Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Het schooljaar zat erop en Casper ging over naar groep drie. Dat was nog een dingetje, want diverse ouders hadden bij mij geïnformeerd of ik al had gehoord of de overgang een feit was. Mij leek van wel, wie blijft er nu zitten in groep twee? Zo goed als niemand, bevestigde de juf, zeker niet een jongetje van zes dat groot is voor z’n leeftijd. De guppies van vier die instromen zouden denken dat ze per ongeluk zelf in groep drie waren beland. Bovendien liep hij prima in de pas voor het nieuwe niveau. Daaraan was ik inmiddels wel gaan twijfelen: tijdens en na de sluiting van de scholen vanwege corona was het voor- dan wel achterlopen van kinderen ineens overal onderwerp van gesprek.
Lees ook
Dít is waarom Mariëtte zichzelf soms opsluit in het washok >
Ikzelf had een thuisschool ingericht, voornamelijk omdat ik wilde dat de inmiddels opgedane kennis niet verloren ging en omdat het me een fijne manier leek om wat structuur in de dagen te krijgen. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat de vraag ‘wat gaan we doen’ beantwoorden, gaat ook vervelen.
Tijdens die thuisschool leerde ik voornamelijk dat juf zijn een vak is. Een vak dat ik niet beheers. Maar Casper kende aan het einde van de schoolsluiting net zoveel letters als daarvoor, wat me een zeer goede uitkomst leek en bovendien in lijn met wat in groep twee zo’n beetje gebruikelijk is. Maar kennelijk was het niet voldoende.
Want online en offline vlogen de prestaties me om de oren. Kinderen jonger dan Casper die ineens ‘eind groep drie’-niveau presteerden of zelfs ‘half groep vier’. Gewoon groep twee was blijkbaar niet goed genoeg voor een kind in groep twee. Misschien gek, maar ik – zelf ooit een studiebol op het vwo – vind dat dus wel goed genoeg. En het leuke is: als je weinig verwachtingen hebt, word je nog eens verrast.
Zo was Casper tijdens de lange rit naar onze vakantiebestemming zomaar een uur stil. Met z’n tong uit z’n mond zat hij verwoed dingen te doen met een pen en een blaadje. “Kijk mam”, zei hij na een tijdje en draaide zijn werkje om. “Alle namen van onze familie. Cool hè?” Niet gek, lijkt me, voor groep twee.
Deze column staat in Kek Mama 11-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.