Beeld: Canva
“Even wachten, hoor, mama moet dit appje nog beantwoorden.” Hoe vaak per dag zeg jij dit tegen je kind?
Meestal voelt het onschuldig, maar toch blijkt dat kinderen zo’n moment heel anders beleven dan wij.
Volgens psychologen snappen jonge kinderen prima dat papa of mama even de kamer uitloopt. Je bent weg, maar je komt ook weer terug. Dat is duidelijk. Een ouder die naast ze op de bank zit, maar volledig opgaat in een telefoon? Dat is veel verwarrender. Je bent er lichamelijk wel, maar met je aandacht niet. Voor een kind voelt dat alsof de deur openstaat, maar toch op slot zit.
Misschien herken je het wel. Je bent met je kind aan het spelen, je telefoon trilt en je kijkt heel even. Alleen is dat “heel even” voor een kind vaak precies lang genoeg om je afwezigheid te merken.
Psychologen verwijzen naar een bekend experiment waarbij een moeder tijdens het spelen ineens stopt met reageren. Geen glimlach, geen oogcontact, geen reactie. Baby’s proberen vervolgens van alles om weer contact te maken. Ze lachen harder, reiken naar hun ouder en raken uiteindelijk overstuur als die reactie uitblijft.
En precies dat gebeurt ook – in het klein – wanneer we op onze telefoon kijken. Ons gezicht verandert. We reageren minder. En kinderen gaan harder hun best doen om onze aandacht terug te krijgen. Misschien verklaart dat ook waarom je peuter precies op het moment dat jij een appje opent ineens álles tegelijk nodig heeft.
Onderzoekers vroegen kinderen hoe ze zich voelen als hun ouders veel op hun telefoon zitten. Hun antwoorden waren verrassend eerlijk. Ze voelden zich verdrietig. Minder belangrijk. Soms zelfs eenzaam.
Niet omdat hun ouders slechte ouders zijn. Maar omdat kinderen de reden achter ons telefoongebruik nog niet begrijpen. Zij zien alleen dat iets in onze hand op dat moment belangrijker lijkt dan zijzelf. Best confronterend.
Voel je nu vooral niet schuldig. Iedere ouder doet dit. We regelen nu eenmaal ons leven via onze telefoon. We appen de oppas, beantwoorden een mail van school of zoeken op hoe je een vlek uit een wit shirt krijgt.
Eén middag waarop je wat vaker op je scherm kijkt, richt echt niet meteen schade aan. Waar psychologen vooral naar kijken, is het patroon. Is er ook genoeg tijd waarop je kind wél weet: nu heb ik mama of papa helemaal voor mezelf?
Gelukkig hoeft niemand zijn telefoon de deur uit te gooien. Een paar kleine gewoontes kunnen al helpen. Leg bijvoorbeeld tijdens het eten je telefoon weg. Of spreek met jezelf af dat als je kind iets wil vertellen, je eerst opkijkt voordat je verder scrollt.
En misschien wel de mooiste tip: benoem wat je doet. Zeg niet alleen: “Wacht even.” Zeg liever: “Ik zie je. Ik maak dit berichtje af en daarna ben ik helemaal van jou.” Dat kost nog geen vijf seconden, maar voor een kind maakt het een wereld van verschil. Het voelt zich gezien.
Kinderen verwachten geen perfecte ouders. Ze verwachten ook niet dat je de hele dag op de grond zit mee te spelen. Wat ze wél nodig hebben, is het vertrouwen dat ze je kunnen bereiken als het belangrijk is.
Jamie gaf haar oude telefoon aan haar zoon toen hij vier werd. Zijn jongere broertje kreeg er een zes maanden na zijn geboorte. Waarom? Dat lees je hier.
Bron: Bolde
Kinderen onthouden niet alleen wat ouders voor hen doen, maar ook hoe ze zich door hun woorden laten voelen. Een opmerking die voor een ouder misschien onschuldig of praktisch bedoeld lijkt, kan jarenlang bij een kind blijven hangen. Zeker wanneer gevoelens regelmatig worden weggewuifd of kinderen het idee krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Roze beschuit met muisjes voor Patricia Bierings. De realityster, bekend van het achtste seizoen van Married at First Sight, is moeder geworden van haar eerste kindje.
Kinderen spelen het liefst waar ze zich vrij voelen, maar als ouder bepaal je natuurlijk ook waar die vrijheid eindigt. Alleen had Saar nooit verwacht dat een paar vieze voeten genoeg zouden zijn om een speelvriendschap ineens ingewikkeld te maken.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
