Beeld: Canva
We doen ons best. De dagen zijn lang, de nachten met een beetje pech nog langer. We rennen van broodtrommels naar werkmail, poetsen neuzen en rapen vieze sokken op.
In dat drukke bestaan is het makkelijk om te vergeten hoe belangrijk de kleinste dingen zijn – zoals twee simpele woorden die kinderen zó hard nodig hebben om te horen: “alsjeblieft” en “dank je wel.”
We leren onze kinderen netjes te vragen. “Alsjeblieft” zeggen. “Dank je wel” zeggen. Niet alleen omdat het beleefd staat, maar omdat het draait om iets groters: dankbaarheid voelen en waarderen wat je krijgt. Maar… hoe vaak doen wij het terug? Hoe vaak bedanken wij onze kinderen eigenlijk?
Een peuter wil ’s ochtends niet stoppen met spelen om een schone luier te krijgen. En eerlijk, hij heeft gelijk: hij is volop in zijn fantasiewereld bezig, precies zoals een kind hoort te doen. Toch vraag je hem elke ochtend om mee te werken. En uiteindelijk doet hij het.
Een ouder kind komt na een lange schooldag thuis, moe en overprikkeld. Huiswerk voelt voor hem als een onzinnige verlenging van de schooldag. Toch gaat hij zitten. Niet altijd netjes, niet altijd meteen, maar hij doet het. Elke dag weer.
Hoe vaak zeg je als ouder: “Dank je wel dat je meewerkt”? “Dank je wel dat je dit, dit of dat voor me doet.” Hoe vaak laat je merken dat je het waardeert dat ze, ondanks alles, toch doen wat moet? Waarschijnlijk veel te weinig.
Test het eens: wanneer je wél dank je wel zegt, zal je zien dat hun gezichtjes oplichten. Ze voelen zich even speciaal, alsof het aantrekken van schoenen een heldendaad is. Natuurlijk is het normaal dat kinderen een beetje meewerken, maar voor hen is het vaak wél een strijd. En elk moment dat ze het toch doen, groeien ze.
Door je kinderen te bedanken, herinner je jezelf eraan hoe goed ze het eigenlijk doen, ook op de dagen dat je ze achter het behang kunt plakken. Want als je erop let, luisteren kinderen ook heel vaak wél, al voelt het misschien niet zo. Het helpt je zachter te zijn. En het helpt hen om te leren wat dankbaarheid betekent: dat je ziet wat een ander voor je doet, hoe klein ook.
Lott weet ook: words matter. ‘Die ene rotopmerking van vroeger, heeft mijn manier van opvoeden enorm beïnvloed’, zo stelt ze. Je leest het hier.
Bron: Your Tango
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
