Anke Laterveer

Anke heeft twee totaal verschillende kinderen. En tweeënhalve week thuis om met ze te vullen. Het werd een drama. Tot ze een oplossing bedacht.

Vorig jaar vakantie deed ik iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Iets wat ik spannend vond en eng, maar wat ik toch eens moest proberen. ‘Echt Anke? Wat stoer! Wat deed je? Wildwatervaren? Bungeejumpen? Een berg beklimmen?’ Hahaha, natuurlijk niet. Die dingen durf ik allemaal prima. (Hoewel ik ze niet doe, want waarom zou ik mezelf in godsnaam voor mijn eigen vermaak in een ravijn, wilde rivier of eeuwige sneeuw storten terwijl ik ook gewoon op mijn balkon een boek kan lezen? Precies. Nergens om.) Ik deed iets nog veel spannenders. Ik. Vroeg. Om. Hulp.

 

Speelafspraken en vriendjes

Dat kwam zo. Ik ben sinds drie jaar single moeder met co-ouderschap. Dat betekent dat ik de ene week de hele week bezig ben voor de kinderen met speelafspraken, vriendjes en heen-en-weer naar zwemles en de andere week met, nou ja, eigenlijk hetzelfde maar dan zonder kinderen en zwemles.

 

Thuisblijfvakantie

Deze zomervakantie is ex tweeënhalve week met zijn kersverse verloofde kamperen en heb ik de kinderen. Omdat ze ook al met hun vader op vakantie gaan, plande ik een lekkere saaie thuisblijfvakantie met ze. Nu heb ik de mazzel dat ik (net als jullie) de allerleukste kinderen ter wereld heb. Ze zijn mooi, ze zijn slim, ze zijn lief en ze luisteren altijd. Oké, dat laatste niet. Maar dat komt doordat ze zo’n goed ontwikkelde eigen mening hebben. Toch?

 

Muffins en eenhoorns versus speelgoed in nette rijtjes

Mijn dochter is van het type: laten we vandaag muffins bakken, van alle glijbanen in het subtropisch zwemparadijs en een bevriend buurland binnenvallen met vuurwerk en glitter, waarna we op eenhoorns de zonsondergang tegemoet rijden in roze jurken. Mijn zoon daarentegen is meer: laten we op het kleed in de woonkamer blijven en doen alsof alles daarbuiten lava is. Dan zetten we al mijn speelgoed in nette rijtjes en is de wereld overzichtelijk en fijn rustig.

 

Strak schema

Je snapt dat die dingen nogal eens botsen. Dus maakte ik, geheel tegen mijn natuur, een strak schema om aan ieders wensen tegemoet te komen.
Dag 1 doen we iets leuks (film, museum, speeltuin)
Dag 2 stort zoon in en sluit zich boos op op zijn kamer en wordt dochter onrustig
Dag 3 wordt dochter boos dat we al twee dagen niets leuks doen en is zoon weer tot zichzelf gekomen en
Dag 4 doen we weer iets leuks, etc.
Zo zijn die tweeënhalve week zo gevuld, dacht ik.

 

Constant ruzie

Het tempo van mijn schema bleek al snel toch te hoog voor mijn zoon en echt te laag voor mijn dochter. Met als gevolg dat er constant ruzie was en ik het ook even helemaal niet meer op kon brengen om mijn gezellige, geduldige zelf te zijn. En dus deed ik wat ik nog niet eerder deed. Ik vroeg om hulp. Want ik kon dit niet alleen. Op Facebook vroeg ik mijn vrienden wie er zin had om mijn dochter mee op sleeptouw te nemen richting spannende dingen. Binnen een uur wierpen zich vijf vrienden op.

 

Speeltuinen, logeren en Artis

In de afgelopen tweeënhalve week is mijn lieve, avontuurlijke kind naar een binnenspeeltuin geweest, twee enorme buitenspeeltuinen, een museum, een logeerpartijtje en Artis. Terwijl mijn zoon aan zijn rijtjes bouwde en ik afwisselend hem hielp en aan het werk was. Tussendoor gingen we met zijn drieën naar een museum, de film, maakten we pizza en bouwden we een enorme tent van lakens. Op het kleed, veilig voor de lava.

 

Goed om te weten

En zo werd de saaiste vakantie ooit ook meteen de spannendste. Want ik deed iets wat ik nog nooit eerder deed. Wat ik eng vond, maar wat wel werkte. Ik vroeg om hulp en ik kreeg het. En dat is goed om te weten, want de kinderkamer moet binnenkort weer eens opgeknapt.

 

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder van Jakob (7) en Hannah (6). Maandelijks schrijft ze in Kek Mama uitgesproken over wat ze meemaakt. Deze column verscheen vorig jaar voor kekmama.nl.

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bankrekening heimwee
Beeld: Pexels

Trine (37, traffic-manager zonder baan) is getrouwd met fysiotherapeut Abel en moeder van Svetta (5) en Lars (2). 

“Toen ik op mijn 21ste naar Nederland kwam om te studeren, was ik vast van plan om na vier jaar terug te keren naar Zweden. Daar woonde ik met mijn ouders, broertjes en zus vijftien kilometer onder Stockholm en had een hechte vriendinnengroep. Ik was echt een buitenmeisje: ’s winters stond ik ieder weekend op de latten.

 

Steeds meer een Nederlandse

Die vier jaar werden er veertien en ze vlogen om. Ik miste mijn familie, maar vond in Abel de liefde van mijn leven en raakte verknocht aan fietsen door Amsterdam. En aan jullie gezelligheid – de cafés op iedere hoek van de straat, het barbecueën met de buren. Ik was steeds meer een Nederlandse geworden.

 

Kon het beter? Ja, voor mij

Hoe erg, dat ontdekte ik pas toen we een half jaar geleden met ons gezin naar Zweden vertrokken. Abel zat al een jaar zonder werk – bij onze hypotheekverstrekker waren we al ondergebracht bij de afdeling Intensief Beheer – toen een oud-­collega hem op een vacature in een gezondheidspraktijk in het zuidoosten van Zweden attendeerde. Hij een goede baan, ik terug naar mijn geboorteland, waar mijn ouders ook eens konden ontdekken wie hun kleinkinderen nu eigenlijk waren. Hun zomerhuisje ligt een uur rijden van het dorp waar wij wonen. Kon het beter? Eh, ja dus, voor mij.
 

Lees ook
'Er komt nu echt een eind aan ons leven in Málaga' >

 

Ik vind het hier zo stil

Abel en de kinderen vonden al heel snel hun draai. In zes maanden tijd hebben we onze schuld van € 17.000 al teruggebracht tot zo’n € 5000. Ons typisch Zweeds rood houten huis met sauna is fantastisch. In Amsterdam moest ik de buggy aan een haak in het trappenhuis hangen, hier struikel ik nog niet over dertig paar schoenen. Als de kinderen in Amsterdam buiten wilden spelen, moesten we het halve huis, inclusief onszelf, de straat op sjouwen. Hier roep ik vanaf de veranda dat ze uit hun boomhut moeten komen. Maar… ik vind het hier zo stíl.

 

De banen liggen niet voor het oprapen

Ik vrees dat ik een stadsmeisje ben geworden. Ik had nooit gedacht dat ik mijn benedenbuurvrouw Ali, die de term ‘lang van stof’ heeft uitgevonden, zou gaan missen, maar ik doe het toch. Ik heb al wat sollicitaties achter de rug, maar in mijn branche liggen de banen hier niet voor het oprapen. Het blijkt ook niet makkelijk het contact met mijn vroegere vriendinnen op te warmen. Logisch natuurlijk, ik heb hun mijlpalen gemist, zij die van mij.

 

Ophouden met desperate housewifegedrag

Laatst viel Abel tegen me uit: ik moest eens ophouden me als een desperate housewife te gedragen en proberen er het beste van te maken. Dat had hij toch ook gedaan het afgelopen jaar? Hij heeft gelijk, natuurlijk. Ik voel me schuldig. Naar hem en mijn familie – hun nabijheid is blijkbaar niet voldoende om me gelukkig te maken. Ik heb me nu aangemeld bij een hardloopgroepje. En ik werk sinds kort twee dagen in een brocantewinkel in het dorp. Als ik heel eerlijk ben: ik tel de maanden af tot Abels contract afloopt en we terug kunnen naar het land waar ik me thuis ben gaan voelen. Nog 23 te gaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >