Tjitske Reidinga spreekt openhartig over rouw en moederschap: ‘Ik hoopte dat ik vanzelf om zou vallen’

Accepteer cookies om deze video te kunnen zien.

Na 25 jaar op het toneel besloot Tjitske Reidinga (54) dat het tijd was voor iets anders. Ze werkte in een bloemenkraam, stond achter de afwas en zocht haar draai buiten het theater. Achter die zoektocht gingen verdrietige jaren schuil.

Lees verder onder de advertentie

De actrice vertelt over het verlies van haar ouders, haar gezondheid en haar zoons.

Verlies van ouders

Reidinga kreeg tijdens de tournee privé veel te verwerken. Haar vader overleed kort na de première. Haar broer belde haar met het verdrietige nieuws. “Twee dagen na de première belde mijn broer dat hij papa had gevonden op bed. Ik had mijn vader nog een foto gestuurd vanuit Amsterdam: ‘Kijk pap, mijn naam op de gevel van De Kleine Komedie!’ Hij zei dat hij trots was en niet kon wachten om me weer te zien. Maar ik had geen tijd omdat ik werd verwacht bij het tv-programma Maestro. Op de avond dat ik op tv was, ging hij dood. En de volgende dag moest ik gewoon weer het toneel op.”

Lees verder onder de advertentie

Aangemoedigd

Ze had haar deelname aan Maestro met haar vader besproken. Tijdens een bezoek aan haar ouders in Bussum vertelde ze hem dat ze was gevraagd voor het programma. Haar vader, die steeds minder mobiel was, reageerde enthousiast en moedigde haar aan om mee te doen. Zelf zou hij graag komen kijken, maar zijn gezondheid liet dat niet meer toe. Vier maanden na zijn overlijden stierf ook haar moeder. Toch bleef Reidinga optreden. Er waren immers voorstellingen geboekt en financiële verplichtingen. Ondertussen ging het steeds slechter met haar.

Lees verder onder de advertentie

“Toen mijn moeder vier maanden later ook overleed, wilde ik mijn voorstelling nog steeds niet afbreken. Er waren zalen geboekt en er was geld mee gemoeid. Ik ging door en door, terwijl ik telkens vreselijk zenuwachtig was om op te gaan. Ik at niet meer, hoopte dat ik vanzelf een keer om zou vallen. Want er is niemand die tegen je zegt: stop! Dat moet je echt zelf doen.”

Hartbewaking

Uiteindelijk belandde ze op de hartbewaking. Wat eerst ernstig leek, bleek achteraf een paniekaanval. Zelfs toen moest ze zelf de beslissing nemen om te stoppen met spelen. “Dat was een harde les. Ik heb me ontzettend alleen gevoeld.” Toen Reidinga aan Portret begon, waren haar ouders er nog. Tegen de tijd dat ze de voorstelling definitief achter zich liet, waren ze allebei overleden. Ook twee van haar drie zoons waren inmiddels uit huis. In december 2024 nam ze een pauze van het spelen. Drie maanden later besloot ze haar solovoorstelling helemaal te annuleren. Als die show niet over jezelf was gegaan, had je hem dan nog wel kunnen spelen? “Dat denk ik wel. Maar nu voelde ik me zo ontzettend kwetsbaar.”

Lees verder onder de advertentie

Herinneringen aan Malawi

In 2025 reisde Reidinga met haar man, kinderen en de familie van haar broer naar Malawi. Daar bracht ze als kind een aantal jaren door. Tijdens de reis strooiden ze de as van haar ouders uit in Lake Malawi, het meer waar ze vroeger samen snorkelden.

Haar vader had altijd gedroomd van een leven als ontdekkingsreiziger. Omdat een groot deel van de wereld al in kaart was gebracht, solliciteerde hij bij een reclamebureau in Kampala. Het gezin verhuisde vanuit Groningen naar Oeganda, maar moest later vluchten voor dictator Idi Amin. Ze vonden een nieuw thuis in Malawi. Na hun terugkeer naar Nederland werkte haar vader als ontwerper voor sigarettenmerk Stuyvesant. “Ik ben groot geworden op nicotine”, vertelt Reidinga terwijl ze een sigaret opsteekt. “Ja, hij rookte.” Lachend: “En ik ook. Iemand moet het doen.”

Lees verder onder de advertentie

Rood poezenpak

In Malawi stond ze als zesjarig meisje voor het eerst op een podium. Ze droeg een rood poezenpak en speelde op het toneeltje van haar kleine school. Aan die tijd denkt ze met veel warmte terug. “Ik was daar heel gelukkig. Het was een Astrid Lindgren-achtige plek met groene weides en een zwembad. Dat ik zes jaar in Afrika mocht wonen, zie ik als een groot cadeau.”

Lees verder onder de advertentie

Reidinga wil proberen ieder jaar terug te gaan naar Malawi. Ze wil daar op kleine schaal iets betekenen voor anderen. Die wens past bij de fase waarin ze nu zit. Zelf kreeg ze zes jaar voor het interview blaaskanker. Ook haar ex-man, acteur Vincent Croiset en vader van haar kinderen, is volgens Reidinga op het moment van het gesprek ziek. Hij heeft darmkanker. “Dat is verschrikkelijk”, zegt ze. “Maar we houden de moed erin.”

Bewondering

Hoe het verder zal gaan, weet niemand. Reidinga heeft bewondering voor de manier waarop Croiset met zijn ziekte omgaat, samen met zijn nieuwe gezin. Zelf wil ze er vooral zijn voor hun zoons, wat de toekomst ook brengt.

“Hen op een goede manier door het leven helpen, zie ik als de grootste taak in mijn leven.” Ze vertelt ook hoe ze omgaat met rouw: “Ik vind dat een ontzettend ingewikkeld gebied, ben er nog erg mee bezig. Toen ik na het overlijden van mijn ouders Portret bleef spelen, zei iedereen: wat goed dat je doorgaat. Maar je gaat natuurlijk helemaal niet door, je bent heel ergens anders. De laatste jaren zijn best veel mensen in mijn omgeving weggevallen. Zomaar. Poef! En daar moet je dan iets mee. Je kunt je er niet tegen wapenen. Het is aan mij om een manier te vinden om de mensen die er niet meer zijn met me mee te nemen.”

Lees verder onder de advertentie

Bron: AD

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail