Chantal Janzen, moeder van twee, geniet als geen ander van haar ‘mollige bijna kleuter-personage’, maar ze vindt het net zo fantastisch om haar oudste zoon te zien opgroeien.
Lees verder onder de advertentie
‘De gesprekken en vooral de lol die we hebben met hem’, schrijft de presentatrice op Instagram. ‘Echt trots ben ik, want hij is verdomd goed gelukt.’
Uniek
Chantal vindt elke fase uniek. ‘En gelukkig maar, want terugbrengen naar de winkel gaat niet meer. Al heeft iedere ouder dat gevoel wel eens gehad, dat je ze op Marktplaats had willen zetten. Je groeit gelukkig zelf ook met hen mee, en je geduld en je aanpak ook. En dat ie z’n ouders soms ‘very strange things’ vindt, nemen we ook op de koop toe.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.