Patricia: ‘Mijn vriend slaapt niet meer naast me, dit is waarom’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

Van alle menselijke behoeften is slaap misschien wel de meest vanzelfsprekende, maar ook de meest ongrijpbare. En als je een baby krijgt, komt slaap in een ander daglicht te staan. Vaak letterlijk. Want dag en nacht wisselen elkaar af zonder duidelijke afbakeningen zoals ontbijt of de laatste bladzijden van een boek voordat je ogen dichtvallen. Een hompje van gemiddeld 2500 gram neemt van de een op de andere dag je complete bioritme over.

Lees verder onder de advertentie

En als ze dan groter zijn en je weer enigszins normaal kunt slapen, neem je dat ongemerkt voor lief. Los van die eerste nachten waarop je ineens weer een paar uur achter elkaar sliep natuurlijk. Dat waren geschenken uit de hemel. Dat je elkaar ’s ochtends aankijkt en beseft dat geen van beiden eruit is geweest. Ik weet nog hoe euforisch ik was. Alsof ik het bloed weer door mijn jonge moederaderen voelde stromen. Ik was er weer.

Restless legs

De laatste tijd voelde ik me opnieuw futloos. Ik schoof het op mijn scheiding, de perimenopauze en soms zelfs het weer. Tot ik besefte dat mijn slaap opnieuw op de proef wordt gesteld. Mijn partner heeft namelijk last van restless legs. Dat betekent dat hij in zijn slaap met enige regelmaat zijn complete mannenlijf lanceert. En daar word ik, geheel zo niet verrassend, wakker van.

Lees verder onder de advertentie

Ik stuurde hem naar de huisarts, maar de adviezen die we kregen had ChatGPT ons al gegeven. Minder cafeïne, minder alcohol… yadie yadie yadie. Dus legde ik mijn probleem voor aan een paar vriendinnen. Waarop één van hen doodleuk vertelde dat zij en haar man al jaren een eigen slaapkamer hebben.

‘Ja’, zei ze schouderophalend. ‘Hij snurkt als een kettingzaag. Ik hou van hem, maar ik hou meer van mijn nachtrust’. Ik was met stomheid geslagen. Ten eerste dat ik het niet wist, maar nog meer dat het überhaupt een optie was.

Het heeft wel iets

Ik weet nog goed dat ik jaren geleden van een tweepersoonsdekbed, naar twee eenpersoonsdekbedden ging. Dat was al een stap richting pensionado gedrag in veler ogen (maar lieve mensen, nog steeds een van de beste beslissingen in mijn leven, doe er uw voordeel mee).

Goed, sinds een paar weken slaap ik dus niet alleen onder aparte dekbedden, maar ook in aparte kamers. En eerlijk is eerlijk: het heeft iets. Je kiest veel bewuster voor elkaar. Nog even samen een serie kijken, een kus, en daarna ieder naar zijn eigen kamer. En als je ’s ochtends weer tegen elkaar aankruipt, dan is dat warme lijf niet een slaaplijf, maar een persoon waar je graag bij bent.

Lees verder onder de advertentie

Slaap

En toch voelt het voor mij ook alsof het twintig jaar te vroeg komt. Alsof we een hoofdstuk uit de relatie hebben overgeslagen en rechtstreeks zijn doorgeschoten naar “Hoe was de fysio, schat?”

Dus lig ik nu op een kruispunt. Terug naar één slaapkamer en accepteren dat ik af en toe gelanceerd word. Of ieder een eigen kamer en uitgerust oud worden. Een ding weet ik wel, ik had nooit gedacht dat de grootste relatietest na jonge kinderen toch weer over slaap zou gaan…

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail