Zo ziet emotionele ontwikkeling bij kinderen eruit: goed nieuws, je dwarse peuter ligt precies op schema

adhd nee kinderen Beeld: Canva
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 4 minuten

Een peuter die overal ‘nee’ op zegt. Een basisschoolkind dat volledig opgaat in de vriendengroep. Een puber die doet alsof jij de meest gênante persoon op aarde bent. Vermoeiend? Absoluut. Maar volgens de Amerikaanse psychotherapeut Lindsay Gibson is dit juist een teken dat de emotionele ontwikkeling van je kind goed verloopt.

Lees verder onder de advertentie

Emotioneel volwassen worden is méér dan lief gedrag

Veel ouders denken bij emotionele volwassenheid aan een kind dat rustig blijft, goed luistert en altijd netjes zijn gevoelens onder woorden brengt. Maar zo werkt het niet.

Volgens Gibson gaat emotionele volwassenheid over iets heel anders: leren begrijpen wat je voelt, jezelf steeds beter leren kennen en gezonde relaties opbouwen. Dat proces begint al als kinderen heel jong zijn en ontwikkelt zich stap voor stap.

Peuters (1-3 jaar): lekker dwars? Graag zelfs

Rent je peuter standaard de andere kant op? Is ‘nee’ het favoriete woord van de dag? Gefeliciteerd.

Juist in deze fase ontdekken kinderen dat ze een eigen wil hebben. Ze zoeken de grenzen op, willen alles zelf doen en testen hoeveel invloed ze hebben op de wereld. En hoewel dat soms behoorlijk vermoeiend is, hoort het er helemaal bij.

Het mooie? Na al dat ontdekken komen ze nog steeds bij je terug voor een knuffel, troost of bevestiging. Dat voortdurende heen-en-weer tussen zelfstandigheid en veiligheid is precies wat je wilt zien.

Basisschoolleeftijd (5-11 jaar): alles draait om vrienden

Ineens is de mening van een klasgenoot belangrijker dan die van jou. Welkom in de basisschooljaren.

Kinderen leren in deze periode hoe vriendschappen werken, hoe ze samenwerken en waar ze zelf binnen een groep passen. Dat ze soms uren kunnen piekeren over een ruzie op het schoolplein of wie er naast wie zit in de klas? Dat is misschien niet altijd gezellig, maar wel heel normaal.

Ook zie je vaak dat kinderen graag iets willen maken, bouwen of ergens goed in willen worden. Ze ontdekken steeds meer wie ze zijn.

Pubers (12-18 jaar): ja, jij bent ineens gênant

En dan breekt de fase aan waarin jouw aanwezigheid op het schoolplein ongeveer even wenselijk is als sokken in sandalen.

Pubers zoeken hun eigen identiteit. Ze trekken meer naar vrienden toe, willen privacy en experimenteren met kleding, muziek of hobby’s. Dat voelt soms alsof ze zich van je afzetten, maar eigenlijk oefenen ze met zelfstandig worden. En hoe lastig dat soms ook is: probeer het niet persoonlijk op te vatten.

Lees verder onder de advertentie

Je hoeft geen perfecte ouder te zijn

Misschien wel de grootste opluchting die Gibson ons kan bieden: kinderen hebben geen perfecte ouders nodig. Iedere ouder schiet weleens uit z’n slof, reageert te kortaf of heeft simpelweg een slechte dag. Dat is niet wat de band met je kind bepaalt.

Veel belangrijker is wat je daarna doet. Excuses maken. Benoemen wat er gebeurde. Luisteren naar hoe je kind zich voelde. Juist daardoor leert een kind dat relaties niet stukgaan als er iets misgaat, maar dat je ruzie kunt herstellen.

Neem de gevoelens van je kind serieus

Nog een inzicht dat veel ouders zullen herkennen: we willen problemen vaak meteen oplossen. “Ach joh, morgen is iedereen dat alweer vergeten.” “Zo erg is het toch niet?”

Goed bedoeld, maar volgens Gibson werkt iets anders beter. Voor een kind is een ruzie met een vriendje net zo groot als voor jou een conflict op je werk. Luister eerst. Vraag door. En vraag daarna pas: ‘Wat heb je van mij nodig?’

Laat ze zelf het ijsje bestellen

Nog zo’n kleine gewoonte met een groot effect: laat je kind zelf praten. Bestelt je kind een ijsje? Laat hem of haar het zelf vragen. Wil je kind iets weten in de winkel? Geef de ruimte om zelf het woord te nemen. Door kinderen serieus te nemen en zelf te laten oefenen, leren ze dat hun stem ertoe doet.

Lees verder onder de advertentie

De belangrijkste les

Emotioneel volwassen kinderen groeien niet op dankzij perfecte ouders. Ze groeien op dankzij ouders die beschikbaar zijn. Die fouten durven toe te geven. Die luisteren. En bij wie kinderen steeds weer terug durven komen.

Dus die peuter die je compleet uitdaagt, de negenjarige die alleen nog maar over vriendinnen praat of de puber die je het liefst twintig meter achter zich laat lopen? Die zijn precies bezig met wat ze moeten doen. En nogmaals: neem het niet persoonlijk op 😉

Underparenting” is dé opvoedtrend van dit moment en zorgt voor een veerkrachtig kind. Dit is hoe je het aanpakt, je leest het hier.

Bron: Motherly

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail