Beeld: Instagram @familieverleg
Het lichaam na een zwangerschap: voor veel moeders blijft het een onderwerp waar onzekerheden bij komen kijken. Zo ook voor Melissa Verleg uit Een Huis Vol.
Melissa Verleg deelt bijna vier maanden na de geboorte van haar zoon Odin op haar Instagram open over haar postpartum lichaam. En dat levert volop herkenning én lieve reacties op.
Melissa deelt dat ze vaak berichten krijgt van volgers die zeggen dat ze er alweer “zo slank” uitziet. Een compliment dat ze ontzettend waardeert, maar waar ze ook even bij stil wil staan. Want achter dat lichaam zitten vijf zwangerschappen, zes kinderen én een tweelingzwangerschap, vertelt ze aan haar volgers. “Dat is best een aanslag op je lichaam”, schrijft ze.
Toch overheerst bij Melissa vooral trots. Trots op wat haar lichaam allemaal heeft kunnen dragen en doen. Ze vertelt dat ze zich goed voelt in haar vel en ook blij is met hoe ze er nu uitziet. Daarbij benadrukt ze dat het niet vanzelf gaat: achter zes kinderen aanrennen, borstvoeding geven en gezond eten spelen volgens haar allemaal mee. Wat veel moeders waarschijnlijk extra zullen voelen, is de manier waarop ze naar zichzelf probeert te kijken. Niet streng of kritisch, maar juist met meer zachtheid. En daar helpt haar man Pim haar regelmatig aan herinneren: “Je moet trots zijn op hoe je eruit ziet. Als je over 20 jaar terug kijkt naar foto’s van nu, dan vind je jezelf heel mooi. Dus waarom nu niet met die ogen naar jezelf kijken?”
Artikel gaat verder onder de post
Melissa sluit haar verhaal af met een boodschap die voor veel vrouwen herkenbaar zal zijn. Want onzekerheden verdwijnen niet ineens na een zwangerschap, hoe iemand er aan de buitenkant ook uitziet. Daarom hoopt ze dat andere moeders ook wat liever naar zichzelf kunnen kijken: “En vergeet niet dat NIEMAND perfect is. Maar we zijn wel allemaal uniek en goed genoeg zoals we zijn.”
Eerde deelde de familie Verleg het vervelende nieuws dat hun zoon opgenomen was in het ziekenhuis. Het verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
