Eigen beeld
Sommige verhalen grijpen je direct bij je keel. Het verhaal van Amy is er zo één. Tijdens haar zwangerschap van een eeneiige tweeling verloor ze eerst één kindje, en vier weken later ook het andere. Twee jaar later raakte ze opnieuw zwanger van een eeneiige tweeling, en weer sloeg het noodlot toe. Eén van haar zoontjes overleed onverwacht aan het RS-virus, terwijl zijn tweelingbroertje op het nippertje overleefde.
Trigger warning: Dit artikel gaat over stilgeboren en overleden baby’s, wat als schokkend kan worden ervaren.
Amy is getrouwd en moeder van zes kinderen. Ze weet het moment nog precies, als moeder van destijds twee kinderen, zwanger van een eeneiige tweeling. Tijdens deze zwangerschap werd ze constant gewaarschuwd dat dit een gevaarlijke zwangerschap was. De kindjes deelden een placenta en zaten bij elkaar in de vruchtzak, wat risico’s met zich meebrengt. Tijdens de twintigwekenecho leek alles aanvankelijk goed. Twee kloppende hartjes. Niks aan de hand. Tot de echoscopist ineens stilvalt.
“Ze gingen terug naar het eerste kindje om het verder te onderzoeken en ineens was er geen hartslag meer”, vertelt Amy. “Dan blijven ze zoeken en zoeken, halen ze er iemand bij, fluisteren ze… en uiteindelijk krijg je te horen: hij is overleden. Dat was het moment waarop ik erachter kwam dat het een jongen was. Verdoofd ging ik weer naar buiten. Daarna focuste ik me niet op rouwen. We kregen immers nog een kindje en ik focuste me op zijn komst. Ik ging gewoon door.
Vier weken na de echo werd ik wakker en voelde ik het andere kindje niet meer bewegen. Ik voelde meteen: dit is niet goed. Door de coronaregels moest ik alleen naar de spoedecho. Mijn man mocht niet mee naar binnen en wachtte buiten in de auto, met de kinderen. We hadden afgesproken dat ik een duim omhoog bij goed nieuws of omlaag bij slecht nieuws zou doen, zodat de kinderen niet meteen iets door zouden hebben. Ik moest het nieuws zelf gaan vertellen, er was geen arts die dat voor me kon doen. Ik deed mijn duim naar beneden, verder bleef ik stil en probeerde niet te huilen. Eenmaal thuis vertelde ik hem het nieuws, toen de kinderen niet meer meeluisterden. Toen pas kon ik hem vertellen dat ons kindje was overleden.
Eigenlijk moest ik ter plekke in het ziekenhuis blijven om te bevallen van twee overleden kindjes, maar dat kon ik niet. Daar was ik gewoon echt nog niet klaar voor. De dag erna ging het ziekenhuis op slot, omdat het overvol was door corona. Ik werd een paar dagen later, in een ziekenhuis drie kwartier verderop, ingeleid om te bevallen. Wederom in mijn eentje, mijn man mocht er niet bij zijn. Dat is denk ik het meest traumatische wat ik ooit heb meegemaakt. We noemden onze zoontjes Kayden en Kean. Ik besloot dat ik ze niet wilde zien. Kean zat al vier weken dood in mijn buik en ik had foto’s opgezocht van kindjes van 24 weken oud. Zo wilde ik Kayden niet herinneren.
Door de coronamaatregelen mochten er slechts dertig mensen aanwezig zijn bij de uitvaart van Kayden. Inclusief wijzelf, de fotograaf en uitvaartondernemer. Mijn man heeft vier broers en zussen, ik zeven. Inclusief aanhang en onze ouders, zou dat dus nooit lukken. We wilden geen ruzie of verdriet over wie wel en niet mocht komen, dus hebben we de uitvaart uiteindelijk helemaal alleen gedaan. Een half jaar daarna strandde mijn huwelijk. Ik vluchtte in werk, zorgtaken en doorgaan. Als ik stopte, kwam de pijn binnen. Dus ik bleef werken, bezig zijn, rennen.”
Amy heeft nog altijd een grote kinderwens en krijgt een nieuwe relatie. Twee jaar later gebeurt iets wat artsen zeer zeldzaam noemen: ze is opnieuw zwanger van een eeneiige tweeling, met gedeelde placenta en gedeelde vruchtzak. Precies dezelfde zwangerschap als hiervoor.
“Het was absoluut geen relaxte zwangerschap. Ik had elke week een echo en dat was elke keer zo stressvol. Steeds weer vroeg ik me af of ik er wel weer met twee levende kindjes uit ging komen. Ik was toen al twee jaar zo aan het rennen en vliegen, maar nu kwam alles eruit. Ik ben in therapie gegaan. Dat was heel prettig. De zwangerschap verliep goed en ook de bevalling ging goed. De jongens mochten zelfs na vijf dagen al naar huis. Dit was op 5 december. Het voelde als een Sinterklaascadeau voor onze andere kinderen.”
Ze hebben een fijne paar dagen samen, thuis. Het gaat goed, de jongens doen het goed, ze vinden hun ritme met de tweeling. Maar op 11 december slaat het noodlot opnieuw toe. Amy wil in de ochtend de jongens de fles geven, maar ontdekt dat hun zoontje Keave is overleden.
“Dat vond ik nog heftiger dan alles daarvoor. Ik bleef maar schreeuwen: ‘Hij doet het niet meer!’ Er komt een ambulance, ze proberen Keave te reanimeren. Het mag niet meer baten. Er komt een schouwarts en zij gaat al gauw uit van een natuurlijke dood. Dan krijg je de keuze of je een obductie wilt, om de exacte doodsoorzaak te achterhalen. Ik wilde dat eerst absoluut niet, iedereen blijft van mijn knappe mannetje af, dacht ik. Maar mijn man zei: ‘Hij heeft hetzelfde bloed, hetzelfde DNA als Keaden. We weten niet of het een long- of hartaandoening is. Ik wil niet dat we zijn tweelingbroer morgen ook dood in zijn bedje vinden.’ Daar had hij natuurlijk wel gelijk in. De schouwarts heeft ook Keaden van top tot teen gecheckt en vond niks geks.
We moesten met Keave naar het mortuarium en de schouwarts stond erop dat we Keaden mee zouden nemen. Ik vond dat eigenlijk gedoe, we hadden een oppas geregeld voor de oudste kinderen, het was makkelijker om hem thuis te laten. Maar de schouwarts stond erop. Achteraf heeft dat zijn leven gered. Ik zat in de auto met twee jongetjes op mijn borst in de draagdoek. Een warm, een koud.
Terwijl Amy en haar man in gesprek zijn met artsen in het mortuarium, gebeurt er iets cruciaals. “Een van de artsen zei ineens: ‘We gaan nú naar de eerste hulp met Keaden.’ Achteraf zie ik op foto’s die daar van ons gemaakt zijn, dat Keaden helemaal geel zag. Dat zag de arts ook. Op de eerste hulp, stopt ook Keaden met ademen. Als we hem thuis hadden gelaten, had de oppas dat nooit gemerkt en hadden we ook hem verloren. Het blijkt het RS-virus te zijn.”
Keaden belandt op de intensive care en vecht twintig dagen voor zijn leven. De periode daarna omschrijft Amy als een waas. “Je hebt geen honger meer, geen dorst meer. Je loopt als een zombie door het ziekenhuis. We hebben meerdere keren afscheid moeten nemen van Keaden, omdat de artsen dachten dat hij het niet zou redden.
Op 31 december mogen we hem mee naar huis nemen. Hij was weer helemaal opgeknapt. Eenmaal thuis, hield ik dat nog geen twee minuten vol. Overal stonden spullen van Keave. Het flesje nog op het aanrecht. De eettafel waarop hij gereanimeerd was. Zijn spulletjes, zijn bedje. Ik trok het niet. We hebben drie maanden lang ergens anders gewoond. Ik ben in het jaar na het overlijden van Keave ontzettend depressief geweest. Ik deed alleen het hoognodige, verder kon ik niks.”
Tijdens haar eigen ervaringen met uitvaartbegeleiding, liep Amy tegen veel dingen aan. “Wij mochten bijna niks zelf kiezen. Niet het kistje, niet de kleuren en het lettertype op de rouwkaart, niet eens de plek waar Keave begraven werd. We dachten eerst dat wij gewoon pech hadden, dat het door corona zo ging bij Kayden. Maar bij Keave ging het precies zo. En toen ik sprak met lotgenoten, bleek dat het veel vaker zo gaat.
Ik kwam een interview tegen met een uitvaartondernemer. Dat leek me een mooi beroep. Maar ik dacht: drie kleine kinderen, dat is niet handig. Maar het bleef kriebelen. Ik ben een dag mee gaan lopen met de opleiding en voor het eerst sinds het overlijden van Keave voelde ik me weer gelukkig. Ik besloot de opleiding tot uitvaartbegeleider te volgen, en specialiseerde me in baby’s en kinderen.”
