Beeld: Canva
We doen ons best. De dagen zijn lang, de nachten met een beetje pech nog langer. We rennen van broodtrommels naar werkmail, poetsen neuzen en rapen vieze sokken op.
In dat drukke bestaan is het makkelijk om te vergeten hoe belangrijk de kleinste dingen zijn – zoals twee simpele woorden die kinderen zó hard nodig hebben om te horen: “alsjeblieft” en “dank je wel.”
We leren onze kinderen netjes te vragen. “Alsjeblieft” zeggen. “Dank je wel” zeggen. Niet alleen omdat het beleefd staat, maar omdat het draait om iets groters: dankbaarheid voelen en waarderen wat je krijgt. Maar… hoe vaak doen wij het terug? Hoe vaak bedanken wij onze kinderen eigenlijk?
Een peuter wil ’s ochtends niet stoppen met spelen om een schone luier te krijgen. En eerlijk, hij heeft gelijk: hij is volop in zijn fantasiewereld bezig, precies zoals een kind hoort te doen. Toch vraag je hem elke ochtend om mee te werken. En uiteindelijk doet hij het.
Een ouder kind komt na een lange schooldag thuis, moe en overprikkeld. Huiswerk voelt voor hem als een onzinnige verlenging van de schooldag. Toch gaat hij zitten. Niet altijd netjes, niet altijd meteen, maar hij doet het. Elke dag weer.
Hoe vaak zeg je als ouder: “Dank je wel dat je meewerkt”? “Dank je wel dat je dit, dit of dat voor me doet.” Hoe vaak laat je merken dat je het waardeert dat ze, ondanks alles, toch doen wat moet? Waarschijnlijk veel te weinig.
Test het eens: wanneer je wél dank je wel zegt, zal je zien dat hun gezichtjes oplichten. Ze voelen zich even speciaal, alsof het aantrekken van schoenen een heldendaad is. Natuurlijk is het normaal dat kinderen een beetje meewerken, maar voor hen is het vaak wél een strijd. En elk moment dat ze het toch doen, groeien ze.
Door je kinderen te bedanken, herinner je jezelf eraan hoe goed ze het eigenlijk doen, ook op de dagen dat je ze achter het behang kunt plakken. Want als je erop let, luisteren kinderen ook heel vaak wél, al voelt het misschien niet zo. Het helpt je zachter te zijn. En het helpt hen om te leren wat dankbaarheid betekent: dat je ziet wat een ander voor je doet, hoe klein ook.
Lott weet ook: words matter. ‘Die ene rotopmerking van vroeger, heeft mijn manier van opvoeden enorm beïnvloed’, zo stelt ze. Je leest het hier.
Bron: Your Tango
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
