Laten we eerlijk zijn: kinderen zijn dol op actie. Superhelden die slechteriken in elkaar beuken? Spannend! Een game waarin je tegenstanders virtueel de pan in hakt? Cool! Maar hoe onschuldig zijn die gewelddadige beelden voor een kind eigenlijk?
Een groots opgezet Canadees onderzoek keek naar de effecten van gewelddadige beelden op jonge kinderen. De uitkomst? Vooral bij jongens is het opletten geblazen.
In het onderzoek werden bijna 2.000 kinderen jarenlang gevolgd. Toen ze nog peuters waren (3,5 en 4,5 jaar oud), gaven hun ouders aan hoe vaak ze gewelddadige programma’s zagen — denk aan veel schieten, knokken, dat werk. Op hun 15e werd gevraagd hoe het inmiddels met ze ging.
Wat bleek? Jongens die als kleuter vaak geweld op tv zagen, hadden later meer de neiging om te slaan, ruzie te zoeken of zich asociaal te gedragen. Bij meisjes? Bijna geen effect. Die lijken minder beïnvloedbaar.
Nee, je kind verandert niet direct in een mini-maffiabaas na één aflevering van Spider-Man. Maar hoe jonger kinderen gewelddadige beelden zien, hoe groter de kans dat ze dit soort gedrag normaal gaan vinden, blijkt. En dat kan doorsijpelen in hoe ze met anderen omgaan.
Volgens het Nederlands Jeugdinstituut hoef je de tv of tablet niet meteen in de kliko te gooien. Wat wel helpt?
Het is dus geen drama als je kind af en toe iets kijkt waar wat geweld in voorkomt. Maar een beetje opletten kan geen kwaad. Zeker als je een zoon hebt die net iets te graag de ninja uithangt op het schoolplein.
En hé, als ze dan toch graag held willen zijn — laat ze dan de held zijn die z’n vrienden helpt, niet een die ze omver mept.
Over opvoeding gesproken: wil je geen verwende kinderen? Doe deze 4 dingen dan vooral niet.
Bron: Quest
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
