Nieuwe studie: waarom je je jongste kind het meest in de gaten moet houden met schermtijd
Wil jij de schermtijd van je kinderen flink inperken? Volgens onderzoekers kun je je dan het beste focussen op je jongste kind.
Beeld: Canva
Je kent het wel. Het is ochtend. Eén schoen is spoorloos verdwenen, het ontbijt wordt “vies” verklaard en ineens is iedereen boos terwijl jij alleen maar de deur uit wilt. Voor voormalig gijzelings- en crisisonderhandelaar (ja, echt) Nicky Perfect is dit allemaal bekend terrein.
Nicky is moeder, werkte ruim dertig jaar bij de Metropolitan Police én was tien jaar lang internationaal gijzelings- en crisisonderhandelaar bij New Scotland Yard. En ja: dezelfde skills die ze gebruikte in levensgevaarlijke situaties, werken ook prima bij kinderen die hun jas niet aan willen trekken.
In de BBC-podcast Parenting Download vertelt ze dat opvoeden en onderhandelen meer met elkaar gemeen hebben dan je denkt. Niet omdat kinderen gevaarlijk zijn (gelukkig niet), maar omdat emoties, controle en vertrouwen in beide situaties allesbepalend zijn.
Nicky vergelijkt kinderen absoluut niet met criminelen. Wat ze wél benadrukt, is de druk die ouders voelen. Eén verkeerd woord en het is huilen. Eén te snelle reactie en je zit midden in een driftbui. In haar werk dacht ze eerst na en sprak ze daarna. Thuis reageren we vaak precies andersom.
Haar belangrijkste boodschap: opvoeden gaat niet over winnen. Het gaat over de verbinding bewaren, ook als emoties hoog oplopen en iedereen overprikkeld is.
Kinderen testen grenzen omdat ze autonomie willen. En eerlijk is eerlijk: “Omdat ik het zeg” stopt misschien het gesprek, maar niet het gemopper. Daarom werkt Nicky met wat zij een ‘keuze-zonder-keuze’ noemt. Het eindresultaat staat vast, maar het kind mag kiezen hoe het gebeurt. De jas móét aan, maar trek je ’m alvast binnen aan of buiten? Groenten worden gegeten, maar ga je voor broccoli of bloemkool? Voor jou verandert er weinig. Voor je kind voelt het alsof er controle is. En dat scheelt verrassend veel strijd.
Een van haar sterkste tips: wacht 90 seconden voordat je reageert in een emotioneel moment. Dat geeft je brein net genoeg tijd om te kalmeren, zodat je niet iets zegt wat je later moet terugnemen. Een FBI-agent zei ooit tegen haar: je kunt mensen niet veranderen, alleen je reactie. Dat geldt thuis net zo hard. Soms is de beste reactie simpelweg eerlijkheid: “Dit voelt nu niet goed. Ik kom hier zo op terug.” Stilte is een vorm van zelfbeheersing. En kinderen voelen dat haarfijn aan.
Als co-ouder gebruikte Nicky deze pauze ook privé. Toen haar stiefdochter na een verhuizing aangaf kerstmis liever bij haar vader te willen doorbrengen, deed dat pijn, logisch. Maar in plaats van te reageren, stopte ze. Ze herinnerde zichzelf eraan: deze dag is van het kind, niet van mij. Door die pauze ontstond er ruimte voor een gesprek.
Kinderen weigeren bedtijd niet omdat ze slaap haten. Ze weigeren omdat spelen ineens wordt afgepakt. Wat voor ons een simpele instructie is, voelt voor hen als verlies van vrijheid. Nicky’s tip: bereid voor in plaats van te verrassen. Vertel eerder op de avond wat er gaat gebeuren. Geef ze tijd om emotioneel te schakelen. Als kinderen weten wat eraan komt, voelt zelfs iets vervelends minder bedreigend.
Eén rode draad loopt door al haar advies: kinderen reageren beter op eerlijkheid dan we vaak denken. Leg rustig uit waarom iets moet. Niet eindeloos, maar wees wel duidelijk. Wanneer kinderen zich gehoord voelen, ontstaat er meer bereidheid om mee te werken. Nicky ziet de kinderen niet als het probleem, maar als mensen die nog moeten leren omgaan met grote gevoelens. En alleen die gedachte kan de sfeer in huis al compleet veranderen.
Disclaimer: Dit artikel is gebaseerd op uitspraken van Nicky Perfect in de BBC-podcast Parenting Download. Het vervangt geen professioneel opvoedkundig of mentaal gezondheidsadvies. Elk gezin is anders, haal eruit wat voor jou werkt.