Beeld : Canva
De laatste jaren wordt gentle parenting steeds populairder. Vooral voor jonge ouders die oude opvoedmethodes (denk: streng, autoritair en vol taboes rond emoties) willen loslaten. In plaats daarvan draait het bij deze opvoedstijl om drie dingen: ouders die hun eigen emoties in toom houden, kinderen leren omgaan met hun gevoelens en een flinke dosis knuffels en warmte. Klinkt als een droom, toch?
Toch waarschuwen experts dat dit ideaalbeeld een keerzijde heeft. Psychologieprofessor Annie Pezalla zegt dat veel ouders in een burn-out raken, omdat ze koste wat het kost perfect zacht willen opvoeden. Het resultaat? Kinderen die soms niet per se slecht opgevoed zijn, maar wel vage grenzen hebben, verward raken of simpelweg vermoeiende gewoontes ontwikkelen. Dat is ook merkbaar voor de omgeving en zorgt wel eens voor ergernissen bij de oude generatie. We zetten er vijf daarvan op een rij.
Wanneer ouders hun kinderen straffen omdat ze emoties tonen, leren ze hen dat kwetsbaarheid en expressie per se slecht zijn, zoals een studie in het Psychological Inquiry stelt. Daarom laten gentle parents hun kinderen meestal voelen wat ze willen, zelfs als dat afwijkt van sociale normen of hun eigen ‘emotionele technieken’, zoals een driftbui in de supermarkt. Zo’n tantrum in het openbaar wordt niet door iedereen begrepen.
Een knuffel van opa? Nee. Hand geven aan de buurvrouw? Nee. Omdat gentle parenting draait om autonomie, leren kinderen al vroeg hun grenzen aangeven. Mooi voor hun zelfvertrouwen, maar voor anderen voelt het soms lomp.
Zelf nee zeggen lukt dus prima, maar een afwijzing van een ander? Dat is vaak lastiger. Volgens onderzoekers in Journal of Family Psychology worstelen deze kinderen vaak met frustratie als hun wil niet doorgaat.
Door geen oogcontact te maken, leren kinderen van gentle parents hun rust te bewaren. Alleen kan het vermijden van oogcontact voor sommigen ook overkomen als bot of ongemakkelijk.
Ze leren dat hun eigen behoeften topprioriteit zijn, en vergeten soms rekening te houden met anderen. Psycholoog Becky Kennedy legt het zo uit: “Je bent het middelpunt van míjn wereld, maar niet van de wereld.” Alleen krijgen kinderen dat laatste niet altijd mee.
Een artikel in Frontiers in Psychology laat zien dat kinderen die warmte en discipline krijgen, minder agressief zijn. Maar zonder duidelijke grenzen denken gentle kids al snel dat de wereld zich net zo aanpast als hun ouders dat doen.
Gentle parenting: je komt het overal tegen. Maar is het ook goed voor je kind? Of leren we onze kinderen juist niet om met teleurstellingen om te gaan? Twee opvoedexperts leggen uit waarom deze populaire methode lang niet zo zacht is als hij lijkt en of hij wel werkt. Je leest het hier.
Bron: Frontiers in Psychology
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
