Beeld: Canva
Een peuter die overal ‘nee’ op zegt. Een basisschoolkind dat volledig opgaat in de vriendengroep. Een puber die doet alsof jij de meest gênante persoon op aarde bent. Vermoeiend? Absoluut. Maar volgens de Amerikaanse psychotherapeut Lindsay Gibson is dit juist een teken dat de emotionele ontwikkeling van je kind goed verloopt.
Veel ouders denken bij emotionele volwassenheid aan een kind dat rustig blijft, goed luistert en altijd netjes zijn gevoelens onder woorden brengt. Maar zo werkt het niet.
Volgens Gibson gaat emotionele volwassenheid over iets heel anders: leren begrijpen wat je voelt, jezelf steeds beter leren kennen en gezonde relaties opbouwen. Dat proces begint al als kinderen heel jong zijn en ontwikkelt zich stap voor stap.
Rent je peuter standaard de andere kant op? Is ‘nee’ het favoriete woord van de dag? Gefeliciteerd.
Juist in deze fase ontdekken kinderen dat ze een eigen wil hebben. Ze zoeken de grenzen op, willen alles zelf doen en testen hoeveel invloed ze hebben op de wereld. En hoewel dat soms behoorlijk vermoeiend is, hoort het er helemaal bij.
Het mooie? Na al dat ontdekken komen ze nog steeds bij je terug voor een knuffel, troost of bevestiging. Dat voortdurende heen-en-weer tussen zelfstandigheid en veiligheid is precies wat je wilt zien.
Ineens is de mening van een klasgenoot belangrijker dan die van jou. Welkom in de basisschooljaren.
Kinderen leren in deze periode hoe vriendschappen werken, hoe ze samenwerken en waar ze zelf binnen een groep passen. Dat ze soms uren kunnen piekeren over een ruzie op het schoolplein of wie er naast wie zit in de klas? Dat is misschien niet altijd gezellig, maar wel heel normaal.
Ook zie je vaak dat kinderen graag iets willen maken, bouwen of ergens goed in willen worden. Ze ontdekken steeds meer wie ze zijn.
En dan breekt de fase aan waarin jouw aanwezigheid op het schoolplein ongeveer even wenselijk is als sokken in sandalen.
Pubers zoeken hun eigen identiteit. Ze trekken meer naar vrienden toe, willen privacy en experimenteren met kleding, muziek of hobby’s. Dat voelt soms alsof ze zich van je afzetten, maar eigenlijk oefenen ze met zelfstandig worden. En hoe lastig dat soms ook is: probeer het niet persoonlijk op te vatten.
Misschien wel de grootste opluchting die Gibson ons kan bieden: kinderen hebben geen perfecte ouders nodig. Iedere ouder schiet weleens uit z’n slof, reageert te kortaf of heeft simpelweg een slechte dag. Dat is niet wat de band met je kind bepaalt.
Veel belangrijker is wat je daarna doet. Excuses maken. Benoemen wat er gebeurde. Luisteren naar hoe je kind zich voelde. Juist daardoor leert een kind dat relaties niet stukgaan als er iets misgaat, maar dat je ruzie kunt herstellen.
Nog een inzicht dat veel ouders zullen herkennen: we willen problemen vaak meteen oplossen. “Ach joh, morgen is iedereen dat alweer vergeten.” “Zo erg is het toch niet?”
Goed bedoeld, maar volgens Gibson werkt iets anders beter. Voor een kind is een ruzie met een vriendje net zo groot als voor jou een conflict op je werk. Luister eerst. Vraag door. En vraag daarna pas: ‘Wat heb je van mij nodig?’
Nog zo’n kleine gewoonte met een groot effect: laat je kind zelf praten. Bestelt je kind een ijsje? Laat hem of haar het zelf vragen. Wil je kind iets weten in de winkel? Geef de ruimte om zelf het woord te nemen. Door kinderen serieus te nemen en zelf te laten oefenen, leren ze dat hun stem ertoe doet.
Emotioneel volwassen kinderen groeien niet op dankzij perfecte ouders. Ze groeien op dankzij ouders die beschikbaar zijn. Die fouten durven toe te geven. Die luisteren. En bij wie kinderen steeds weer terug durven komen.
Dus die peuter die je compleet uitdaagt, de negenjarige die alleen nog maar over vriendinnen praat of de puber die je het liefst twintig meter achter zich laat lopen? Die zijn precies bezig met wat ze moeten doen. En nogmaals: neem het niet persoonlijk op 😉
“Underparenting” is dé opvoedtrend van dit moment en zorgt voor een veerkrachtig kind. Dit is hoe je het aanpakt, je leest het hier.
Bron: Motherly
Achter iedere moeder schuilt óók gewoon een vrouw. In Rollebollen delen moeders hun meest persoonlijke verhalen over seks, verlangen, liefde en alles wat zich afspeelt als de slaapkamerdeur dichtgaat. Deze week Karin, die er door een ontzettend ongemakkelijke situatie achter kwamen dat de wandjes van de hotelkamer wel erg dun bleken.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.
Even opletten als je de afgelopen maanden in Frankrijk condooms hebt gekocht. Zo’n 300.000 exemplaren zijn mogelijk niet veilig en worden teruggeroepen.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Achter iedere moeder schuilt óók gewoon een vrouw. In Rollebollen delen moeders hun meest persoonlijke verhalen over seks, verlangen, liefde en alles wat zich afspeelt als de slaapkamerdeur dichtgaat. Deze week Suzanne, wiens scheiding een opleving betekende voor haar seksleven.
