Beeld: Instagram
Het is drie weken geleden dat Jessie Jazz beviel van haar zoontje Xavi. Op Instagram deelt ze over haar kraamweken en alle emoties die ze voelt sinds ze moeder is.
De kersverse mama schrijft: ‘Xavi is nu 21 dagen bij ons en heel langzaam voel ik mezelf weer een beetje ’terugkomen’. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met schrijven, ik heb zoveel verschillende emoties/sensaties gevoeld.’
Ze vervolgt: ‘Een liefde zo groot en tegelijkertijd een bepaalde leegte en eenzaamheid die ik niet kende.’ Haar lichaam voelt ‘overreden’ en tegelijkertijd houdt ze zoveel van haar baby ‘die ze nu pas leert kennen’.
Het moet allemaal nog een plekje vinden, zo schrijft ze. Maar als ze er klaar voor is, kan ze niet wachten alles te delen. “Wat een reis: de bevalling, de kraamtijd. Ik zit er nog middenin. Ik leef op planeet Xavi en voorlopig blijf ik hier nog even.’
Jessie sluit af met een shout out naar alle vrouwen. ‘Mijn liefde voor de vrouw heeft nog grotere vormen aangenomen. Wat zijn wij voor fantastische wezens en waar zijn we toe in staat?! Als we dit kunnen, kunnen we toch alles?’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
