Beeld: Canva
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
Natuurlijk wil je dat je kind zelfstandig wordt. Dat is tenslotte het doel. Maar stiekem hoop je ook dat hij of zij later nog graag langskomt voor een kop koffie. Dat je appjes krijgt. Dat je onderdeel blijft van zijn of haar leven. Maar hoe zorg je ervoor dat die band hecht blijft, ook als je kind volwassen is?
Opvoedcoach Reem Raouda bestudeerde honderden kinderen en zag een opvallend patroon. Ouders die een warme, hechte relatie met hun volwassen kinderen hebben, doen vaak juist een aantal dingen níét.
Soms is het ontzettend verleidelijk om alles te willen sturen. Doe dit. Doe dat niet. Trek je jas aan. Maak je huiswerk. Ruim je kamer op. Maar volgens Raouda levert verbinding op de lange termijn veel meer op dan controle.
Ouders die dicht bij hun kinderen blijven, hoeven niet altijd het laatste woord te hebben. Zij kiezen vaker voor samenwerken dan voor afdwingen. In plaats van: “Omdat ik het zeg”, zeggen ze: “Laten we samen kijken hoe we dit kunnen oplossen.” Dat voelt misschien minder daadkrachtig, maar het zorgt er wel voor dat kinderen zich gehoord voelen.
“Ach joh, zo erg is het niet.” “Wees niet zo gevoelig.” “Kom op, niet huilen.” We hebben het allemaal weleens gezegd. Vaak met de beste bedoelingen. Toch leren kinderen hierdoor onbewust dat hun gevoelens er eigenlijk niet mogen zijn.
Ouders die een sterke band opbouwen, maken emoties veilig. Ze proberen verdriet, boosheid of teleurstelling niet meteen op te lossen, maar erkennen eerst wat hun kind voelt. Soms is een simpele: “Dat was echt rot hè?” al genoeg. Want niet elk gevoel hoeft gefikst te worden.
Sommige kinderen zijn rustig. Andere zijn luidruchtig. Sommigen zijn gevoelig. Anderen juist heel uitgesproken. En niet iedere eigenschap past altijd binnen het plaatje dat we vooraf in ons hoofd hadden. Toch voelen kinderen haarfijn aan wanneer ze het idee krijgen dat ze anders zouden moeten zijn.
Ouders die dichtbij hun kinderen blijven, geven hun kind het gevoel: jij mag er zijn zoals je bent. Dat betekent niet dat alles zomaar mag. Wel dat een kind nooit het gevoel krijgt dat het een probleem is dat opgelost moet worden.
Een goed rapport, een gewonnen wedstrijd, een diploma. We zijn trots op onze kinderen als ze iets bereiken. Logisch. Maar kinderen hebben ook behoefte aan ouders die er net zo goed zijn wanneer iets mislukt.
Die niet alleen vragen: “Heb je gewonnen?” Maar ook: “Hoe voelde dat voor je?” Kinderen die weten dat ze geliefd zijn, ongeacht hun prestaties, ontwikkelen vaak meer zelfvertrouwen én blijven makkelijker verbonden met hun ouders.
Een fout gemaakt? Gelogen? Een verkeerde keuze gemaakt? Dat zijn vaak precies de momenten waarop ouders schrikken, boos worden of direct met een oordeel klaarstaan. Maar juist dan hebben kinderen behoefte aan een veilige plek.
Ouders die een sterke relatie behouden met hun kinderen, reageren vaker met nieuwsgierigheid dan met veroordeling. In plaats van: “Waar was je nou weer mee bezig?” Vragen ze: “Vertel eens wat er gebeurde.” Dat betekent niet dat er geen grenzen zijn. Wel dat een kind zich veilig genoeg voelt om eerlijk te blijven.
Misschien wel de lastigste van allemaal, want hoe graag we het ook goed willen doen: we maken fouten. We reageren te fel. Trekken verkeerde conclusies. Hebben een slechte dag. Ouders die een hechte band met hun kinderen hebben, durven dat toe te geven.
Een oprechte: “Dat had ik anders moeten aanpakken. Het spijt me,” doet meer voor een relatie dan veel mensen denken. Sterker nog: kinderen leren hierdoor dat fouten maken menselijk is én dat relaties hersteld kunnen worden.
Geen enkele ouder doet dit allemaal perfect. Gelukkig maar. Kinderen hebben geen perfecte ouders nodig. Wat ze nodig hebben, zijn ouders bij wie ze zich gezien, gehoord en geaccepteerd voelen.
Ouders bij wie ze terechtkunnen als het goed gaat, maar vooral ook als het even helemaal niet goed gaat. En misschien is dat wel de mooiste gedachte van allemaal: dat de kleine momenten van verbinding van nu, de basis leggen voor de relatie die je later met je volwassen kind hebt.
Kinderen hebben vaak veel meer behoefte aan positieve aandacht dan we denken. Ouders die de 5:1 regel aanhouden, versterken de band met hun kind. Je leest er hier meer over.
Bron: CNBC
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Met een musicalster als moeder en een zanger, acteur en presentator als vader is het misschien niet zo verrassend dat ook de kinderen van Jim Bakkum en Bettina Holwerda interesse tonen in het podium. Toch kijken de twee ouders bewust naar hoe ze daarmee omgaan. Talent stimuleren doen ze zeker, maar hun kinderen beschermen blijft […]
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
