Beeld: KRO-NCRV
De familie Bal, bekend van Een huis vol, deelt een eerlijke en ontroerende inkijk in hun gezinsleven.
In een recente post laten ze zien hoe dun de lijn soms is tussen chaos en geluk, en hoe die twee verrassend vaak hand in hand gaan.
“Soms kan ik ze achter het behang plakken.” Het is een uitspraak waar veel ouders zich in herkennen. “Die puberstreken maken me af en toe helemaal gek.” Toch zit juist in die frustratie ook iets liefdevols verscholen, want even later klinkt het: “Avonden zoals deze maken alles weer goed.”
Het zijn de kleine momenten die het verschil maken. “Samen eten, eerlijk praten, hard lachen.” Momenten die misschien vanzelfsprekend lijken, maar tegelijkertijd van onschatbare waarde zijn. Juist dan ontstaat er ruimte voor reflectie. “En dan ineens zo’n moment waarop ik even uitzoom…” schrijft ze. “Alsof ik van een afstandje naar ze kijk.”
Tekst gaat verder onder de post
Die blik van buitenaf maakt indruk. “Naar hoe snel ze groeien. Hoe wijs ze worden. Hoe ze zich ontwikkelen tot sociale, empathische jonge mensen.” Het is een besef dat zowel trots als kwetsbaarheid met zich meebrengt. “En dan voel ik het gemis. Hoe trots hun ouders op ze zouden zijn geweest. Hoe graag zij dit soort momenten zelf met ze hadden willen beleven.”
Toch overheerst niet de pijn, maar juist de kracht van het gezin zoals het nu is. “En toch… naast die pijn zit ook trots. Trots en dankbaarheid.” Het laat zien dat liefde niet altijd volgens de standaardroutes loopt, maar daardoor niet minder waardevol is. “Want hoe moeilijk het soms ook is om kinderen groot te brengen die niet van jezelf zijn, het is ook een verrijking.” En misschien vat de laatste zin alles nog wel het mooist samen: “Een rijkdom die niet in geld uit te drukken is.”
Eerder deelde de hoe ze de hoge kosten dekken met 6 kinderen. Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Bron: Instagram
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
