Beeld: Canva
We doen ons best. De dagen zijn lang, de nachten met een beetje pech nog langer. We rennen van broodtrommels naar werkmail, poetsen neuzen en rapen vieze sokken op.
In dat drukke bestaan is het makkelijk om te vergeten hoe belangrijk de kleinste dingen zijn – zoals twee simpele woorden die kinderen zó hard nodig hebben om te horen: “alsjeblieft” en “dank je wel.”
We leren onze kinderen netjes te vragen. “Alsjeblieft” zeggen. “Dank je wel” zeggen. Niet alleen omdat het beleefd staat, maar omdat het draait om iets groters: dankbaarheid voelen en waarderen wat je krijgt. Maar… hoe vaak doen wij het terug? Hoe vaak bedanken wij onze kinderen eigenlijk?
Een peuter wil ’s ochtends niet stoppen met spelen om een schone luier te krijgen. En eerlijk, hij heeft gelijk: hij is volop in zijn fantasiewereld bezig, precies zoals een kind hoort te doen. Toch vraag je hem elke ochtend om mee te werken. En uiteindelijk doet hij het.
Een ouder kind komt na een lange schooldag thuis, moe en overprikkeld. Huiswerk voelt voor hem als een onzinnige verlenging van de schooldag. Toch gaat hij zitten. Niet altijd netjes, niet altijd meteen, maar hij doet het. Elke dag weer.
Hoe vaak zeg je als ouder: “Dank je wel dat je meewerkt”? “Dank je wel dat je dit, dit of dat voor me doet.” Hoe vaak laat je merken dat je het waardeert dat ze, ondanks alles, toch doen wat moet? Waarschijnlijk veel te weinig.
Test het eens: wanneer je wél dank je wel zegt, zal je zien dat hun gezichtjes oplichten. Ze voelen zich even speciaal, alsof het aantrekken van schoenen een heldendaad is. Natuurlijk is het normaal dat kinderen een beetje meewerken, maar voor hen is het vaak wél een strijd. En elk moment dat ze het toch doen, groeien ze.
Door je kinderen te bedanken, herinner je jezelf eraan hoe goed ze het eigenlijk doen, ook op de dagen dat je ze achter het behang kunt plakken. Want als je erop let, luisteren kinderen ook heel vaak wél, al voelt het misschien niet zo. Het helpt je zachter te zijn. En het helpt hen om te leren wat dankbaarheid betekent: dat je ziet wat een ander voor je doet, hoe klein ook.
Lott weet ook: words matter. ‘Die ene rotopmerking van vroeger, heeft mijn manier van opvoeden enorm beïnvloed’, zo stelt ze. Je leest het hier.
Bron: Your Tango
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
