Beeld: BNNVARA Je Zal Het Maar Hebben
In het programma Je Zal Het Maar Hebben deelt Eliana haar ingrijpende ervaring met Emma Wortelboer. Het gevolg: ze draagt nu een luier.
Wat begon als een onbezorgd avondje uit in Hongarije, eindigde in een trauma dat nog altijd invloed heeft op haar dagelijks leven. Door wat haar als tiener overkwam, kampt ze nu met vaginisme, incontinentie en draagt ze iedere dag een luier. Open en eerlijk vertelt ze haar verhaal.
Eliana was pas 17 toen ze werd verkracht. Tijdens een avondje uit kreeg ze ongewenste aandacht van een oudere man. “Ik was 17 jaar en een man die mijn vader had kunnen zijn vond het nodig om mij aandacht te geven. Ik wilde dat niet”, blikt ze terug. “Hij wilde met mij dansen, maar ik wees hem meerdere keren af. Uiteindelijk heeft hij mij, toen ik mijn bier wilde pakken, bij de bar naar achteren getrokken en misbruikt. Wij waren toen de enige twee mensen in die ruimte.” Een situatie die niemand zou mogen meemaken. En de impact ervan werkte nog jarenlang door.
Na de gebeurtenis veranderde er iets in haar lichaam. Zonder dat ze precies wist wat er aan de hand was, ging haar vagina als het ware op slot. Omdat ze zich daar niet bewust van was, kon ze dit ook niet goed uitleggen toen ze later een medisch onderzoek kreeg. “Ik moest toen op een bank liggen en de huisarts is toen met een eendenbek naar binnengegaan”, deelt ze. “Ik heb gezegd dat het heel veel pijn deed en dat ze moest stoppen. Ze heeft me toen wel opengekregen, maar dat heeft een trauma opgeleverd aan mijn bekkenbodem waardoor de prikkels niet goed meer naar mijn hersenen gaan.” Wat volgde, waren blijvende klachten waar ze dagelijks mee moet omgaan.
Door het trauma aan haar bekkenbodem kan Eliana haar spieren niet goed aanspannen. En dat merk je juist bij iets wat voor de meeste mensen vanzelfsprekend is: je plas ophouden. “Als ik moet plassen loopt het er gewoon een beetje uit.” Het is de reden dat ze elke dag een luier draagt. Iets waar veel schaamte omheen hangt, maar waar zij inmiddels nuchter over spreekt. “Ik ben het zo gewend dat het voor mij niet nieuw meer is.” Dat betekent niet dat het makkelijk is. Wel dat ze haar situatie heeft leren accepteren, hoe ingrijpend die ook is.
Naast Eliana stellen andere zich ook kwetsbaar maar sterk op over trauma. Je leest hier het verhaal van Kim Feenstra over generationeel trauma.
Bron: RTL Boulevard
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
