Freek Rikkerink over gezondheidssituatie: ‘Dan kom je in een constante worsteling met het leven’
Voor Freek Rikkerink (33) is het leven sinds zijn diagnose ingrijpend veranderd, maar hij weigert zich volledig door zijn ziekte te laten bepalen.
Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Vicky haar twijfel. Haar dochter (7) wordt sinds kort ’s nachts wakker door nachtmerries en wil dan graag samen slapen met haar ouders. Zelf vindt ze het heerlijk, maar haar man denkt daar anders over.
Vicky (32): “Mijn dochter is zeven jaar en heeft sinds kort last van nachtmerries. Soms hoor ik haar al voordat ze bij onze slaapkamer is. Dan staat ze naast mijn bed met haar slaperige hoofd en zegt ze zacht: ‘Mama, ik heb een nare droom gehad. Mag ik bij jullie?’
Natuurlijk weet ik dat ze prima in haar eigen bed kan slapen. Ze is tenslotte zeven en heeft dat jarenlang zonder problemen gedaan. Maar als ze eenmaal tussen ons in ligt, kan ik er ook gewoon van genieten. Dat warme kinderlichaam tegen me aan, haar hoofd op mijn arm en het moment waarop ik voel dat ze langzaam weer ontspant. Ik vind het eigenlijk heerlijk.
Misschien komt dat ook doordat ik het gevoel van vroeger nog zo goed ken. Als kind tussen je ouders in liggen na een enge droom en voelen: hier ben ik veilig. Hier kan niemand me wat maken. Alsof de wereld buiten de slaapkamer even niet bestaat. Blijkbaar vind ik het nu net zo fijn om mijn dochter datzelfde gevoel te geven.
Mijn man denkt daar alleen anders over. Hij vindt het vreselijk als ze bij ons in bed komt liggen. Hij slaapt slechter, vindt dat ze op haar leeftijd gewoon in haar eigen bed hoort en is bang dat ze eraan gewend raakt. Hij zegt daarom regelmatig: ‘Ze moet leren dat haar eigen bed veilig is.’ Dat snap ik ergens ook wel. Maar als ik haar daar midden in de nacht zie staan met tranen in haar ogen, vind ik het moeilijk om haar terug te sturen.
Ik snap mijn man ergens ook wel. Als we haar iedere keer na een nachtmerrie bij ons in bed laten slapen, kan het natuurlijk een gewoonte worden. En misschien wordt het over een tijdje inderdaad lastiger om haar weer in haar eigen bed te krijgen. Tegelijkertijd vraag ik me af wat daar nu eigenlijk zo erg aan is. Ze is zeven, maar op zo’n moment voelt ze zich gewoon weer even klein. Ze zoekt haar veilige plek en wij zijn nu eenmaal haar ouders.
Mijn gevoel zegt: als ze behoefte heeft aan ons, mag ze best af en toe bij ons komen liggen. Misschien heeft ze die extra veiligheid nu gewoon even nodig. Toch wil ik mijn man ook niet het gevoel geven dat zijn nachtrust er niet toe doet. Hoe doen andere ouders dit?