Fotografie: Kiki Rigters
Welmoed Sijtsma is dolgelukkig met het meisje in haar buik. Maar die blijdschap was in het begin vooral onzekerheid, vertelt ze openhartig aan Kek Mama.
Hoewel die ellendige misselijkfase uitbleef, ging Welmoed ook weer niet helemaal vlekkeloos door het eerste trimester heen. “De eerste weken waren intens qua vermoeidheid. Ik deed toen ochtenddiensten bij Goedemorgen Nederland en voelde me vaak een zombie. Ook merkte ik dat mijn hormonen meer opspeelden, waardoor ik sneller op de kast zat en mijn emoties heftiger waren. Ik heb me lange tijd superonzeker gevoeld.”
“Juist doordat ik zo weinig klachten had, vroeg ik me steeds af: is het wel goed? Ik heb ook een paar keer buikpijn en bloedingen gehad, waardoor ik begon te twijfelen of het kindje er nog wel zat. En dan moet je nog acht weken wachten tot je een echo krijgt waarop je kunt zien of het hartje klopt; die periode vond ik heel lastig. Op een gegeven moment dacht ik: misschien moet ik er rekening mee houden dat er geen baby is, dan is de teleurstelling minder groot.
Om die reden heb ik ook lang gewacht met het tegen mijn ouders en de rest van de familie te vertellen. Terwijl mijn vriend het van de daken wilde schreeuwen, hij kon echt zijn mond niet houden tegen zijn vrienden. Dan kwam ik daar en zag ik ze kijken van: we doen net of we niets weten, terwijl ze allang op de hoogte waren. Die eerste echo heeft me wel geholpen om de zorgen een beetje te laten gaan, want daar zag ik iets kleins met bewegende stompjes. Maar het heeft nog tot de twintigwekenecho geduurd voordat ik de onzekerheid écht kon loslaten.”
Ik heb alleen nog maar meer respect gekregen voor het vrouwenlichaam
Welmoed wist het zeker: ze zou een zoon krijgen. Ze had zo weinig klachten dat iedereen om haar heen riep: “Dan moet het wel een jongen zijn.” En met dat idee gingen zij en haar vriend Bob ook de echo in. “Het was wel grappig, want ik weet nog dat Bob zei: ‘Ik zie een balletje, zie je wel’, waarop de vrouw die de echo deed reageerde: ‘Nee hoor, dat is de clitoris, het is echt een meisje’. Stiekem vind ik dat heel erg leuk. Iedereen zegt altijd dat het niet uitmaakt, een zoon of een dochter, en dat is natuurlijk ook zo. Maar ik kom uit een meidengezin, dus voor mij en mijn twee zusjes voelt het als: we krijgen er nog eentje van ons bij, heel vertrouwd.”
Dat haar lijf verandert, daar heeft ze niet zoveel moeite mee. “Ik merk dat ik dat best goed kan relativeren. Het hoort erbij en het is voor het goede doel. Ik heb juist alleen nog maar meer respect gekregen voor het vrouwenlichaam. Hoe bizar is het dat mijn lijf gewoon weet wat het doet en een heel mensje kan maken – ik vind het ongelooflijk.”
Eerder vertelde Welmoed over haar zwangerschapskwaaltjes, waaronder een kort lontje. Je leest het hier.
Benieuwd naar het hele interview? De nieuwe Kek Mama ligt vanaf 26 september in de winkel!
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Droom jij stiekem al van zon, zee en quality time met je gezin, maar voelt het plannen van een familievakantie vooral als veel geregel en keuzestress? Voor Marlot (36) was dat lange tijd herkenbaar, tot ze Eliza was here ontdekte en met haar gezin vakantie vierde op het Griekse Zakynthos. Wij spraken Marlot over haar […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Huiselijk geweld komt in allerlei vormen. Audrey Zetta kreeg er ook mee te maken, toen haar ex-man duidelijk maakte dat ze bij een zwangerschap voor abortus moest kiezen.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
