelden kinderen ‘homo’ over hem. Ik hield zelf niet echt van meisjesdingen, maar mooi dat ik dat niet zei, wie weet wat er kon gebeuren.

Er was een stagiaire. Ze heette Maria. Ze zou over drie jaar gaan trouwen en het er nu al elke dag over. Ze maakte gastenlijsten en een overzicht van de cadeaus die ze wilde hebben. Wij maakten grapjes.

Er was een leidinggevende. Ze heette Marijke. Ze droeg leren jurkjes die ze zelf heel chic vond. Wij gniffelden achter haar rug over hoe moeilijk het moest zijn om er zo goedkoop uit te zien terwijl ze toch zo goed verdiende.

Er was een meisje. Hannah heette ze. Op een dag huilde ze in haar bed. Ik vroeg haar wat er was. “Vandaag werd ik op school uitgelachen, mama,” zei ze. “Omdat jij dik bent.” Ik wist niet zo goed wat ik tegen haar moest zeggen. Want wat zeg je op zoiets. “Sorry dat ik dik ben”? of “Sorry dat de wereld zo is dat we mensen die anders zijn uitlachen”?

Week tegen pesten

Dit is de week tegen pesten. Dat betekent dat we deze week extra stilstaan  bij pesten en dat dat niet oké is. Ik wilde een column maken over hoe ik het vaak opgenomen heb voor kinderen of grote mensen die gepest werden, want ik doe dat vaak. En daar wilde ik natuurlijk graag over schrijven. Lekker mezelf feliciteren en jullie laten weten hoe goed ik de dingen doe. Toen dacht ik aan alle keren dat ik niet ingegrepen had. Want dat doe ik nog veel vaker. De keren dat ik mijn mond hield omdat ik bang was dat ik anders de volgende zou worden. Of omdat ik de leren jurkjes en de vrouw erin ook stom vond. En hoe erg dat is. Omdat zwijgen toestaan is. Niet ingrijpen is laten bestaan dat er gepest wordt.

Dus dit is mijn voornemen. Ik ga er voortaan wat van zeggen. Ook als ik degene die gepest wordt stom vind. Of als diegene zelf ook wel eens iemand pest. Vanaf nu ga ik zeggen dat het niet oké is. Gewoon omdat ik dat kan. Net als jullie.

 

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem

BN'er-moeders op Instagram

Van groupies, een onesie tot Valentijnsdag met voetbal: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Goeiemorgen...


 

Lief


 

Prachtige foto


 

Samen de wereld ontdekken


 

Jubileum


 

Op standje lam dan maar...


 

Maandag onesiedag


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude-versleten-bank-koesteren

Lauren Eberspacher belooft haar partner dat ze ooit die mooie witte bank uit de woonmagazines zullen kopen. Maar zolang er nog kinderen door het huis springen, kunnen ze hier alleen van dromen.

Op Facebook schrijft ze een ode aan de witte bank (én aan haar oude, versleten exemplaar).

 

Sapvlekken

'Lieve man', zo begint Lauren haar bericht. 'Je weet wel, die witte bank uit dat woonmagazine, ooit gaan we hiervoor sparen en kopen we er een. En hij zal schoon zijn. Niet vies van de sapvlekken, appelschillen en melk. Oh, en wanneer er mensen op bezoek komen, hoeven we niet al het speelgoed eraf te gooien: geen barbiearmpjes die in onze rug porren. We gaan gewoon met z'n allen zitten en genieten van het comfort van onze witte bank.'

 

Lees ook
Moet je zien: man stuurt z'n vrouw 'uitdagende' foto's terwijl hij schoonmaakt >

 

'Prachtige stof'

De moeder vervolgt: 'Op een dag voelen we aan de prachtige stof waar we jarenlang van hebben gedroomd en voor hebben gespaard. En dan zullen we de vlekken missen, want geen vlekken betekent dat onze kinderen niet zo klein meer zijn. De armleuningen zijn stevig en de kussens lekker donzig. Ik weet zeker dat het zo comfortabel zal zijn als we dachten, maar toch zullen we terugdenken aan de momenten dat onze kinderen van onze bank afsprongen, deden alsof ze superhelden waren of 'op avontuur' gingen. Ik denk dat we op die dag onze versleten bank missen.'

 

'De mooiste jaren van ons leven'

Daarom wil Laura haar oude bank koesteren, nu het nog kan. 'Laten we de vlekken blijven schrobben en de dekens blijven gebruiken. Laten we blijven knuffelen met onze kinderen en kijken hoe ze op avontuur gaan in onze woonkamer. Omdat de jaren die we met deze versleten bank hebben, ongetwijfeld de meest kostbare, vermoeiende en mooiste jaren van ons leven zullen zijn.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >