Beeld: Getty
Je werkt, je zorgt voor je kinderen, je draait wasjes en je doet ook geregeld een poging tot een sociaal leven. Het woord ‘balans’ zou je er alleen niet echt aan geven. Herkenbaar? Knoop dan deze 10 geboden in je oren. Zie het als liefdevol duwtje in de juiste richting.
De tijd waarin moeders voor de kinderen zorgden en vaders alleen maar werkten is voorbij. Want joehoe, het is geen 1950 meer! Maar helaas, ook bij stellen die keurig netjes evenveel werken en allebei weleens een poetslapje over het aanrecht halen, gaat er vaak toch nog het een en ander mis. Taakjes als de gezinsagenda (vol kinderfeestjes en schoolreisjes) bijhouden, traktaties maken, dokters-, tandarts- en consultatiebureauafspraken plannen en verjaardagen organiseren liggen nog vaak op het bordje van de moeder. Blijken we toch nog met één teentje in 1950 te staan! Vind je het gek dat je die werk-privébalans niet voelt als je in je eentje verantwoordelijk bent voor het gehele draaiboek van BV Gezin? Onze eerste tip is dan ook: kwak een deel van die zogenoemde ‘mental load’ lekker op het bordje van je partner (als je die hebt, natuurlijk). Je weet wel, op het bord naast het avondeten, dat jij natuurlijk heus niet elke avond in je eentje staat te bereiden. Want nogmaals: het is geen 1950 meer.
Heb je alle heisa binnenshuis in evenwicht? Dan is het tijd om naar externe hulptroepen te kijken. Oppas, opvang, nanny, gastouder: de kans is groot dat je al eens een van deze vleesgeworden godsgeschenken hebt ingeschakeld. Als je allebei werkt, dan moet je immers wel. Kleine kinderen schijn je niet alleen thuis te kunnen laten. Tenminste niet als het kind zelf en je gehele inboedel je lief is. Voel je niet bezwaard om ook eens een oppas in te schakelen buiten werkuren. Gewoon omdat je iets leuks wil doen. De leus ‘it takes a village to raise a child’ bestaat omdat ze vroeger daadwerkelijk met een heel dorp een kind grootbrachten. Het schijnt dat deze methode er niet alleen voor zorgde dat de moeder in kwestie niet doordraaide, maar dat kinderen ook best opknappen van meerdere volwassenen als voorbeeld. Nu hoef je natuurlijk niet bij een heel dorp te gaan aankloppen, maar een keertje een leuk familielid laten langskomen zodat jij en man/vrouwlief weer eens uit eten kunnen is heus niet te veel gevraagd.
De volgende stap in een fijne werk-privébalans is vrede sluiten met het idee dat er dus daadwerkelijk gewerkt en geprivé-t moet worden. Ofwel: het is oké dat je soms aan het werk bent en daardoor niet 24/7 aan je kinderen denkt. Of niet mee kan op schoolreisje. Het is ook oké dat je soms met je kinderen bent en daardoor niet 24/7 beschikbaar bent voor je baas. Daar hoef je je dus niet schuldig over te voelen. Geloof ons: de kans dat je kind later bij de therapeut op de bank zit te snikken omdat moeders niet meeging naar Koningin Julianatoren toen hij in groep zes zat, is nihil. De kans dat je wordt ontslagen omdat je om 18.00 uur je werktelefoon niet opnam, omdat je éven probeerde te voorkomen dat de outfit van je kind zou sneuvelen onder een lawine van rode pastasaus, is ook nihil.
Dat laatste brengt ons gelijk bij het volgende punt. Want soms zijn er namelijk wél leidinggevenden en collega’s die absoluut geen begrip hebben voor het feit dat je nageslacht op de wereld hebt gezet en dat jij daar eens in de zoveel tijd ook wat mee moet. Die ontzettend zuchten en steunen als een van je kinderen ziek is en jij geacht wordt die op te halen. Of die het maar belachelijk vinden dat het consultatiebureau alleen onder werktijd bezocht kan worden, dat er studiedagen bestaan of dat jij – godbetert – nóg een kind baart en wéér met zwangerschapsverlof moet. Hoe durf je! Dit soort types zijn er ook in de vriendschapshoek. Die ene vriendin zonder kinderen die het maar wát irritant vindt dat jij geen energie meer hebt om tot diep in de nacht in de lampen te hangen. Of die maar blijft zaniken over het feit dat jij niet meer drie weken lang met haar op vakantie gaat zoals jullie vroeger altijd deden, omdat je niet zolang bij je kinderen weg wil zijn. Terwijl ze zelf precies nul moeite doet om zich naar jouw planning te schikken. Nu zullen we je niet zomaar adviseren om ontslag te nemen of vriendschappen te beëindigen, maar één ding is zeker: dit soort mensen helpen niet. Hoe zul je je ooit in balans voelen als er continu mensen zijn die je het gevoel geven dat je tekortschiet? Gun jezelf begripvolle mensen om je heen. Mensen die begrijpen dat je soms even vijf minuutjes te laat bent omdat je baby vlak voor vertrek de oppas compleet onderscheet en het best lullig is om te midden van zo’n poepexplosie te vertrekken. En mensen die snappen dat een ziek kind vooral vervelend is voor jou en het kind zelf, en niet voor Carla van facility die nu even een dag langer op dat ene documentje moet wachten.
Op de volgende zaken mag je nee zeggen om te voorkomen dat je doordraait (maar eigenlijk mag je hier altijd nee op zeggen, ook als je niet doordraait):
– Als je gevraagd wordt na werktijd iets op te pakken of ergens op te reageren.
– Als die ene moeder vraagt of haar kind weer bij jullie thuis mag spelen, terwijl het andersom nooit kan.
– Als je wéér gevraagd wordt om op school te helpen, terwijl je dat al een miljoen keer gedaan hebt, en er ook ouders zijn die nooit een poot uitsteken.
– Als je een uitnodiging krijgt voor de zoveelste verjaardag/babyshower/bachelorette aka sociale verplichting en je het mentaal niet meer aankan.
– Als een familielid vraagt of je vaker kan langskomen terwijl je al op je tandvlees loopt.
– Als die ene vermoeiende schoolpleinmoeder koffie wil drinken zodat zij eindeloos kan roddelen en jij daar helemaal geen zin in hebt.
– Als je partner zijn huishoudelijke taken bij jou over de schutting bonjourt, omdat het bij hem/haar zo druk is op werk, terwijl jij het net zo druk hebt.
– Als je partner je iets laat doen onder het mom van ‘jij kan dat beter’ terwijl dat gelul is en hij/zij het niet eens probeert.
– Als iemand je om een gunst vraagt, terwijl je het er écht even niet bij kan hebben.
Baal je weleens dat je zoveel ballen omhoog moet houden en dat dit niet altijd lukt? Vraag jezelf dan eens af wáárom je al die ballen omhoog moet houden. En van wie. Ben je Pipo de Clown in het circus? Nee, dus geen jongleertrucs voor jou. Ben je vandaag heel productief geweest op werk, maar kon je in de avond alleen maar voor pampus op de bank liggen en even geen driehonderddelige treinbaan in elkaar zetten voor je kind? Boeien, morgen is er weer een dag om de fantastische moeder uit te hangen. Brengt ons gelijk bij het volgende punt…
Lekker belangrijk als je huis niet opgeruimd is! Als er iets is dat kan wachten is het dat wel. Oké, als de schimmel op de muren staat en de drollen in de pot drijven mag er best in actie gekomen worden, maar ervan uitgaande dat jij ’s avonds in bed ligt te balen omdat de grond slechts bezaaid ligt met speelgoed en er wat vaat op het aanrecht staat: laat het los. Morgen weer een dag. Of overmorgen. Ze maken er toch altijd binnen één nanoseconde weer een pestzooi van.
Extreem belangrijk als je de boel ook maar een béétje organisatorisch wil aanvliegen: de familieagenda. Hierin schrijf je alles op. Van verjaardagen tot tandartsafspraken, van etentjes met het werk tot vakanties, van schoolreisjes tot studiedagen, van playdates tot het zoveelste schoolinitiatief waarvoor je kind ineens verkleed moet komen of zelfgemaakte hapjes mee moet nemen of driehonderd wc-rollen moet verzamelen. Heel belangrijk: laat je partner hier ook met regelmaat in kijken. Anders ben je de boel alsnog alleen aan het bestieren en kun je al het bovenstaande net zo goed in een brief aan Sinterklaas schrijven (met daarbij het dringende verzoek of jij mee in die zak naar Spanje mag).
Om je in balans te voelen (maar ook om gewoonweg niet compleet door te draaien) is het belangrijk dat je ook af en toe wat tijd voor jezelf hebt. En dan bedoelen we niet dat je een paar keer per dag twee minuten in je eentje op de wc zit. Al wordt je dat door jonge kinderen ook vaak niet gegund. We hebben het echt over minimaal een paar uur (maar het mag natuurlijk ook een heel weekend zijn, doe eens gek) voor jezelf. Hoe je die uren doorbrengt, maakt niet zoveel uit. Of je nou de hele dag in bed gaat liggen en het nieuwe seizoen van The secret lives of mormon wives gaat bingen (daar judgen we helemaal niet over) of je je liever acht uur lang laat masseren: het is allemaal goed – al is het ene iets prijziger dan het andere. O, en heb je een kind dat nog een dutje doet overdag? Pak die me-time! Ga nooit, maar dan ook nooit, proberen om zeshonderd dingen gedaan te krijgen tijdens dat ene dutje. Het ding met dutjes is namelijk dat je nooit weet hoelang ze duren. Voor je het weet sta jij weer te vloeken omdat je midden in een werkmail zit en je kind alweer wakker is. Voorkom dat en ga gewoon op de bank liggen.
Blijf je nou altijd en eeuwig het gevoel houden dat je achter de feiten aanloopt? Prioriteren kun je leren! Maak een lijstje met je to do’s en zet ze op volgorde van hoe belangrijk ze zijn. Boodschappen doen als de koelkast leeg is en je hele gezin bijna uitsterft is bijvoorbeeld belangrijker dan de washandjes strijken. En bij je schoonmoeder langsgaan om te zorgen dat ze haar medicijnen inneemt mag iets hoger op de lijst dan het vriendenboekje van Pietje Puk uit groep 2 invullen. Zo, na deze fantastische voorbeelden denken we dat je het verder zelf wel kan.
Je las dit artikel eerder in onze editie Back to work
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
Soms denk je dat je het puberleven onder controle hebt… tot je ineens een woedende ouder in je inbox vindt. Met woorden als schade, tapijt en camerabeelden. En voor je het weet zit je met een Tikkie van 390 euro en een zoon die zich van geen kwaad bewust is.