Nu begeleidt Amy ouders vanaf het moment van overlijden tot lang na de uitvaart. “Ik ben veel meer dan alleen uitvaartbegeleider. Ik stofzuig, pas op broertjes en zusjes, ik zorg dat de ouders eten en drinken. Omdat ik weet hoe het voelt als je nergens meer toe in staat bent. Daarin is mijn bedrijf uniek. Ik besteed ook veel meer uren aan een uitvaart dan een gemiddelde uitvaartbegeleider. Ouders mogen me ook lang na de uitvaart nog bellen, als ze dat fijn vinden.”
Ook het vervoer wilde Amy anders aanpakken. “Ik wilde geen zwarte rouwauto meer. Dus kochten we zelf een bus die we helemaal kunnen thematiseren voor ieder kindje. Ook krijgen broertjes en zusjes bij mij speciale herinneringsboxen. De ‘ik rouw van jou’ box, samengesteld door mijn oudste zoon.
Hij zei ooit: ‘Mama, jullie zijn mij vergeten.’ In het rouwproces rondom Keave, bedoelde hij. Dat brak mijn hart. Ik heb hem toen gevraagd of hij een box kon samenstellen, met alles waar hij behoefte aan had gehad. Dat heeft hij gedaan, ook met zijn jongere zusje in gedachten, voor als een kind nog niet kan schrijven. Er zit een deken in om je onder te verstoppen, een kleurboek en stiften, een knuffel om mee te knuffelen, een fotolijstje voor op hun kamer, een kaarsje, een potje waar ze herinneringen in kunnen stoppen, noem maar op. Deze krijgen alle broertjes en zusjes van een overleden kindje.
Ik krijg vaak de vraag of ik het niet heftig vind, dit beroep, na alles wat ik heb meegemaakt. Natuurlijk grijpt het me aan als ouders mij in paniek en vol verdriet bellen. Dan krijg ik nog altijd kippenvel. En de uitvaart zelf doet me ook veel. Maar na dat eerste moment, ga ik gewoon aan het werk. Natuurlijk raakt het me, maar er gaat een knop om en ik ga in werkstand. Ik regel dingen. Ik zorg voor het gezin.
Het heeft meer invloed op het dagelijks leven. Sinds ik de uitvaart begeleidde van een verdronken kindje, zijn we bij water extra voorzichtig. Nadat ik een uitvaart begeleidde van een jongen die even oud is als mijn oudste zoon, die was aangereden onderweg naar de sportclub, mocht mijn zoon ook even niet meer alleen naar de sportclub fietsen.
Mijn beroep leeft sowieso erg binnen mijn gezin. Ik spreek ook altijd over het overleden kindje van het gezin waar ik op dat moment ben, omdat ik het belangrijk vind dat de naam genoemd wordt. Mijn kinderen weten dus altijd bij wie ik op dat moment aan het werk ben. Ze gaan ook mee decoratie uitzoeken voor de thema’s. Mijn man vangt de vaders van een overleden kindje op, als ze daar behoefte aan hebben. Hij helpt sowieso ook altijd op de uitvaart. Dat doen we echt samen.
Het begeleiden van uitvaarten doet me wel steeds beseffen hoe graag ik het anders had gewild voor Keave. We hebben akkoord gekregen om Keave op te graven. Dit gaan we doen op 11 december, de dag dat hij overleden is. Hij ligt nu op een begraafplaats waar wij hem helemaal niet willen. Mijn oudste kinderen durven er niet eens heen, omdat er geen licht is. Het is geen fijne plek.
Het liefst zou ik hem zelf opgraven. Iemand anders gaat eerst kijken hoe hij eraan toe is. Als er alleen nog botjes zijn, wil ik die graag zelf schoonmaken en opnieuw in een kistje kunnen leggen. Dat mandje heeft mijn oudste zoon uitgekozen. Hij wilde een uniek mandje voor zijn broertje. En dit keer wordt Keave gecremeerd, op een locatie die wij zelf gekozen hebben, met een kaart die we zelf hebben uitgekozen. Ik hoop dat ik dan met een goed gevoel terugkijk op zijn uitvaart en niet bij elke uitvaart die ik zelf begeleid denk: had Keave dit ook maar gehad. Ik hoop dat ik het dan kan afsluiten.”
Hier vind je meer informatie over Een Vlinder Uitvaart.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen?
Jarenlang vormden André Hazes en Monique Westenberg een van de meest besproken koppels van Nederland. Inmiddels kijkt de zanger met andere ogen terug op die relatie.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Conflicten aangaan en kwetsbaarheid tonen zijn belangrijke vaardigheden in elke relatie. Maar wat gebeurt er als jij jouw deel doet, maar het niet terug krijgt?
Social media staat er momenteel vol mee: de Off Campus-serie van Elle Kennedy. TikTok edits, castingdiscussies en ‘who would you cast?’-posts vliegen je om de oren.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
