Bron: Getty Images
Kim Feenstra deelt op Instagram een openhartig bericht over haar jeugd, haar trauma en het moederschap. Haar vijfjarige zoon Brooklyn heeft haar geholpen haar pijn uit haar jeugd te verwerken: “Door hem weet ik wat echte liefde is. Hij heeft mij leren voelen. Leren spelen. Leren helen. Hij heeft het innerlijke kind in mij leren omarmen”, schrijft ze.
Kim had een moeilijke jeugd. Als kind verbleef ze in blijf-van-m’n-lijfhuizen en als tiener ging ze de prostitutie in om te zorgen voor haar drugsverslaafde moeder. Nu ze zelf moeder is, wil ze het anders aanpakken. “Ik heb de rugzak van mijn moeder moeten dragen. En de rugzak van haar moeder. Maar mijn kind hoeft dat niet te dragen. Generationeel trauma stopt bij mij.”
Ze vertelt over een theorie die stelt dat oude pijn uit je kindertijd vaak weer naar boven komt op het moment dat je kind de leeftijd bereikt waarop jij zelf het meest kwetsbaar was. “Je voelt het in de kleine dingen. In momenten waarop je onverklaarbaar geraakt wordt, of plots overbeschermend bent. Het zijn niet je kind of de situatie die de pijn veroorzaken. Het is het stukje in jou dat eindelijk aandacht vraagt.”
Kim benadrukt dat kinderen er niet zijn om de trauma’s van hun ouders te dragen, die moet je zelf helen. Maar kinderen kunnen ouders wel iets leren. “Om je te laten voelen wat écht voelen is. Om je te herinneren aan spelen. Aan helen. Aan gewoon zijn. Aan liefde in haar puurste vorm.”
Ze benadrukt dat kinderen onze mooiste spiegels zijn. “Kinderen spiegelen niet wat je zegt, ze spiegelen wie je bent”, vertelt Kim. “En dat is soms pijnlijk, want het laat zien waar jij nog mag groeien. En dat vind ik zo waardevol. Dankbaar.”
Ze vervolgt: “Het vraagt moed om te kijken naar wat je kind in jou triggert, zonder het af te schuiven (patronen). Zonder te ontkennen (trauma). Groei begint bij bewustwording. Bij verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is. Hoe mooi is dat?”
Ze hoopt haar volgers iets mee te geven: “Wie weigert te helen, herhaalt. En wat jij niet heelt, draagt je kind. Vond dat ik dit moest delen. Doe er wat mee.”
Onderzoek laat ook zien dat wat een moeder als kind heeft meegemaakt, doorwerkt in hoe haar kinderen zich voelen, gedragen en zelfs presteren op taal en rekenen. Je leest het artikel hier.
Bron: Shownieuws
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
