Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: griep

Dit zou een column moeten worden vol geestige zelfspot over griep hebben en dat heel erg vinden. Een column waarin ik mezelf op milde wijze op de hak nam, maar waardoor jullie ook wel dachten ‘nou, nou, wat een dappere vrouw, die doet het allemaal maar even’. Dat komt namelijk zo: ik had afgelopen week griep. Nou heb ik vrijwel nooit griep, dus dit was even wennen voor mij. Het ging zo:

 

Ik zit gewoon op de redactie als mijn stem opeens plaatsmaakt voor koorts. Ik ga naar huis, want dat is wat je dan hoort te doen, begrijp ik daar. Thuis maak ik thee en werk op de bank weer verder. Want koorts is prima, maar het is donderdag, dus er moet een column geschreven. En daarna mag ik naar bed. O nee. Er moeten kinderen van de opvang gehaald. En gevoerd, waarvoor ik, o god, ook nog naar de supermarkt moet. 

 

‘Mama, mogen we patat?’ vraagt mijn dochter wanneer ik verhit zwetend bij de naschoolse opvang sta. ‘Ja, goed,’ zeg ik. ‘Huh?’ zeggen zowel mijn dochter als de leidster van de naschoolse. ‘Dat ging snel!’ Ik denk aan mijn bed en aan niet hoeven afwassen van plastic bakjes en ook aan niet meer naar de supermarkt hoeven. Tollend op mijn benen van duizeligheid sta ik vlak erna te wachten op patat en kaaskroketten. Het geeft niet, want straks mag ik naar bed. Schor zeg ik die avond dat mijn zoon voor mag lezen omdat mama een beetje ziek is. Ik hoop dat hij opschiet, want de column moet nog af en ik wil naar bed. 

 

Met mijn laptop met een leeg scherm op schoot typ ik op mijn telefoon: ‘Ik ben ziek’ naar mijn broertje, omdat hij de volgende dag langskomt om samen bij mijn ouders op de koffie te gaan. 

‘Ik haal morgen je kinderen uit school en ga dan wat met ze doen, kun jij rusten,’ schrijft mijn broertje. Daarmee volledig voorbijgaand aan het feit dat hij een lange geschiedenis heeft van te laat komen en dat echt niet kan op een basisschool en ik wil heus niet zeuren, maar hoe moet dat dan? Paniek en een hoestbui doen wedstrijdjes columnschrijven saboteren.

 

Het scherm van mijn laptop is nog steeds leeg. Ik spreek met mezelf af dat ik naar bed mag als de column af is. Tien minuten en twee hoestbuien later besluit ik dat de column ook best morgen kan en dat ik nu uit ga zieken. Die nacht moet ik voor beide kinderen minstens drie keer uit bed.

 

De dag erna ben ik ziek en kan ik lekker even bijkomen in bed, maar eerst nog even dit: 

de kinderen naar school, 

de column afmaken, 

opruimen, 

een was doen, 

column online zetten,

afwassen, 

de was ophangen

en een nieuwe was erin, 

denken: was ik nog maar getrouwd, toen deed hij het huishouden

en mocht ik ook gewoon in bed als ik ziek was

appen met een collega of ze wat werk over kan nemen, 

toch maar even boodschappen, 

en wat werk, want die collega is ook druk. 

mijn broertje bellen of hij echt op tijd is  (3x) 

en o daar zijn de kinderen alweer, 

“Nee hoor het gaat prima, echt waar, alleen een beetje schor.” 

“En ja, een beetje warm.” 

“Nee lieverd, mama gaat niet dood, deze ziek gaat zo weer over, echt.” 

“Nee, nu nog niet, maar morgen zeker.” 

“Ja dat beloof ik. Erewoord.” 

“Wat?”

“Dat is dat je zweert dat je niet liegt.”

“Zweren? Het heel erg menen.”

“Ja, dat komt doordat ik zoveel praat, liefje, daar word ik schorder van. Dat is niet erg.”

enzovoort

enzovoort

enzovoort

 

Het is inmiddels opnieuw donderdag. En er moet alweer een column. Liefst eentje vol geestige zelfspot over griep hebben, maar ik heb hem nou drie keer herschreven, en ik kan er niet omheen dat ik gewoon echt vreselijk, verschrikkelijk, heel, heel erg zielig was de afgelopen week. En als we dat nu allemaal even erkennen, dan kan ik eindelijk naar bed.

 

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem.

ode-aan-peuterleidsters

Met een foto van een vieze sok brengt blogger Karen Johnson een ode aan de peuterleidster van haar zoon. Want eerlijk is eerlijk: die heeft het soms zwaar te verduren.

'Dit is een shoutout naar alle peuterleidsters', begint Karen haar Facebookpost. 'Ik kan me niet voorstellen waarmee jullie soms geconfronteerd worden.'

 

Vieze sok

Zo ook de juf van haar zoon vandaag: die kreeg ineens een vieze sok in haar handen geduwd nadat de kinderen werd gevraagd iets met de letter 'S' mee naar school te nemen. Karen: 'Je accepteerde de sok met alle liefde. En geloof me, ik probeerde mijn kind te dwingen om de sloth-knuffel van zijn zus mee te nemen, of een Skylander of een voetbal (soccer), maar de vieze sok won, omdat ik als moeder al zoveel gevechten heb.'

 

Lees ook
Juf heeft kritiek op inhoud lunchpakket: moeders reageren furieus >

 

'Bedankt'

Karen bedankt de peuterleidster dat ze de sok aannam en dat ze haar zoon neemt zoals-ie is. 'Bedankt dat je van hem houdt en hem wilt onderwijzen. Bedankt dat je hem een compliment hebt gegeven over de sok. Ik weet niet hoe je het doet, maar ik ben dol op je.' Honderden moeders reageren vol lof op het stuk en delen hun eigen ervaringen. 'Bedankt voor hun geduld!'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mommy make-over
Beeld: Getty

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar  bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik eruitzie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2016. 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >