Beeld: Canva
“Even wachten, hoor, mama moet dit appje nog beantwoorden.” Hoe vaak per dag zeg jij dit tegen je kind?
Meestal voelt het onschuldig, maar toch blijkt dat kinderen zo’n moment heel anders beleven dan wij.
Volgens psychologen snappen jonge kinderen prima dat papa of mama even de kamer uitloopt. Je bent weg, maar je komt ook weer terug. Dat is duidelijk. Een ouder die naast ze op de bank zit, maar volledig opgaat in een telefoon? Dat is veel verwarrender. Je bent er lichamelijk wel, maar met je aandacht niet. Voor een kind voelt dat alsof de deur openstaat, maar toch op slot zit.
Misschien herken je het wel. Je bent met je kind aan het spelen, je telefoon trilt en je kijkt heel even. Alleen is dat “heel even” voor een kind vaak precies lang genoeg om je afwezigheid te merken.
Psychologen verwijzen naar een bekend experiment waarbij een moeder tijdens het spelen ineens stopt met reageren. Geen glimlach, geen oogcontact, geen reactie. Baby’s proberen vervolgens van alles om weer contact te maken. Ze lachen harder, reiken naar hun ouder en raken uiteindelijk overstuur als die reactie uitblijft.
En precies dat gebeurt ook – in het klein – wanneer we op onze telefoon kijken. Ons gezicht verandert. We reageren minder. En kinderen gaan harder hun best doen om onze aandacht terug te krijgen. Misschien verklaart dat ook waarom je peuter precies op het moment dat jij een appje opent ineens álles tegelijk nodig heeft.
Onderzoekers vroegen kinderen hoe ze zich voelen als hun ouders veel op hun telefoon zitten. Hun antwoorden waren verrassend eerlijk. Ze voelden zich verdrietig. Minder belangrijk. Soms zelfs eenzaam.
Niet omdat hun ouders slechte ouders zijn. Maar omdat kinderen de reden achter ons telefoongebruik nog niet begrijpen. Zij zien alleen dat iets in onze hand op dat moment belangrijker lijkt dan zijzelf. Best confronterend.
Voel je nu vooral niet schuldig. Iedere ouder doet dit. We regelen nu eenmaal ons leven via onze telefoon. We appen de oppas, beantwoorden een mail van school of zoeken op hoe je een vlek uit een wit shirt krijgt.
Eén middag waarop je wat vaker op je scherm kijkt, richt echt niet meteen schade aan. Waar psychologen vooral naar kijken, is het patroon. Is er ook genoeg tijd waarop je kind wél weet: nu heb ik mama of papa helemaal voor mezelf?
Gelukkig hoeft niemand zijn telefoon de deur uit te gooien. Een paar kleine gewoontes kunnen al helpen. Leg bijvoorbeeld tijdens het eten je telefoon weg. Of spreek met jezelf af dat als je kind iets wil vertellen, je eerst opkijkt voordat je verder scrollt.
En misschien wel de mooiste tip: benoem wat je doet. Zeg niet alleen: “Wacht even.” Zeg liever: “Ik zie je. Ik maak dit berichtje af en daarna ben ik helemaal van jou.” Dat kost nog geen vijf seconden, maar voor een kind maakt het een wereld van verschil. Het voelt zich gezien.
Kinderen verwachten geen perfecte ouders. Ze verwachten ook niet dat je de hele dag op de grond zit mee te spelen. Wat ze wél nodig hebben, is het vertrouwen dat ze je kunnen bereiken als het belangrijk is.
Jamie gaf haar oude telefoon aan haar zoon toen hij vier werd. Zijn jongere broertje kreeg er een zes maanden na zijn geboorte. Waarom? Dat lees je hier.
Bron: Bolde
Een nieuwe schooldag betekent meestal rennende kinderen, geroep op de gang en hier en daar een rugzak die net iets te enthousiast tegen een muur knalt. Maar niet bij basisschool De Oversteek in Nijmegen-Noord.
Aan de buitenkant kan alles er prima uitzien, terwijl het vanbinnen compleet anders voelt. Miljuschka Witzenhausen vertelt in een gesprek in GRAPES Podcast hoe zwaar ze het tijdens een moeilijke periode had.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Voor Freek Rikkerink (33) is het leven sinds zijn diagnose ingrijpend veranderd, maar hij weigert zich volledig door zijn ziekte te laten bepalen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Vicky haar twijfel. Haar dochter (7) wordt sinds kort ’s nachts wakker door nachtmerries en wil dan graag samen slapen met haar ouders. Zelf vindt ze het heerlijk, maar haar man denkt daar anders over.
Emélie was het gezeur van haar zoon zat. Vorig schooljaar zei hij ook elke dag dat hij ziek was, en nu het nieuwe schooljaar weer is begonnen, ging hij daar meteen mee verder. Alleen blijk hij nu toch wel degelijk wat te hebben.
