Beeld: Canva
Gebroken nachten, het hoort allemaal bij het prille ouderschap. Maar wat als die fase niet na een paar weken of maanden voorbijgaat? Voor moeder Anne-Mar (32) voelde het alsof ze langzaam zichzelf kwijtraakte.
Anne-Mar (32) is moeder van een dochter (1,5) en kampte met extreem slaaptekort: “Toen ik zwanger was, wist ik natuurlijk dat ik nachten zou moeten inleveren. Ik had me voorbereid op voedingen, slaaptekort en een onrustige baby. Dat hoort er nu eenmaal bij. Maar wat ik niet wist, was hoe zwaar het is als je kindje maandenlang alleen maar in je armen wil slapen.
Vanaf de kraamweek was mijn dochter al geen makkelijke slaper. Tot ze ongeveer een half jaar oud was, sliep ze eigenlijk alleen maar bij mij of mijn partner op de arm. Zodra we haar voorzichtig in haar bedje legden, was ze vaak binnen vijf minuten weer wakker. Soms zelfs al eerder. Dan begon alles opnieuw: oppakken, wiegen, sussen, weer in slaap krijgen en opnieuw proberen haar weg te leggen.
In die periode voelde het alsof mijn hele leven stilstond. Ik zag op social media en om me heen moeders die na een paar weken alweer gingen sporten, uitgebreid gingen lunchen met vriendinnen of gezellig een dagje weg gingen. Sommigen pakten hun werk weer op of hadden tijd voor hobby’s. Ik gunde het iedereen, echt waar. Maar iedere keer dacht ik hetzelfde: hoe dan?!
Ik kreeg mijn dochter nauwelijks slapend in haar bedje. Ik durfde bijna nergens naartoe, omdat ik wist dat ze toch niet zou slapen als we weg waren. Mijn dagen draaiden volledig om haar slaapjes en tegelijkertijd sliep ze bijna nooit echt goed.
Mijn energie ging niet alleen naar het zorgen voor mijn dochter, maar vooral naar het continu proberen haar in slaap te krijgen. Urenlang wiegen. ’s Nachts steeds weer uit bed. Opnieuw troosten. Opnieuw in slaap helpen. Soms was ik net terug in mijn eigen bed voordat ze alweer begon te huilen. Ik leefde volledig op de automatische piloot.
Natuurlijk wist ik dat mijn dochter het niet expres deed. Ze had mij nodig en dat gaf ik haar met liefde. Maar tegelijkertijd werd het slaaptekort steeds zwaarder. En het hield niet op na de babytijd. Ook toen ze ouder werd, bleef slapen een enorme uitdaging.
Het slaaptekort dreef mij tot waanzin en langzaam begon het overal invloed op te hebben. Op mijn werk, omdat ik me nauwelijks nog kon concentreren. Op het huishouden, waar de was zich opstapelde en ik de energie niet meer had om iets op te ruimen. Op mijn sociale leven, omdat ik steeds vaker afzegde. Op mijn relatie, omdat we allebei uitgeput waren en nauwelijks nog tijd voor elkaar hadden, maar vooral op mezelf.
Aan het einde van de dag was ik volledig overprikkeld. Mijn hoofd zat vol, mijn lichaam voelde zwaar en ik had het gevoel dat ik nergens meer van kon herstellen. Er waren momenten waarop ik huilend het kamertje van mijn dochter uitliep omdat ik gewoon niet meer wist wat ik moest doen. Dan voelde ik me direct schuldig, omdat ik vond dat ik geduldiger had moeten zijn. Maar ik kon simpelweg niet meer.
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond, waren de reacties van anderen. Iedereen leek precies te weten wat ik anders moest doen. Ik kreeg ongevraagd adviezen over slaaptraining, over loslaten, over zelfstandigheid. En vooral over het feit dat ik haar steeds in slaap hielp. ‘Ja, maar daar wen je haar aan.’ ‘Je moet haar leren zelf in slaap te vallen.’ ‘Je pakt haar veel te snel op.’ Na verloop van tijd voelde het alsof mensen vonden dat ik het probleem zelf had gecreëerd. Dat deed pijn.
Want niemand zag hoeveel moeite ik al deed. Niemand zag hoeveel boeken ik had gelezen, hoeveel tips ik had geprobeerd of hoeveel nachten ik wakker had gelegen. Ik hielp haar niet in slaap omdat ik haar afhankelijk wilde maken. Ik deed het omdat ze mij nodig had. Omdat nabijheid haar rust gaf. Sommige kinderen hebben daar nu eenmaal meer behoefte aan dan anderen. Dat is geen fout van een ouder.
Tekst gaat verder onder de video
Achteraf weet ik precies wat ik destijds nodig had. Geen nieuw slaapadvies, geen goedbedoelde uitleg over hoe ik het anders moest aanpakken. Ik had behoefte aan iemand die gewoon naast me kwam zitten en zei: ‘Wat ongelooflijk zwaar moet dit voor je zijn.’ Of: ‘Ik zie hoe moe je bent.’ Dat iemand zou erkennen hoe intens het is om maanden- of zelfs jarenlang structureel slaaptekort te hebben.
Want ouders van kinderen die moeilijk slapen twijfelen al genoeg aan zichzelf. Ze analyseren iedere keuze, proberen alles uit en vragen zich voortdurend af of ze iets verkeerd doen. Soms is het grootste cadeau dat je kunt geven geen advies, maar begrip. Dat had voor mij misschien wel meer verschil gemaakt dan welke slaaptip dan ook.”
Ook radio-dj Joe Stam kreeg te maken met heftig slaaptekort. Met Kek Mama deelde hij zijn ervaring en wat hem hielp om overeind te blijven. Lees hier het interview met Joe.
Sommige herinneringen krijgen door ingrijpende gebeurtenissen een nog diepere betekenis Voor Ruben Jansen heeft het geboortekaartje van dochter Jessie een bijzondere lading gekregen.
Voor Ruben Jansen, de man van influencer Petra Quist die enkele uren na de bevalling van hun eerste kindje overleed, was het afgelopen zondag een beladen dag. Het was de dag waarop Petra was uitgerekend van hun dochtertje Jessie.
Intens verdrietig nieuws. Petra Quist, bekend van het influencerkoppel Date & Discover is, enkele uren nadat zij was bevallen van haar dochter Jessie, overleden. Dat maakt haar partner Ruben bekend via Instagram.
Van reality-tv naar de boekhandel. Debbie Breg, die veel mensen leerden kennen door B&B Vol liefde en later Daar gaan ze weer, brengt haar eerste boek uit.
Voor veel gescheiden ouders zal het een is het geen onbekend gevoel dat je geniet van de rust en tegelijkertijd aftelt tot je je kind weer in je armen kunt sluiten. Ook Gaby Blaaser is daar open over.
Wat maakt een relatie nou echt gelukkig? Grote romantische gebaren, eindeloze gesprekken of elkaar blindelings aanvoelen?
