Beeld: Canva
We doen ons best. De dagen zijn lang, de nachten met een beetje pech nog langer. We rennen van broodtrommels naar werkmail, poetsen neuzen en rapen vieze sokken op.
In dat drukke bestaan is het makkelijk om te vergeten hoe belangrijk de kleinste dingen zijn – zoals twee simpele woorden die kinderen zó hard nodig hebben om te horen: “alsjeblieft” en “dank je wel.”
We leren onze kinderen netjes te vragen. “Alsjeblieft” zeggen. “Dank je wel” zeggen. Niet alleen omdat het beleefd staat, maar omdat het draait om iets groters: dankbaarheid voelen en waarderen wat je krijgt. Maar… hoe vaak doen wij het terug? Hoe vaak bedanken wij onze kinderen eigenlijk?
Een peuter wil ’s ochtends niet stoppen met spelen om een schone luier te krijgen. En eerlijk, hij heeft gelijk: hij is volop in zijn fantasiewereld bezig, precies zoals een kind hoort te doen. Toch vraag je hem elke ochtend om mee te werken. En uiteindelijk doet hij het.
Een ouder kind komt na een lange schooldag thuis, moe en overprikkeld. Huiswerk voelt voor hem als een onzinnige verlenging van de schooldag. Toch gaat hij zitten. Niet altijd netjes, niet altijd meteen, maar hij doet het. Elke dag weer.
Hoe vaak zeg je als ouder: “Dank je wel dat je meewerkt”? “Dank je wel dat je dit, dit of dat voor me doet.” Hoe vaak laat je merken dat je het waardeert dat ze, ondanks alles, toch doen wat moet? Waarschijnlijk veel te weinig.
Test het eens: wanneer je wél dank je wel zegt, zal je zien dat hun gezichtjes oplichten. Ze voelen zich even speciaal, alsof het aantrekken van schoenen een heldendaad is. Natuurlijk is het normaal dat kinderen een beetje meewerken, maar voor hen is het vaak wél een strijd. En elk moment dat ze het toch doen, groeien ze.
Door je kinderen te bedanken, herinner je jezelf eraan hoe goed ze het eigenlijk doen, ook op de dagen dat je ze achter het behang kunt plakken. Want als je erop let, luisteren kinderen ook heel vaak wél, al voelt het misschien niet zo. Het helpt je zachter te zijn. En het helpt hen om te leren wat dankbaarheid betekent: dat je ziet wat een ander voor je doet, hoe klein ook.
Lott weet ook: words matter. ‘Die ene rotopmerking van vroeger, heeft mijn manier van opvoeden enorm beïnvloed’, zo stelt ze. Je leest het hier.
Bron: Your Tango
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
