Foto: Instagram
Heerlijk nieuws voor Sophie Milzink en haar Brian: ze worden namelijk de ouders van een… meisje! Dit maken ze bekend met een lieve video op Instagram.
De papa en mama to-be knuffelen wat af op het strand met de echo in de hand. Ze schrijven bij de zoete beelden: ‘We waren zo nieuwsgierig dat een creatieve gender reveal erbij in is geschoten. Geen taart dus, sorry. Maar we kunnen het het wel gewoon vertellen….Het wordt een meisje!’
Sophie voegt daaraan toe: ‘Het cliché is helemaal waar: alles is zo ongelooflijk welkom.’
Eerder vertelde Sophie openhartig dat zwanger worden niet vanzelf ging. Ze kampt namelijk met PCOS, een syndroom waarbij je geen regelmatige eisprong hebt. “Elke maand was ik bezig met de vraag of ik zwanger was of niet”, vertelt Sophie Milzink. “Vanuit het ziekenhuis kregen we zes pogingen, zes cycli. Cyclus één was ik hoopvol. Cyclus twee dacht ik: ‘Nu zal het wel raak zijn.’ Maar nee. Cyclus drie ook niet. Door de hormonen die ik slikte was ik emotioneel volledig ontregeld. Er waren dagen dat ik echt overstuur was. Op een gegeven moment was ik er echt klaar mee.” Gelukkig was het bij ronde zes dan echt raak en komt er nu dan een meisje bij.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
