Een fijne opsteker op Nationale Complimentendag: 67 procent van jullie komt op voor je mede-moeder, zo bleek eerder uit onze Mombracing enquete. Wij zetten 10 van jullie hart onder de riem-momentjes op een rij. Ken jij jezelf, of de supermoeder die jou er even doorheen hielp, terug?
“In de supermarkt had een moeder een schreeuwende baby bij zich. Ze kreeg commentaar. Toen heb ik even haar baby bij me genomen.”
“Een vriendin van mij heeft een zoon met een hazenlip. Daar werd veel over gezegd en geschreven. Daar heb ik toen wat van gezegd.”
Tegen een moeder die even vastliep: “Je doet het goed zoals jij het zelf doet. Anderen kunnen makkelijk praten, maar hebben zelf vaak geen idee hoe het is.”
“Als ik zie dat een moeder commentaar krijgt op hoe ze het doet, stuur ik haar een berichtje.”
“Ik zeg regelmatig hardop dat het makkelijk oordelen is vanaf de zijlijn.”
“Als de ene vriendin (moeder) iets zegt over de ander, probeer ik daar ook iets positiefs tegenover te zetten of af te zwakken.”
“Wanneer ik op sociale media zie dat een moeder wordt afgefakkeld, kom ik voor haar op. Het is wel heel makkelijk oordelen als je iemand niet kent en vanachter een toetsenbord.”
“Een mama vond dat ze alles 100 procent goed moest doen. Ik troostte haar met de woorden: ‘Welnee, dat hoeft helemaal niet!'”
“Toen een mama vastliep zei ik: “Laten we elkaar respecteren en geen oordelen geven aan de wereld en mensen om ons heen. Iedereen is een goede ouder, er bestaat geen opleiding voor het moederschap. Je doet het fantastisch!”
“Heeft een moeder het moeilijk met haar kinderen, zeg ik meestal dat mijn kinderen precies hetzelfde doen/zijn.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
