bankrekening gemeenschap van goederen
Beeld: Unsplash

Eva trouwde in gemeenschap van goederen en dat had ze nou niet moeten doen.

“Iedereen die erbij was zal het beamen: onze bruiloft was een knalfeest. En ondanks alle ellende die erop volgde, bewaar ik er de warmste herinneringen aan. Dat feest van twee dagen kostte zestienduizend euro. We hadden er acht maanden voor gespaard.

Tegen de tijd dat we tegenover de trouwambtenaar stonden, waren we zo blut dat we de vijfhonderd euro die ‘trouwen onder huwelijkse voorwaarden’ kost, niet op konden brengen. Een goede vriendin waarschuwde me nog, bood zelfs aan het bedrag voor te schieten, maar ik sloeg haar aanbod in de wind en trouwde in gemeenschap van goederen. Daar heb ik tot op de dag van vandaag spijt van.
 

'Alles liep op rolletjes. Dacht ik'

In 2008 kochten mijn ex en ik een huis. Een goed moment om een en/of-rekening te openen, zou je zeggen. Maar dat deden we niet. Hij verdiende genoeg, ik verdiende genoeg, alles liep op rolletjes. Dacht ik.

Het eerste teken dat het niet goed zat tussen ons, kwam toen ik een miskraam kreeg. Dat ik stil wilde staan bij het verlies, vond mijn man maar overdreven. Snel daarna werd ik opnieuw zwanger. Ook toen steunde hij me niet. Hij wilde niet eens de kattenbak verschonen, terwijl dat gevaarlijk is als je zwanger bent. Mijn moeder moest dat maar twee keer per week doen.

Omdat mijn bevalling op een keizersnede uitdraaide, kwam de zorg voor ons kind de eerste weken vooral op mijn ex neer. Die kon dat niet aan. Na een maand vond hij het wel weer tijd worden dat ik zelf het huis schoonhield en in mijn eentje voor de baby zorgde. Kon hij zijn oude leventje weer oppikken.
 

Verdachte blauwe plekken

Toen ik voor het eerst sinds mijn verlof een belangrijke vergadering had, belde hij me in paniek op: ‘Je moet nú terugkomen, ik trek dat gejank niet meer.’ Thuis ontdekte ik twee verdachte blauwe plekken op Sals armpjes. Het was al de tweede keer. Mijn ex is voor zijn agressieve gedrag in therapie gegaan – hij heeft zelf een problematische kindertijd gehad. Maar het vertrouwen zou bij mij niet meer terugkeren.

Begin 2015 zeiden we tegen elkaar: dit gaat niet meer. We gingen in relatie therapie – je geeft een huwelijk niet zomaar op, zeker als je een kind hebt. Tijdens het vierde gesprek stelde ik voor onze financiën eens op tafel te leggen. Ik had geen reden tot ongerustheid. Mijn ex verdiende een ton per jaar en betaalde de vaste lasten, waaronder de hypotheek van dertienhonderd euro. Ik was minder gaan werken en betaalde de boodschappen en andere kosten. Mijn belastingaangifte liet ik door hem verzorgen, in vol vertrouwen.

 

Lees ook
Bankrekening: 'Het lijkt me heerlijk om na al die jaren schuldenvrij te zijn' >


 

De charmante superpapa uithangen

Hij weigerde echter inzage te geven in zijn financiën. In plaats daarvan zei hij: ‘Weet je, we moeten er maar mee stoppen.’ Zo konden we van de relatietherapie meteen door naar mediation. Daar hing hij vervolgens de charmante superpapa uit, terwijl ik wist dat hij nauwelijks naar zijn kind omkeek. Dat hij co-ouderschap eiste had dan ook niets te maken met de tijd die hij met Sal wilde doorbrengen, maar alles met het feit dat je als co-ouder meer aftrekposten hebt.

Toen ik uiteindelijk inzage kreeg in zijn geldzaken begreep ik waarom hij die voor zichzelf hield. Hij had schulden, en dat ging niet om tientjes. Hij bleek te gokken, zijn zeilboot kostte kapitalen, we liepen een jaar achter met betalingen aan de VvE. En omdat we in gemeenschap van goederen waren getrouwd, waren dat ook míjn schulden. Hier kwamen we met mediation niet uit, daarom nam ik een advocaat in de arm.

Sindsdien doet mijn ex alles om de scheiding te traineren. Mijn advocaat adviseerde de scheiding eenzijdig aan te vragen. Voor de schulden die hij sinds die datum maakt, ben ik niet meer verantwoordelijk. Helaas geldt dat niet voor de restschuld van twaalfduizend euro waar we mee opgezadeld zitten sinds de bank ons huis heeft verkocht. Ik heb een tijdje met Sal bij mijn ouders gewoond.

Sinds kort huur ik voor maar liefst duizend euro per maand een etage. In onderhuur, want vanwege die schuld kan ik niks kopen. Een urgentieverklaring voor een sociale huurwoning krijg ik niet omdat ik officieel nog ben getrouwd. Wel heb ik eindelijk recht op kinder opvangtoeslag en een kindgebonden budget.
 

'Ik ben iedere avond zo gesloopt dat ik om half tien naar bed ga'

Sal is een dag per week en om de weekends bij mijn ex. Als hij niet bij mij is, ben ik eigenlijk alleen maar aan het werk. Ik ben iedere avond zo gesloopt dat ik om half tien naar bed ga. Maar ik wil dat mijn zoon het goed heeft, en daarom neem ik mijn verantwoordelijkheid. Tot op de dag van vandaag betaalt mijn ex geen alimentatie. Ik betaal netjes mijn rekeningen, ik heb mijn zaakjes voor elkaar. Daardoor, en dankzij mijn therapeute, krijg ik eindelijk weer vertrouwen in mezelf. Ik weet nog dat een collega een tijdje geleden zei: ‘Waar is die vrolijke, sterke Eva gebleven? Je lijkt wel een muisje.’ Toen vond ik het onzin, nu zie ik dat ze gelijk had.
 

Dat nooit meer

Ik kan meer aan dan ik dacht. Een paar wensen heb ik nog wel: een huisje, de restschuld aflossen, dat mijn ex officieel mijn ex wordt. Of er ooit een andere man in mijn leven komt, ik heb geen idee. Mijn moeder kreeg mij in haar eentje, later trouwde ze een man die voor mij een echte vader is geweest. Dat gun ik Sal natuurlijk ook. Maar ik zal nooit meer trouwen. En al helemaal niet in gemeenschap van goederen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >