Beeld: Canva
Je kind stoot z’n knie. Tranen. Je peuter krijgt z’n banaan in twee stukken terwijl-ie hem HEEL wilde. Tranen. En die prik bij de dokter? Juist. Tranen.
En voor je het weet, floept-ie eruit: “Niet huilen.” Heel begrijpelijk. Want als ouder wil je je kind troosten en het liefst dat verdriet meteen oplossen. Maar volgens de Amerikaanse verpleegkundig specialist Natalie Rhodes is dit juist een zinnetje dat we beter wat minder vaak kunnen gebruiken. Vooral bij jongens.
Volgens Rhodes leren kinderen nog volop wat emoties betekenen en hoe ze ermee om moeten gaan. Iets wat voor jou totaal onbelangrijk lijkt – ja, die verkeerd opengemaakte banaan smaakt écht nog hetzelfde – kan voor een peuter op dat moment voelen als een regelrechte ramp.
Juist daarom is het belangrijk hoe we reageren. Vooral jongens krijgen volgens Rhodes nog vaak onbewust de boodschap mee dat boos zijn prima is, maar dat verdriet en angst minder welkom zijn. Door “niet huilen” te zeggen, verdwijnt dat verdriet natuurlijk niet. Een kind kan er wél van leren dat het zo’n gevoel beter voor zichzelf kan houden.
Rhodes maakt de vergelijking met volwassenen: stel dat jij compleet overstuur bent en je partner zegt doodleuk: “Stop met huilen.” Grote kans dat je daar niet bepaald van opknapt. Waarom zou dat bij een kind anders zijn?
Dat betekent natuurlijk niet dat je iedere driftbui maar z’n gang moet laten gaan. Het gaat erom dat je gevoel en gedrag van elkaar scheidt. Boos zijn mag, slaan niet. Verdrietig zijn mag, speelgoed naar je broer gooien niet.
Je kunt het gevoel dus erkennen en tegelijkertijd een grens stellen. Bijvoorbeeld: “Ik zie dat je boos bent. Dat mag, maar slaan mag niet.” Zo leert je kind dat het gevoel er mag zijn, zonder dat álles wat daar vervolgens uit voortkomt ook oké is.
En wat zeg je dan als de tranen komen? Dat hoeft volgens Rhodes helemaal niet ingewikkeld te zijn. “Ik zie dat je verdrietig bent. Het is oké om te huilen. Ik ben bij je.” Of vraag simpelweg: “Wil je even ruimte of wil je een knuffel?” Daarmee geef je je kind op zo’n overweldigend moment een beetje controle terug.
En floept “niet huilen” er morgen tóch weer uit? Geen paniek. Het gaat er niet om dat je iedere peuteruitbarsting ineens pedagogisch perfect opvangt. Het gaat er vooral om dat je kind leert dat alle gevoelens er mogen zijn. En dat je daarna samen kunt ontdekken wat je ermee doet.
Hier vind je vijf succesvolle manieren om je kind te helpen met het reguleren van emoties.
Bron: Today
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
