Beeld: Canva
Een paar keer knipperen en Malu vierde ineens haar zoons tweede verjaardag. Het werd een dag waarin ze een belangrijke les leerde.
Malu, samen met haar vriend, moeder van Mack (2): “‘Hij wordt maar één keer 1’, hoor ik mezelf nog zeggen toen mensen ons vorig jaar vroegen waarom we in godsnaam zo groots uitpakte voor Macks eerste verjaardag. Ik begreep die opmerking niet. Het mooiste jaar uit ons leven moest immers royaal gevierd worden en dus huurden we een speelparadijs af, nodigden we ál onze dierbaren uit en maakten we er een feest van om nooit te vergeten.
Voor Macks tweede verjaardag ontvingen we alleen opa, oma en oom bij ons thuis. ‘Wat bijkletsen met een taartje’, was het idee. Tot de bewuste dag dichterbij kwam en ik – voordat ik het zelf ook maar enigszins doorhad – een dinotaart met bijpassende dinocupcakes bestelde en alles wat maar met dino’s te maken had (van dinobordjes en dinovlaggen tot dinoballonnen, dinopapier en een dinotafelkleed) in mijn digitale winkelmand gooide. ‘Hij wordt maar één keer twee’, werd mijn devies. En dat gelukzalige gevoel van een jaar geleden kwam weer omhoog.
Terwijl ik tijdens het versieren van de woonkamer de avond vóór Macks feestje plots als een snikkende sirene naar de ingepakte cadeaus staarde, drong het pas echt tot me door: niet alleen zijn eerste, vierde, zestiende of achttiende verjaardag, maar al z’n verjaardagen zijn bijzonder. Sterker nog: elke dag met Mack is bijzonder.
Vriend en ik haalden die nacht urenlang herinneringen op van het afgelopen jaar. We vertelden hoe trots we zijn op ons kind. Hoe goed hij het doet op zijn manier, hoe zachtaardig en hoe lief hij is. Hoe zelfstandig hij ineens wordt en ook hoe trots we op elkaar zijn; dat we het toch maar even flikken, zo als een team.
En ja, dan kan het huis nog zo bombastisch versierd zijn en vol met cadeaus liggen, als we dit gevoel ook het komende jaar weer kunnen meegeven aan onze peuter, dan is dat het allermooiste geschenk. Daar kan toch geen speelparadijs of dinofeest tegenop?”
Iedere ouder wil de eerste verjaardag van hun kind speciaal maken. Maar wat begon als een bescheiden feestje met familie en vrienden, eindigde voor Alaya in een groots evenement met een gastenlijst van honderd man, een ballonnenboog en een rekening waar ze liever niet te lang naar kijkt. Ze durft haar vriend niet te vertellen hoeveel ze heeft uitgegeven. Je leest het hier.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
